کسانی که چهل سال است برای آرزوهای ناکامشان روزشماری می‌کنند و نظام -طبق پیش‌بینی‌هایشان تابه‌حال- بارهاوبارها در دهۀ شصت، هفتاد، هشتاد و نود سقوط کرده است، چطور می‌توانند به دیگران پُز «واقع‌بینی» بفروشند و به ما تصویر درستی از واقعیت بدهند؟

ماجراهای اخیر از زاویۀ تاریخی و معرفتی، تازگی ندارد. البته مثل دفعات قبل، می‌گویند "نه! این بار اتفاق متفاوتی افتاده است". بعضی از جوان‌ها را نشان می‌دهند که: "ببینید این‌ها دارند قِر می‌دهند یا فحش می‌دهند، پس دیگر معلوم شد انقلاب شکست خورده است و نظام آینده‌ای ندارد"

یادمان بیاید در اوج دفاع مقدس و در سال‌هایی که دویست‌هزار شهید دادیم، یک اقلیتی در جامعه بود که همان زمان فسقش را داشت، دل‌بستگی‌اش به غرب را داشت، آرمان‌شهرش یک دنیای غرب‌زدۀ بی‌هویتِ بی‌آرمان بود؛ ظهور هم داشتند در جامعه و این‌طور نیست که این‌ها سابقه‌ای در جامعه نداشته باشد. در دهۀ هشتاد بوده، در دهۀ هفتاد بوده، در دهۀ شصت هم بوده.
«ناصر ابدام» را یادمان رفته که در دهۀ شصت، به‌خاطر امر‌به‌معروف چاقو خورد و شهید شد؟
در دهۀ هفتاد، ماجرای «شاهرخ و سمیه» و «جنایت خیابان گاندی» همین ناهنجاری‌های ناشی از درگیرشدن نوجوان‌ها در فضاهای مدرن را با شدتی بیشتر از الان منعکس می‌کرد.
یادمان رفته بعضی‌ها بعداز دوم خرداد ۷۶، در تحلیل جامعه‌شناختی توهمی‌شان چنان به شوق آمده بودند که به دنبال رسمیت‌بخشی به «تظاهرات علیه خدا» بودند و فکر می‌کردند جامعۀ ایرانی آن‌قدر مدرن شده که می‌شود وارد بازخوانی انتقادی علیه عاشورایش کرد و در انتهای دورۀ خاتمی خودشان مجبور شدند رأی‌هایی را بشمرند که به «... والْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْه» داده شده بود.
در دهۀ نود، شهید علی خلیلی را به‌خاطر امر‌به‌معروف نکشتند؟ ماجرای «گروه سگ‌های زرد» بازتاب همین نوع سبک زندگی و دل‌بستگی‌های مدرن در بین گروهی از نوجوانان و جوانان بود. رقاصی بعداز برجام در میدان ونک و تجریش با دلار هزار تومانی هم که یادمان نرفته است.

شعار درست و قهرمان مناسبی هم برای جنبش خودشان انتخاب کرده‌اند که جناب «رضاخان» است. خیلی انتخاب درستی است؛ چون ماجرای غرب‌زدگی در این جامعه اگرچه از اواسط قاجار شروع شد ولی هیچ‌گاه -قبل و بعد آن- اسطوره و نمادی در حد رضاخان پیدا نکرد که آرزو و آرمان این جریان را به طور کامل آشکار کند.

شناخت پهلوی اول، کمک می‌کند که هواداران امروزی‌اش را هم بهتر بشناسیم. در بین تمام نمادها و پرچم‌های غرب‌گرایی در دویست سال گذشته -از آخوندزاده و طالبوف تا ملکم‌خان و تقی‌زاده تا «رزم‌آرا» و «عَلَم» و «هویدا»- هیچ‌کدام به جامعیت و شفافیت رضاخانْ آرمان و ماهیت غرب‌زده‌ها را آشکار نمی‌کند.
در حقیقت، پهلوی اولْ تیر آخرِ جریان غرب‌گرا در ایران بود و این‌که بعداز هشتاد سال دوباره به او و مکتبش رجوع کرده‌اند، نشان می‌دهد برخلاف جریان ایران‌گرا که روند رو‌به‌جلو و بالنده‌ای دارد و از امیرکبیر تا حاج‌قاسم هر بار که با ترور و حذف مواجه شده پرچم بلندتری پیداکرده است، جریان غرب‌گرا از هشتاد سال پیش تاکنون درجا زده و نماد تازه و مهمی پیدا نکرده است.

از اکباتان تا کرج تا دانشگاه، خشونتی که در شورش سیاه می‌بینیمْ دقیقاً از سنخ خشونت رضاخانی‌ست؛ با همان سخافت و سبعیت. نباید از کنار این قضیه به‌راحتی عبور کرد. ما خیلی دربارۀ پهلوی‌ها سکوت کرده‌ایم؛ نه جنایاتشان درست روایت شده و نه مبنا و ماهیتشان را خوانش تئوریک کرده‌ایم. این شورش سیاه به‌مثابۀ کاریکاتوری از رضاخان، فرصت خوبی برای بازخوانی پهلوی‌هاست.
ایران در طول تاریخ، هرگز پادشاهی با دختر یا خواهرِ فاحشه نداشته است. این افتخاری‌ست که فقط بر تارک سلسلۀ پهلوی می‌درخشد.
دقیقاً همان‌چیزی که این روزها رسماً در فضای مجازی اعلام می‌کنند که: "هرکه از ناموس حرف بزند، از ما نیست و باید طرد شود". قاعدتاً شاهنشاهی که در خانه‌اش فاحشه تربیت می‌شود، باید هم از حُجب و عفت مادران ایرانی منزجر باشد و تفنگ بردارد برای چادرکشیدن از سر زنانی که نداشته‌های او را به رخش می‌کشند.