ماه رجب، ماه شعبان، یک آمادگاهی است برای اینکه انسان در ماه مبارک رمضان -که ماه ضیافت الهی است- بتواند با آمادگی وارد شود. آمادگی به چیست؟ در درجۀ اول، آمادگی به توجه و حضور قلب است؛ خود را در محضر علم الهی دانستن، در محضر خدا دانستن -«سبحان من احصی کلّ شیء علمه»- همۀ حالات خود را، حرکات خود را، نیّات خود را، خطورات قلبی خود را در معرض و محضر علم الهی دانستن... عمدۀ اشکالات ما به خاطر غفلتی است که از رفتار و اعمالِ خودمان می‌کنیم.

در نیمۀ این ماه، جوانان ما سال‌هایی است که این سنت حسنه را در کشور رایج کرده‌اند؛ سنت اعتکاف را، رفتن در مساجد را، روزه‌گرفتن را. واقعاً چقدر منظرۀ زیبا و معطّری است که جمع کثیری از جوان‌های ما برخلاف سیرۀ متعارف جوان‌های دنیا که غرق در شهوات و تمایلات نفسانی هستند، روزها و شب‌هایی را روزه بگیرند؛ بروند در یک مسجدی بنشینند، اعتکاف کنند؛ شب و روزشان را ذکر و فکر و شنیدن معارف الهی و شنیدن احکام و مذاکرۀ علم حقیقی -که علم توحید است- قرار دهند؛ این خیلی چیز مهمی است. این‌ها از برکت انقلاب است. قبل از انقلاب، ما در این ایام نیمۀ ماه رجب ندیده بودیم یا خیلی بندرت می‌دیدیم که کسانی بروند اعتکاف کنند... از این فرصت‌ها استفاده کنید. جوان‌ها! شما بیشتر استفاده کنید. دل‌های پاک شما، جان‌های باصفا و نورانی شما آمادۀ تلألؤات و تشعشعات رحمت الهی و توجهات الهی است؛ این را قدر بدانید.

آنچه یک ملت از این طریق و از طرق معنوی به دست می‌آورد، یک پشتوانه‌ای می‌شود، ذخیره‌ای می‌شود برای این‌که بتواند در همۀ میدان‌های زندگی، با ارادۀ راسخ و با عزمِ مقاوم در مقابل مشکلات پیش برود؛ بن‌بست‌ها را باز کند، کارهای بزرگ انجام دهد. پشتوانۀ همۀ این‌ها، این معنویت است. کسی مثل امام بزرگوار ما که یک‌تنه وارد شد و توانست به برکت عزم و ارادۀ راسخ و ایمان و توکل، همۀ ملت را بسیج کند و این حرکت عظیم را راه بیندازد، بیش از هر چیز متکی بود به همان جوشش قلبی، معنوی، روحی، توکل، معرفت، عبادت.
در اسلام، آن رهبانیتی که فرمودند «رهبان اللّیل»، فرق می‌کند با رهبانیتی که نصاری درست کردند؛ ﴿و رهبانیّة ابتدعوها ما کتبناها علیهم﴾. رهبانیت نصاری و ادیان دیگر به معنای انزوا بود، گوشه‌نشینی بود، انقطاع از دنیا بود؛ رهبانیت اسلام به معنای حضور در همۀ صحنه‌های زندگی بود -«سیاحة امّتی الجهاد فی سبیل اللّه»- همۀ حرکات و سکنات، در جهت خدا: صلحشان، آشتیشان، حرکتشان، سکوتشان، سکونشان، اقدامشان، همه و همه در راه خدا. آن‌وقت «من کان للّه کان اللّه له»، ﴿ان تنصروا اللّه ینصرکم﴾، ﴿لینصرنّ اللّه من ینصره﴾؛ وقتی در راه خدا حرکت کردید، لطف الهی، مدد الهی، پشتیبانی الهی هم با شما خواهد بود.