قربونت، شما تنها وجه اشتراک با خبر، حرف «خ» توی راه ارتزاقته.

ترین تای نگو یه گوینده ویتنامی بود که روزی سه بار به مدت نیم ساعت، سربازهای امریکایی رو به انگلیسی سلیس مورد خطاب قرار می‌داد و باهاشون حرف می‌زد. اسامی سربازها و اتفاقاتی که تو جبهه‌ها افتاده بود رو گزارش می‌کرد و درواقع به نوعی صدای جنگ روانی ویتنام بود.
خیلی از کهنه سربازها هنوز هم صدای این زن رو و ترس و استرسی که بهشون می‌داد رو یادشونه.
تو این پیام رادیویی هم می‌گه:
«سرباز، دولتت تو رو رها کرده. اون‌ها به تو دستور داده‌ن که بمیری. سرباز، فرار کن. این یه تصمیم بسیار عاقلانه‌ست که کشتی در حال غرق شدن رو ترک کنی سرباز. اون‌ها به تو دروغ گفتن سرباز، خودت می‌دونی که نمی‌تونید پیروز این جنگ باشید! اون‌ها به تو مدال خواهند داد، اما بعد از اینکه کشته بشی. رهبران ثروتمندت، ثروتمندتر می‌شن در حالیکه تو توی یه باتلاق می‌میری. امپریالیست‌ها تو رو وادار کردن که بجنگی. سرباز، دولت تو به تو خیانت کرده. هواپیماهای شما، نیروهای خودتون رو بمباران کردن. امشب شما رو با ناپالم می‌کشن. سرباز، هلیکوپترهای شما مثل پرنده‌های زخمی از آسمون سقوط می‌کنن. سرباز، اون‌ها امشب شما رو بمباران می‌کنن.»

در ثریا باشد، ایرانی بدان دست می‌یازد و مالشش می‌دهد. یارو معلوم نیست چه سرخریه توی مملکت، حالا این‌ها سر فیلترشکن‌داشتنش می‌گن شرافت. ای زارت!

این وضعیت آدمیه که توی نظام خودشونْ ضد سگ‌های یهودی حکمی داده. می‌تونین به‌مقیاس بفهمین که خودشون و خدنگ‌های داخلی‌شون دوست دارن با انقلاب اسلامی چی کار کنن.

خبر خوب برای دگوری‌ها: مشروب آزاد شد. «هرکسی می‌تواند شرب خمر کند.»

درود به بن‌سلمانایزاسیون.

ترکیبی بین عربستان و انگلیسی زدم که مخاطبان دگوری عشق کنن.

ما هم الکی فشار می‌خوریم. چندوقته به‌ش فکر می‌کنم. ناامیدیه اما توی فکرم می‌آد دیگه. از میمون انتظار داریم آدم بزاد. همه‌چیز این زندگی یارو رو مجبور می‌کنه بره به سمت پذیرش زندگی غربی. توی خیابون تصادفی به آدم‌ها دقت کنید و از ظاهرشون ارزش‌ها و فکرهاشون رو حدس بزنین. تا کی می‌خوای بجنگی؟ با چی می‌خوای بجنگی؟ همه‌چیز این جهان ساخته شده که به این سمت بره. همه امکانی هست بعد می‌پرسی چرا پیش می‌آد؟ این سبک زندگی اون فکر رو می‌زاد، اون فکر این سبک زندگی و رفتار رو. ولشون کن دایی. سگ تو یک‌یک‌شون.

الان همین‌شده. یارو از چم‌سنگر و ممسنی مدام در حال فکر به مصرف‌کردنی به غایت توله‌سگ‌های اینستاگرامی داخلی و خارجیه. دوست داره مثل اون‌ها بلغور کنه، دوست داره چسی بیاد. حالا تو چطور می‌خوای به اون بقبولونی که "پدر جان، دست بردار. اون یارو هم داره بیهوده می‌جویه؟" نمی‌شه دیگه. همه‌چی به هم ریخته.

وقتی یه نفرن، شاید اثر کنه اما گله و توده هستن، از هم جهالت و دنائت قرض می‌گیرن.

داستان‌های علمی تخیلی هم این‌طور جهانی ندارن. هندی‌تبارها؟ ارمنستان چرا اومده این‌ور؟ چرا خط ساحلی رو از هندی‌تبارها دریغ کردن؟ کل عراق کردن؟ ترک‌ها تبخیر شدن؟ بلوچ‌ها رو کی رسوند تا اون‌جا؟ تنها قسمت واقعیش همین سگ درگاه اسرائیل‌بودن این کردهای تجزیه‌طلبه که حتی توی خیالاتشون هم ارباب باید به حد مطلوبش برسه.

ای بابا، بچۀ آقافضائلی، می‌بینم که هرچی متحجرها گفتن شد. جامعه پیشرفت کرد؟ اوهام بود؟

گرایش مازوخیستی در شاعر و نقال مشاهده می‌گردد.

عدم فهم و درک و عدم اولویت بندی مسائل یعنی همین که ایرانی عزیز اونقدری که به خط سفید و این نوع تبعیض پرداخته و حساس شده در مورد بانک آینده و تورمی که این بانک براش ایجاد کرده و رفته با پول این مردم یه ایران مال ساخته که ۹۲ درصد این مردم هیچ گاه نخواهند توانست از اون خرید کنن( در حالی که اکثریت مردم بین خرید از بازار ننه عباس و زنگارکی چرتکه می اندازند ) نپرداخته و حساس نخواهند شد.
به رانت یه نت بدون فیلتر (که صد البته این هم بده ) گیر میدن ولی به هزار رانت دیگه ای که تو این مملکت در جریانه و به مراتب رانت بزرگتری هست کسی گیر نمی‌ده.