ملت ناتوان شیفتۀ پیروی از ملت توانمندی‌ست که با آن مراوده دارد. لیک چون اقتباس فضایل دشوارتر از کسب رذایل است، نخستین ارمغانی که می‌ستاند نه سجایا و مکارم، بلکه عادات دنی و خصائل نکوهیده است، چه آن برای نفسی که در سهل زیسته و به پستی خوکرده دل‌پسندتر آید.

مقدمۀ ابن‌خلدون

این آدمی که می‌ره با بدلی که شبیه اصلی نیست و اصلی که اصلاً ارزشی نداره عکس می‌ندازه، چی از زندگی می‌خواد؟ دنبال چیه؟ لحظات دوراهی به چی فکر می‌کنه؟ شب‌ها چی باعث می‌شه نخوابه؟ چی ناراحتش می‌کنه؟ چی خوشحالش می‌کنه؟

‏لَعنَ اللهُ قَاتلِیکِ وَ ضَارِبیِکِ و ظَالِمِیکِ وَ غَاصِبی حقِّکِ یا مُولاتِی یا فاطمَةُ الزهراء...

"چپ هرگز نفهمید."

دخترها تاج سرن، پسرها کره‌خرن.

خواستم بنویسم #حق_رأی، دیدم فقط این‌ها نیستن. فرق این با یکی که می‌ره میلیاردها پای ماشین و خونه خرج می‌کنه چیه؟ تا رفع نیازْ باشه اما اینی که می‌بینیم تجمل، مصرف بی‌علت، حرص، زیاده‌خواهی و تکاثره. هلاک می‌کنه. توی قبرهاتون هم برتری می‌طلبید.

احتمالاً توی فیلم و سریال‌ها دیدین که وقتی یه خلاف‌کاری رو می‌گیرن، به‌ش می‌گن که اگه اعتراف و همکاری کنه، مجازاتش رو کمتر می‌کنن. این‌که یه شخص قبول کنه اشتباه کرده به‌خودی‌خود سنگینه -دیدین که خیلی‌ها کلاً گردن نمی‌گیرن و عذر نمی‌خوان؟- حالا اگه این پذیرفتن قابل‌استنادترین دلیل برای اثبات جرم و رواداشتن مجازات باشه، سخت‌تر و تلخ‌تره، تقریباً غیرعقلانیه؛ خودت خودت رو محکوم کنی. شاید برای همینه که می‌گن تحت شکنجه و اذیت و آزار معتبر نیست؛ طرف مجبور شده علیه خودش شهادت بده. یه تخفیف می‌دن که پاداشی باشه برای زخمی که به خودت زدی.
توی زندگی یه جاهایی حس می‌کنی گناه‌کاری. عذاب وجدان داره خفه‌ت می‌کنه. از خودت بدت می‌آد. هی به گذشته فکر می‌کنه، به حماقت‌هات، به نااهل‌بودن‌هات. بری پیش کی اعتراف کنی؟ بری کلیسا، بشینی اون زیر پله، به یه یاروی شیش‌تیغ اعتراف کنی؟ نمی‌چسبه. این‌طور می‌چسبه که بری توی خلوت، یه اتاق تاریک جلوی قاضی سرت رو بندازی پایین و اعتراف کنی:

أَنَا الْمُسِی‏ءُ الْمُعْتَرِفُ الْخَاطِئُ الْعَاثِرُ، أَنَا الَّذِی أَقْدَمَ عَلَیک مُجْتَرِئاً، أَنَا الَّذِی عَصَاک مُتَعَمِّداً، أَنَا الَّذِی اسْتَخْفَی مِنْ عِبَادِک وَ بَارَزَک، أَنَا الَّذِی هَابَ عِبَادَک وَ أَمِنَک، أَنَا الَّذِی لَمْ یرْهَبْ سَطْوَتَک وَ لَمْ یخَفْ بَأْسَک، أَنَا الْجَانِی عَلَی نَفْسِهِ، أَنَا الْمُرْتَهَنُ بِبَلِیتِهِ، أَنَا القَلِیلُ الْحَیاءِ، أَنَا الطَّوِیلُ الْعَنَاءِ... تَغَمَّدْنِی فِی یوْمِی هَذَا بِمَا تَتَغَمَّدُ بِهِ مَنْ جَارَ إِلَیک مُتَنَصِّلًا، وَ عَاذَ بِاسْتِغْفَارِک تَائِباً... وَ لَا تُؤَاخِذْنِی بِتَفْرِیطِی فِی جَنْبِک، وَ تَعَدِّی طَوْرِی فِی حُدُودِک، وَ مُجَاوَزَةِ أَحْکامِک.

منم آن گنه‌کار معترف خطاکار لغزش‌کار. منم که گستاخانه با تو مخالفت کردم. منم که از روى عمد نافرمانى تو نمودم. منم که گناهم را از بندگانت پوشاندم ولى با تو آشکارا به ستیز برخاستم. منم که از بندگان تو ترسیدم و خود را از تو در امان دانستم. منم که از خشم و کیفرت نترسیدم و از عذابت باک نداشتم. منم که بر خود جنایت کردم. منم که در بلا و گرفتارى خویشم. منم آن بی‌حیاى بی‌شرم. منم آن گرفتار درازرنج... مرا ‌در‌ این روزم بپوشان ‌به‌ آنچه ‌مى‌‌پوشانى ‌به‌ ‌آن‌ کسى ‌را‌ ‌که‌ بیزار ‌از‌ گناه ‌به‌ سوى ‌تو‌ زارى نماید، ‌و‌ ‌با‌ توبه و طلب آمرزش ‌به تو‌ پناه آورد... و مرا ‌به‌ تقصیر ‌و‌ کوتاهى ‌در‌ ‌حق‌ ‌تو‌ ‌و‌ تجاوز ‌از‌ ‌حد‌ خویش ‌در‌ آنچه حرام نموده‌اى‌ ‌و‌ گذر ‌از‌ احکامت ‌به‌ کیفر مرسان.

عقل‌مندی و مخاطبان حشمت بر یک محور در دو جهت مخالف حرکت می‌کنن.

دیشب یه سر رفتم کتاب‌فروشی. دیدن قیمت‌ها واقعاً جان‌کاه بود. تقریباً از دویست‌هزار تومن به بالا شروع می‌شدن؛ کتاب‌هایی که الان توی کتاب‌خونه دارم و مثلاً با ده‌هزار تومن خریدم.
الان هم داشتم یادداشت‌های ایام کتاب‌فروشی رو می‌دیدم، باز یادآوری تلخی بود. نمونه‌ش:

آقای ... کتاب پنج‌شنبۀ فیروزه‌ای (قیمت: 220000 ریال - قیمت روز 1990000 ریال) را مرجوع کرد.

افزایش قیمت توی ذهنمون یه پیش‌فرضه. "همه‌چیز گران خواهد -و باید- شد."

حرف حق را بشنو حتی از اشتری.

مسجد محل ما مسجد سرحالیه. شلوغ، جون‌دار. از این کلاس و این‌چیزها می‌ذاره. کنارش هم چند تا مغازه داره. یه حیاطکی هم داره با حوض. سقف بلندی هم داره، سقف بلند هم برای من خیلی مهمه -لعنت به نیم‌طبقه‌ها. باباها با بچه‌هاشون می‌آن. بچه که بودم، خودم هم زیاد مسجد می‌رفتم. اذون رو که می‌دادن، می‌دویدم سمت مسجد. مسجد خوبه، دلنشینه. باید بیش‌تر برم.

مسجد جامع لیسبون
سال اتمام ساخت: 1985 میلادی ، 1364 شمسی
مدت ساخت 7 سال
هزینه تامین شده: 1 میلیون دلار عربستان؛ 1 میلیون دلار شیعیان و ۱ میلیون دلار متفرقه
معمار: آنتونیو ماریا براگا (António Maria Braga) و ژائو پائولو کنسیسائو (João Paulo Conceição)
سبک معماری: پسامدرن با الهام از معماری اسلامی
زمین توسط شهرداری لیسبون اهدا شده

در مورد معماران
آنتونیو ماریا براگا (António Maria Braga)
•  معمار پرتغالی با گرایش پررنگ به معماری سنتی/نئوکلاسیک پرتغال؛ همراه با آلبرتو کاسترو نونس، برنده «جایزه رافائل مانسانو برای معماری سنتی نو» در ۲۰۱۹
•  تحصیل‌کردهٔ مدرسهٔ عالی هنرهای زیبای لیسبون (ESBAL)، فارغ‌التحصیل ۱۹۸۰.
•  کارهای شاخص (غیر از مسجد): موزهٔ باستان‌شناسی «سائو میگوئل د ادریناس» (۱۹۹۹، با آلبرتو کاسترو نونس و لئون کریر)، کتابخانهٔ ژوزه ساراماگو در اودمیرا (۲۰۰۰)، بازسازی ساختمان «سینماتک پرتغال» (۲۰۰۲)، نوسازی «بازار کامپو د اوریکی» (۲۰۱۳).
•  متولد ۱۹۵۲ ⇒ در ژانویهٔ ۱۹۷۹ ۲۶ ساله بوده
ژائو پائولو کنسیسائو (João Paulo Conceição)
•  معمار پرتغالی (زادۀ ستوبال ۱۹۵۰ – درگذشت ۲۰۱۱). شروع کار حرفه‌ای‌اش با معمار نامدار «کِیل دو آمارال» بود؛ بعدها در دانشگاه هنرهای کویمبرا و «بنیاد ریکاردو اسپیریتو سانتو» تدریس کرد.
•  آثار منتخَب: «پاتیو دَش جانِلاش وِردِش» در لیسبون، شعبهٔ بانک CGD (آلیژو-کوبا)، و نوسازی چند مدرسهٔ متوسطه (از جمله D. Filipa de Lencastre در لیسبون).
•  متولد ۱۹۵۰ ⇒ در ژانویهٔ ۱۹۷۹ حدود ۲۸ تا ۲۹ ساله بوده

یکی از مهمترین و پرهزینه ترین پروژه های شهر رو این دو نفر با این سن انجام دادند!
بودجه پروژه بیش از 3 میلیون دلار بوده به پول الان بالای 100 میلیون دلار حساب کنید!

#مسجد
@archintersect

اسماعیلیه تو هستی؟

جامعه‌شناسی و ادبیات و فلسفۀ اینستاگرامی از آیین بت‌پرستی حجاز قرن ۷ میلادی هم گمراه‌کننده تر است؛ اگرچه تکفیری تر از آن نباشد...!