اون‌سری یارو می‌گفت رئیسعلی ترک بوده. از این‌جا تا قبر اوغوزخان :))))

طنز آخوندی جدایی‌طلبانه:

انواع ایراد رو داره: قمی هست، «ــــــُــــ» رو به جای «رو» نوشته و بار دیگه «و» رو به جای «رو»، نیم‌فاصلۀ «می‌» رو رعایت نکرده، «خواستی» رو «خاستی» نوشته، جمله‌ش رو «فکت» دونسته، آخر جمله‌ش سه‌نقطه گذاشته، لاک زده، النگوهاش هم معلومن.

نوکر اجنبی خیال می‌کنه اگه هالووین گرفت، رفت لندن و انگلیسی حرف زد، توی لیکرز توپ زد یا حتی مثل استفن سگ درگاه ارباب سفید بود، می‌تونه بوی تعفنش رو پنهان کنه. خونه‌ت رو عوض نکن، توی گلدونت ... .

به یاد آن قلب‌های پاک کنار نهرها

مارشال سـهْــیـل ≛

تا جوان هستید و خام، استادی پیدا کنید تا جانتان را پرورش دهد.
گاهی اوقات فکر می‌کنم که اگر در ایام نوجوانی، یعنی ۱۴-۱۵ سالگی با استادی که دورادور از ایشان استفاده می‌کنم، آشنا شده بودم چه تغییرات بنیادینی حتی در درس‌خواندن و دانشگاه و... رخ می‌داد!

الحمدلله. مبارک امت همیشه در صحنه‌ی ایران اسلامی
مهم اینه که واتساپ رفع فیلتر شد و تلگرام و یوتیوب هم در نوبتند

میرزا ولی عجمیان، پدر شهید روح‌الله:
«اعلام می‌کنم به هیچ وجه حاضر به رضایت دادن نیستم؛ نه به‌خاطر مظلومیت پسرم که اگر تنها این موضوع بود شاید حاضر به مجازات کسی نبودم. آنچه این جماعت کردند براندازی نظام اسلامی و مبارزه با دین اسلام بود. آنها جامعه را به ناامنی کشیدند تا اسلام از بین برود و من ابداً تحمل این کار را ندارم و قطعا رضایت نخواهم داد»

رامبد جوان و شهاب حسینی رفتن خونه‌ی شهید عجمیان تا برای قاتلینش رضایت بگیرن.
پدر و مادر شهید تو منزل حضور نداشتند. اما بعد از این قضیه پدر شهید به فارس نیوز جملات بالا رو گفته.
بنازم به این فهم و درک. بنازم.
معلومه که از چنین پدر و مادری چنان پسری تربیت می‌شه.

ملت ناتوان شیفتۀ پیروی از ملت توانمندی‌ست که با آن مراوده دارد. لیک چون اقتباس فضایل دشوارتر از کسب رذایل است، نخستین ارمغانی که می‌ستاند نه سجایا و مکارم، بلکه عادات دنی و خصائل نکوهیده است، چه آن برای نفسی که در سهل زیسته و به پستی خوکرده دل‌پسندتر آید.

مقدمۀ ابن‌خلدون

این آدمی که می‌ره با بدلی که شبیه اصلی نیست و اصلی که اصلاً ارزشی نداره عکس می‌ندازه، چی از زندگی می‌خواد؟ دنبال چیه؟ لحظات دوراهی به چی فکر می‌کنه؟ شب‌ها چی باعث می‌شه نخوابه؟ چی ناراحتش می‌کنه؟ چی خوشحالش می‌کنه؟

‏لَعنَ اللهُ قَاتلِیکِ وَ ضَارِبیِکِ و ظَالِمِیکِ وَ غَاصِبی حقِّکِ یا مُولاتِی یا فاطمَةُ الزهراء...

"چپ هرگز نفهمید."

دخترها تاج سرن، پسرها کره‌خرن.

خواستم بنویسم #حق_رأی، دیدم فقط این‌ها نیستن. فرق این با یکی که می‌ره میلیاردها پای ماشین و خونه خرج می‌کنه چیه؟ تا رفع نیازْ باشه اما اینی که می‌بینیم تجمل، مصرف بی‌علت، حرص، زیاده‌خواهی و تکاثره. هلاک می‌کنه. توی قبرهاتون هم برتری می‌طلبید.

احتمالاً توی فیلم و سریال‌ها دیدین که وقتی یه خلاف‌کاری رو می‌گیرن، به‌ش می‌گن که اگه اعتراف و همکاری کنه، مجازاتش رو کمتر می‌کنن. این‌که یه شخص قبول کنه اشتباه کرده به‌خودی‌خود سنگینه -دیدین که خیلی‌ها کلاً گردن نمی‌گیرن و عذر نمی‌خوان؟- حالا اگه این پذیرفتن قابل‌استنادترین دلیل برای اثبات جرم و رواداشتن مجازات باشه، سخت‌تر و تلخ‌تره، تقریباً غیرعقلانیه؛ خودت خودت رو محکوم کنی. شاید برای همینه که می‌گن تحت شکنجه و اذیت و آزار معتبر نیست؛ طرف مجبور شده علیه خودش شهادت بده. یه تخفیف می‌دن که پاداشی باشه برای زخمی که به خودت زدی.
توی زندگی یه جاهایی حس می‌کنی گناه‌کاری. عذاب وجدان داره خفه‌ت می‌کنه. از خودت بدت می‌آد. هی به گذشته فکر می‌کنه، به حماقت‌هات، به نااهل‌بودن‌هات. بری پیش کی اعتراف کنی؟ بری کلیسا، بشینی اون زیر پله، به یه یاروی شیش‌تیغ اعتراف کنی؟ نمی‌چسبه. این‌طور می‌چسبه که بری توی خلوت، یه اتاق تاریک جلوی قاضی سرت رو بندازی پایین و اعتراف کنی:

أَنَا الْمُسِی‏ءُ الْمُعْتَرِفُ الْخَاطِئُ الْعَاثِرُ، أَنَا الَّذِی أَقْدَمَ عَلَیک مُجْتَرِئاً، أَنَا الَّذِی عَصَاک مُتَعَمِّداً، أَنَا الَّذِی اسْتَخْفَی مِنْ عِبَادِک وَ بَارَزَک، أَنَا الَّذِی هَابَ عِبَادَک وَ أَمِنَک، أَنَا الَّذِی لَمْ یرْهَبْ سَطْوَتَک وَ لَمْ یخَفْ بَأْسَک، أَنَا الْجَانِی عَلَی نَفْسِهِ، أَنَا الْمُرْتَهَنُ بِبَلِیتِهِ، أَنَا القَلِیلُ الْحَیاءِ، أَنَا الطَّوِیلُ الْعَنَاءِ... تَغَمَّدْنِی فِی یوْمِی هَذَا بِمَا تَتَغَمَّدُ بِهِ مَنْ جَارَ إِلَیک مُتَنَصِّلًا، وَ عَاذَ بِاسْتِغْفَارِک تَائِباً... وَ لَا تُؤَاخِذْنِی بِتَفْرِیطِی فِی جَنْبِک، وَ تَعَدِّی طَوْرِی فِی حُدُودِک، وَ مُجَاوَزَةِ أَحْکامِک.

منم آن گنه‌کار معترف خطاکار لغزش‌کار. منم که گستاخانه با تو مخالفت کردم. منم که از روى عمد نافرمانى تو نمودم. منم که گناهم را از بندگانت پوشاندم ولى با تو آشکارا به ستیز برخاستم. منم که از بندگان تو ترسیدم و خود را از تو در امان دانستم. منم که از خشم و کیفرت نترسیدم و از عذابت باک نداشتم. منم که بر خود جنایت کردم. منم که در بلا و گرفتارى خویشم. منم آن بی‌حیاى بی‌شرم. منم آن گرفتار درازرنج... مرا ‌در‌ این روزم بپوشان ‌به‌ آنچه ‌مى‌‌پوشانى ‌به‌ ‌آن‌ کسى ‌را‌ ‌که‌ بیزار ‌از‌ گناه ‌به‌ سوى ‌تو‌ زارى نماید، ‌و‌ ‌با‌ توبه و طلب آمرزش ‌به تو‌ پناه آورد... و مرا ‌به‌ تقصیر ‌و‌ کوتاهى ‌در‌ ‌حق‌ ‌تو‌ ‌و‌ تجاوز ‌از‌ ‌حد‌ خویش ‌در‌ آنچه حرام نموده‌اى‌ ‌و‌ گذر ‌از‌ احکامت ‌به‌ کیفر مرسان.

عقل‌مندی و مخاطبان حشمت بر یک محور در دو جهت مخالف حرکت می‌کنن.