در این برهوت ناامیدی از اجرای قانون، این کورسوی امید به آدم انگیزه‌ی ادامه بده اصلاً.
من دست و بازوی اون قاضی مؤمنی که این حکم رو داده و اون سربازان خدوم اسلام که این حکم رو اجرا کردند، می‌بوسم.
کاش می‌شد پیداشون کرد و حضوری ازشون تقدیر کرد.

رنک دو پس‌درنشینی برای آمریکا از باج‌ندادن می‌گوید:

شاید بپرسین رتبهٔ یک کیه؟ باید بگم کاکولدهای ژاپن. هنوز در ملت ایران هستن کسانی که مانع این حقارت شده‌اند -علی‌رغم تلاش‌ها و تقدیرهای مدوام دگوری‌های باطن و اصلاحاتی‌ها ظاهر از متجاوزین در روزنامه‌ها و برنامه‌هاشون. دعا کنیم برای فرج و بعد سلامتی و طول عمر سربازان اسلام علی‌الخصوص سیدعلی خامنه‌ای.

ساعت ۲۰:۱۸ و یک ربعی می‌شود که رسیده‌ام خانه. پایین گاز نشسته‌ام و خیره در شیشه‌ی اجاق فر منتظرم کتری جوش بیاید.
باتری گوشی‌ام از روز طولانی‌ای که پشت سر گذاشته تمام شده و خاموش است. باتری من هم. بدجور خسته و کلافه‌ام.
بدون گوشی مجبورم تا فکر کنم. از فکر کردن در مواقع انتظار خوشم نمی‌آید. دست‌هایم یخ کرده‌اند. مغزم هم.
صبح با صدای اعزام دانش‌آموزان به راهیان نور بیدار شدم. مجری برنامه داشت به حضار می‌گفت بعد از حمله اولین کسانی هستید که از این‌ مقتل شهدا بازدید می‌کنید. البته راست نمی‌گفت. این سومین باری بود که این حرف‌ را می‌زدند.
آمدم نشستم پشت شیشه، خیره شدم به افق روبرو.من هم شدم یکی از حضار. هم صدا داشتم، هم سیما. پرت شدم به سال‌ها پیش. وقتی مثل همین دانش‌آموزان به راهیان‌نور می‌رفتیم، و از همین‌جایی که امروز روی خرابه‌هایش صندلی چیده بودند راهی شدیم.
غرق خاطرات از خط برنامه جا می‌مانم. تابوت شهیدی ناگهان روی شانه‌ها بالا می‌آید. یک لحظه آرزو می‌کنم کاش از همان مفقودالجسدها باشد. از همان‌هایی که از سه ماه پیش تا حالا کنارشان زندگی می‌کنیم. لحظه‌ای نگذشته می‌شنوم "...از شهدای جنگ ۱۲ روزه‌ است..." از جلسه و صداهایش جدا می‌شوم. دیگر اشک‌هایم اسباب شرکت من در این جمع‌اند.
نفس عمیقی می‌کشم و سرم را به جایی پشت سرم تکیه می‌دهم. متوجه می‌شوم که آب کتری خیلی وقت است جوش آمده و شلوغ‌بازی می‌کند. گفته بودم از فکر کردن موقع انتظار خوشم نمی‌آید.

زنی ارمنی که به‌ظاهر کمی هم ناراحتی عصبی داره فهمیده این وضعی که دگوریان زیست دارنْ مسلمونی نیست. پژوهشگر و مسئول و انواع مسلمانان صورتی اما ماله‌به‌دست بیهوده می‌کوشند. دنیا ماجراهای عجیبی داره.

این اشتیاق به مصاحبه و صحبت مسئولان، وابستگان و استادهای دانشگاه رو خیلی دوست دارم. غالباً هم می‌تلاشند که با بعیدترین‌ها به بچه‌حزب‌اللهی‌بودن حرف بزنن. چه موجوداتی، چه فکرهایی. الان می‌فهمی که چرا جریان جمهوری اسلامی به این سمت رفته.

فاتحه و صلواتی بفرستیم نثار روح اموات و اهل قبور مسلمین، اجداد پدری و مادری، امام و شهدا علی‌الخصوص شهید عزیز و والامقام، خار چشم دشمنان اسلام، حاج‌حسین همدانی.

بچه‌های ارباب سفید کتاب می‌خونن و در راز آفرینش تأمل می‌کنن.

زن ایستاده در این تصویر، آلاء صالحه، یکی از سر‌دسته‌های انقلاب سودان است که تبدیل به نماد «آزادی سودان از دیکتاتوری» شد. اما در سال ۲۰۲۳ وقتی سودان وارد جنگ داخلی شد همین نماد آزادی به لندن مهاجرت کرد و حالا از نهادهای بین‌المللی برای مبارزات صلح‌دوستانه فاند می‌گیرد!

فاطمه رایگانی

نیره هم که بعنوان یک شاهد عینیِ جنایت سربازهای عراقی (کشتن نوزادهای داخل انکیباتورهای یک بیمارستان در کویت) در برابر اعضای کنگره امریکا شهادت داد، و جورج بوش پدر و ده‌ها شبکه خبری بارها و بارها برای توجیه حمله به عراق به این شهادت دروغ استناد کردن، درواقع دختر سفیر کویت در واشنگتن بود. اما اون زمان فقط با اسم کوچیکش تو رسانه‌ها معرفی می‌شد.

این دو قسمت ceuta و melilla توی مغرب برای اسپانیا هستن. دو بندر مهم.
بندرعباس هم توی اشغال عمان بوده که زمان قاجار دوباره پسش می‌گیرن.

این هم جبل‌الطارق توی اسپانیا که انگلیس چنگ روش انداخته.

این جزایر در غرب مراکش هم در تصرف اسپانیا و پرتغال هستن. پرتغال جزایر بالایی، اسپانیا پایینی.

این هم کیپ‌ورد که تا همین سال‌ها برای پرتغال بود. مرکز انتقال برده بوده به آمریکا.
نانی مال این‌جا بود، رونالدو مال اون مادیرا توی جزایر بالایی.

مرز نامیبیا و بوتسوانا: شاهکار استعمار.