نمی‌خوام فحش بدم. زبانم بسته ست.

شب به خیر.

دروغ هم وارد کار می‌کنن.

کاش مسعود حاصل وفاقْ محض ادا هم که شده این‌طور جاها می‌رفت و عکسی می‌داشت.

تجربه.

سامری، تویی؟

امروز اولین روز کارآموزی قضاوت بود. و چه عجیب گذشت. نشسته بودیم یک دفعه یکی از تهیه کننده های سینما با دست و پابند جلومون نشست و در حالی که سلام علیک حاج آقاگونه ای حواله داد سمتمون، داشتیم با خودمون میگفتیم که این متهم احتمالا به خاطر جرائم مالیه تا اینکه دفتردار بازپرس گفت با 35 تا زن رابطه نامشروع داشته. :)

سینمای معناگرا.

سینمای متحول‌شده.

خیلی سخت می‌گیرید. نباید راه رو بست. اجازۀ ساخت آثار باید به تهیه‌کننده‌های خلاق متجاوز داده بشه. تازه #نه_به_اعدام. حیف نیست این سرمایۀ عظیم انسانی قربانی قوانین پوسیدۀ پانزده قرن پیش بشه؟ مگه چی کار کرده؟ حقیقتش اینه که این 35 نفر هم احتمالاً یه تعداد معتنابه‌ای‌شون برای ورود به عرصۀ دل‌پذیر و متعهد سینما در ابتدا همراه بودن. فرج‌الله سلحشور برای این‌چنین سینمایی مشخصاً لکۀ ننگه. یعنی چی نماز جماعت برگزار می‌کردی؟ یعنی چی قصۀ انبیا بسازی؟ قصه فقط آپارتمانی مختلط مشروبی. مثلاً آقا مازیار میری که با بازیگر سرلخت خارجی و بساط مشروب، کار نهاد خرکن می‌ساخته که آی، ببین اسلام رحمانی رو.

بی‌شرف ها کودک اوتیسمی رو گروگان گرفته بودن