به نظر میرسه ابوی این دوستان هم خیلی زود تسلیم قلدر محل شده تا خونه شون خراب نشه

اما اولین اقدام دولتم بعد از جنگ واریز ۶۰ هزار میلیارد تومان به بورس برای جان‌بخشی به بهنام جان و سایر زالوهاست. می‌دونی که چی می‌گم؟

بورس کمک به تولیده واقعاً؟

وام‌های کارآفرینی رو کی‌ها می‌گیرن؟

بچهٔ ما دیگه داره می‌ره مدرسه اما هنوز وام فرزندآوری‌مون رو ندادن. اشکال نداره، بهنام‌جان مهم‌تره.

پول نیست اما ارز مسافرتی برای قحبه‌های ارمنستان و ترکیه‌رو قطع نمی‌شه.

خب، می‌دونی مردم حق دارن خوشی داشته باشن؛ شما تندروها با زندگی مشکل دارین. اصلاً نمی‌ذارین دخترهاتون رو ما ببینیم. ما دل نداریم؟ بذارین شهر رو قشنگ کنن.

پول نیست اما پیام نیازمند و یاسر آسانی و دانشگر و بیرانوندها نباید سختی بکشن. این‌ها ولی‌نعمت‌های ما هستن.

پول نیست اما واردات پورشه و آیفون نباید قطع بشه. بگو بیمه‌ها رو قطع کنن. مریض‌ها فقط دشواری دارن برای مملکت.

داشتم به «شهادت هنر مردان خداست» فکر می‌کردم. تیزبینی خوبی توش هست. هنر زیباست، دلنشینه، روحت رو نوازش می‌کنه، گویی با دیدن اثر هنرمندْ از لحظه و حضور جسمیت جدا می‌شی، به ساحت دیگه‌ای وارد می‌شی. هنر یه چیز آموختنیه، باید وقت بذاری، تمرین کنی، ممارست داشته باشی تا کسبش کنی. برای رسیدن به قله‌ش -که شاید هیچ‌وقت نرسی- سال‌ها باید متمرکز باشی و تلاش کنی اما این‌ها فقط شرط لازمن. تو باید یه استعداد، یه آن، یه جوهره داشته باشی. هنرمند عالی چیزی داره که هنرمندان خوب به‌ش غبطه می‌خورن، نگاهی دیگه، الهامی یا شاید هم موهبت و مائده‌ای الهی.
شهید لطیفه، روح‌نوازه، بهشتیه. وقتی به اثرش -خودش- خیره می‌شی، انگار برای ثانیه‌ای هم که شده از خودت، دغدغه‌های روزمره‌ت، دل‌مردگی‌هات فاصله می‌گیری. شهادت تلاش می‌خواد، باید در مسیر پروردگار جهان زندگی کنی تا حیاتت ارزش خریدن پیدا کنه؛ اما قشنگیش اون‌جاست که خریدار تو، همونیه که اول بار به‌ت آموخته، به‌ت مال‌التجاره‌ت رو بخشیده؛ چه معامله‌ای پرسودتر از این برای هنرمند؟

"إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ"

سورهٔ مبارکهٔ توبه/۱۱۱

به آیات با دقت و تدبر رجوع کنیم، اول ببینیم چی گفته و منظورش چی بوده، بعد سوالات‌مون رو بر آیه عرضه کنیم و پاسخ بگیریم.
می‌فرماد: خداوند از مؤمنان خودشان/نفس‌شان/جان‌هاشان و اموال‌شان را می‌خرد. چرا که بهشت برای آنان است، در راه تحقق خواست و اراده‌ی خداوند مقاتله می‌کنند، یعنی هم می‌کشند و هم کشته می‌شوند، این وعده‌ای حقیق و محقق است که خداوند بر خودش متعهد ‌شده است و این تعهد و وعده در تورات و انجیل و قرآن ذکر شده است و چه کسی در وفای به عهد از خداوند خدا وفادارتر است؟! پس بواسطه‌ی خریدی/معامله‌ای که از/با او انجام داده‌اید شادمان باشید چرا که آن همان کامیابی/رستگاری بزرگ است.
اما نکاتی که به ذهن این حقیر می‌رسد:
۱. خداوند ابتدا به ساکن خریدار است یعنی پیش از عرضه تقاضا با قید «إِنَّ» وجود دارد.
۲. اگر با ادبیات قرآن آشنا باشید، امور منتسب به خداوند گاهی با «نحن»، گاهی با «انا»، گاهی با «هو»، و گاهی با اسم جلاله‌ی «الله» بیان می‌شوند، اینجا از اسم جلاله‌ی الله استفاده شده است. همانا خداوند خدا، خودش شخصا و بی‌واسطه خریدار است.
۳. جمع بودن نفس هم مطلبی است که باید به آن توجه داشت. هر انسانی می‌تواند انفس داشته باشد، وقتی رسول‌الله فرمود «نَدْعُ... أَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ» و با خود حضرت امیر را آورد، می‌توان به جمع و اشتراک نفوس در یک رسید. و با این تعبیر دوباره به خرید و فروش و مشمولات‌ش دقت کنید.
۴. بعضی تصور می‌کنند برای انسان سخت‌ترین چیز، از دست دادن جان و نفس است ولی چه بسیار افراد که رد مال برای آنها سخت‌تر و عذاب‌آورتر از جان دادن است.
۵. در عین حال، معامله با اموال، مقدمه‌ای برای سهولت و رضایت دادن به معامله‌ی با جان است.
۶. گمانم قبلا اشاره کردم، مسئله صرفا آمادگی برای مردن و جان دادن نیست، شما باید بتوانید دشمنان راه (خواست و اراده) خدا را بکشید، کشته‌شدن نوعی فرایند دفاعی هست، اما کشتن فرایندی تهاجمی هست.
۷. این وعده‌ی مکرر خداست، در تورات و انجیل و قرآن، خداوند متعهد شده است که اگر برای خدا و در راه خدا قدمی بردارید، آن عمل و قدم از شما به خریداری خواهد شد.

۶.۳۵. فرایند مقاتله، کشتن و کشته‌شدن است، اگر ضربتی زدید، ضربتی هم خواهید خورد، مبادا تصور کنید با ضربت خوردن، شما بازنده و خسارت‌زده‌اید.

۲.۲۵. خطاب به مؤمنین است. «ای کسانی که ایمان آورده‌اید»، این اثبات رتبه‌بندی ایمان هست، شما در درجه‌ای از ایمان هستید ولی هنوز آمادگی مقاتله ندارید، بنابراین توصیه به خرید و فروش می‌شويد.
۲.۴۵. چند نوع خطاب به مؤمنین داریم:
یک، خطاب حقیقی، ای‌‌کسانی که ایمان آورده‌اید، خطاب به کسانی است که در حال حاضر دارای ایمان هستند.
دو، خطاب تشویقی، یعنی اگر عامل به بخش بعدی که گفته خواهد شد باشید، آنگاه شما از ایمان آورندگان خواهید شد.
دو و نیم، خطاب به مدعیان، یعنی ای کسانی که ادعای ایمان دارید، برای اثبات ایمان گزاره‌های بعدی در ادامه آیه آمده است.

قم یه قهوه‌خونه‌ای داره به اسم ساعدی‌نیا. این یه چیز داره جلوش. الان فهمیدم اون چیز رو به اسم نامناسبی صدا می‌کنن.

باید چندتا تروریست بالقوه استخدام کنم، چندتا نقطه توی قم رو هم‌زمان بزنیم: ساعدی‌نیا، آمال، بازار شهر، فلکه بستنی.

تروریست‌های بالقوهٔ الان انیمه می‌بینن، اثربخش نخواهند بود.

البته اسامه‌جان بن‌لادن هم بدش نمی‌اومده.

میانگین "با مطالعه اسلام‌ستیز شدم". اون‌هایی‌شون که خوندن هم یه‌مشت خزعبل. می‌گه سال بلوا دانشور. ای جلال ببردت پیش دکتر.

آدم مدرن باید غربی باشه وگرنه هیچ اهمیتی نداره، گویی که اصلاً ناموجوده.

یه صحبتی با استاد بحرانی دل‌ها داشتم و در راستای اون داشتم فکر می‌کردم که کلاً تضاد و تقابل ادیان، ایدئولوژی‌ها و نحله‌های فکری مختلف سر شکل مطلوب جهانه. جهان مطلوب چه شکلیه؟ چه شکلی باید باشه؟ انسان جهان مطلوب چه شکلیه؟ به چی فکر می‌کنه؟ چه اعمالی داره؟ چه خوراکی داره؟