میلاد حضرت ابامحمد العسکری ع مبارک...
صلواتی به محضر مبارکشان بفرستید.

نئوزئوزیلیست‌های کمرم گرفته.

نئوزیولینگزالیستها

دیشب خواب می‌دیدم جومونگ اومده خونه‌مون و اخبار هم داشت به صورت فوری تست بمب اتمی ایران رو نشون می‌داد.

بچه‌پول‌دار شغل رؤیایی ایرانه. بهترین ماشین‌های خارجی رو وارد می‌کنی، رژهٔ تجملات می‌دی، پلیس خدوم هم مانع از مشکل‌آفرینی پرایدهای خسته در مسیر سازندگی شما و پدر گرامی سردار دکتر کارآفرین می‌شه. بعدش هم سریع می‌ری «آزاد»، از اقتصاد دستوری می‌نالی و راه‌حل رو جهان‌سازی و دست‌برداشتن از ماجراجویی منطقه‌ای می‌دونی.

اما تطمیع؛
نشوید!
طمع صفت رذیله‌ی فاعل است بی‌توجه به مفعول! اینکه نسبت به چه چیزی و به چه بهانه‌ای به آن طمع داشته باشیم تفاوتی نمی‌کند، اصل طمع نکوهیده است.
تطمیع به روش‌های گوناگون و با اهداف مختلف ممکن است، بعنوان مثال رشد قیمت طلا آدمی رو به طمع حفظ ارزش پول وامی‌دارد. این طمع سبب خواهد شد در برابر هرگونه ارزانی آن حس منفی داشته باشید.
یا بعنوان مثالی دیگر فرض بفرمایید درآمد یا حقوق دلاری داشته باشید، درین وضعیت شما طمع بالا رفتن قیمت دلار دارید، روزانه و ماهانه پیگیر قیمت دلار خواهید بود و ته دل‌تون از بالارفتن قیمت دلار خوشحال هستید.

این دمیدن فن‌پیج‌های دکتر خلبان روی این دوگانه هم خیلی جالبه. نشون یه مرحله از تطور به‌سوی صورتی‌گری، اصلاح‌طلبی و دگوریته: فتیش بین دو گروه؛ ما عقلانیت، اون‌ها گاو؛ این تندروها، این براندازها دولبۀ یه قیچی‌اند. در دل اما با روحانی و اعوان هم‌سویی بیش‌تری حس می‌کنن. به قول دوستمون، جلیلی می‌تونه متر بقیه بشه و این خطرناکه. رتوریک و اعمال‌شون میل کرده به سمت اصلاح‌طلب‌ها. این ناراحتم می‌کنه اما طبیعیه. دوستان باید انتخاب کنن بین درآمد آسون و درآمد درست.

رُوِيَ عنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) قَالَ :

كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) كَثِيراً مَا يَقُولُ فِي خُطْبَتِهِ‌ :

يَا أَيُّهَا النَّاسُ دِينَكُمْ دِينَكُمْ؛ فَإِنَّ السَّيِّئَةَ فِيهِ خَيْرٌ مِنَ الْحَسَنَةِ فِي غَيْرِهِ وَ السَّيِّئَةُ فِيهِ تُغْفَرُ وَ الْحَسَنَةُ فِي غَيْرِهِ لَا تُقْبَلُ!


از اباعبدالله، جعفر بن محمد الصادق (که درود خداوند بر او باد) نقل شده است که فرمودند:

اميرالمومنين (که سلام و تحیّت خداوند بر ایشان باد) در خطابه های خود بسيار مى‌فرمودند:

اى مردم! ديندار باشيد، ديندار! اگر گناه كنيد و ديندار باشيد بهتر است از اين كه نيكى كنيد و بى‌دين باشيد؛ زيرا گناه، در ديندار بودن آمرزيده مى‌شود و نيكى در بى‌دينى پذيرفته نمى‌شود!

الأصول الكافي، جلد ۲، صفحه ۴۶۴

آدمیّت از راه دین به چنگ می‌آید؛ آن‌که به‌ظاهر، خود را بر دین انسانیت می‌داند، آدمیّت ندارد...

دل پاک را دین‌دار دارد؛ آن‌که عملش پوک است، دلش ناپاک است...

دولت علیل😁

-من بنایی ساخته‌ام که ناگزیر، روزی بر سرم خراب خواهد شد. می‌دانم و ساختم.

+جسارت است آقا، که می‌پرسم، محض عبرت است که می‌پرسم. پس چرا چنین بنایی را اصولاً ساختید؟

-چون نساختن را در هر شرایطی نابخشودنی می‌دانم. ساختن محکومیت انسان است؛ و هر ساختنی ناگزیر خویشتن را در مخاطره قرار دادن است.

+شما از سر ناگزیری بنایتان را برای ستمگر ساختید آقا؟

-خیر آن بنا قلعه‌ای بود استوار برای تهاجم به ستمگران، که راهزنان -در غفلت ما آن زمان که غرب در جهاد با ستمگران بودیم و شاد از این جهاد- آن قلعه خوب را منزلگاه خویش کردند و اینک، ما زیر سقفی هستیم که بر بامش بدکاران پای می‌کوبند.

+چه باید می‌کردید تا چنین مصیبتی نازل نمی‌شد؟

-نباید غرق می‌شدیم فقط همین.

-سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می‌آمد: نادر ابراهیمی

وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ * وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ

«کافران بسیار مایلند که تو با آن‌ها مدارا کنی (و متعرض بت‌هاشان نشوی) تا آن‌ها هم (به‌نفاق) با تو مداهنه و مدارا کنند. و از هر سوگندخوردۀ فرومایه فرمان مبر.»

سورۀ مبارکۀ قلم، آیات 9 و 10.