از حزب‌اللهی‌ها تعجب می‌کنم؛ سلمان کدیور دائم به جمهوری اسلامی و مردم حامیش فحش می‌ده، دائم با ادبیات سخیف به رهبری کنایه می‌زنه و بدوبی‌راه می‌گه، اما برادر و خواهر حزب‌اللهی‌ برای خوندن کتاب کم‌ارزش این آدم سر و دست می‌شکنه و از همه حتی از رهبری خرج می‌کنه و پول به جیب چنین آدمی واریز می‌کنه.
تا کی می‌خواید گاو باشید؟ کی می‌خواید دست از حماقت بردارید؟!
اگه عقل دارید که نباید چنین کاری کنید. اگرم عقل ندارید که خب، خوش به حالتون که چیزی نمی‌فهمید و راحتید.
عدالت‌خواه‌ها بی‌دین‌های خجالتی هستند، همان‌طور که اصلاح‌طلب‌ها برانداز خجالتی

"گفت: احوالت چطور است؟
گفتمش: عالی‌ست؛
مثل حال گل!
حال گل در چنگ چنگیز مغول."

آیا بودجه و امکانات ازبکستان و تیم‌هاش از ما بیش‌تره؟ نه، چه بسا ما جلوتریم. چند دقیقه‌ای بازی رو دیدم و اکثرشون اهل همون کشور بودن ولی خیلی پرتلاش بودن. مدام نمی‌گن ما از فوتبال دنیا عقب افتادیم و میلیون‌ها دلار باید خرج کنیم تا بازیکن داخلی و خارجی بیاریم، اون هم وقتی کشورمون تا گردن زیر تحریمه. سرشون رو می‌ندازن پایین و بازی‌شون رو می‌کنن و توی هر چیزی اظهار نظر چرت نمی‌کنن.
توی ایران اما شهرت قلعه و حصن خلل‌ناپذیر چهره‌هاست. پول مفت می‌گیرن، هنری ندارن و توی کارشون کم می‌ذارن و مدام هم آروغ دگوریانه می‌زنن. این‌قدر هم سیاست‌گذاری و ساختار نادرسته که جواب ورتیز‌انداختن‌شون قرارداد جدید و پول بیش‌تره.

سرشارم از عصبانیت، لبالب از خشم. هر لحظه با منه. هرجا که می‌رم به‌م چسبیده؛ یه جوش روی صورتم، کیف روی دوشم، سر روی بدن. گرماش رو حس می‌کنم. نزدیکم به انفجار. متنفرم از خیلی چیزها. نمی‌دونم خشم ناراحتی بروزنیافته‌ست یا غم عصبانیت فروخفته. خدایا کمکم کن آروم باشم. نفسم رو سعی می‌کنم منظم کنم. نه، بی‌فایده‌ست. باید اسلحه بخرم. من از خیلی چیزها عصبانی‌ام. باید اسلحهٔ اتوماتیک بخرم؛ قدرتش از صفحه‌کلید خیلی بیش‌تره.

اگر فکر کردید برای شروع کاری دیره و با این خیال که چون دیر شده پس دیگه اصلا کاری رو شروع نمی‌کنید، به این توجه کنید حضرت رسول در ۴۰ سالگی مبعوث شدن.
یعنی دینی که قرار بوده انس و جن و مابقی مخلوقات رو به کمال برسونه، تبلیغ‌شو از ۴۰ سالگی شروع کردن.

کاری که شما میخواید شروع کنید که بچه‌بازی‌ای بیش نیست.

یکی از معیارهای مهم برای ازدواج، نداشتن گروه خانوادگیه.

بعضی‌ها که پوست‌پیازی‌طور و چندلایه دارن: گروه خانوادهٔ درجه یک، گروه خانوادهٔ پدری، گروه خاندان پدربزرگ و... .

اعضای خانوادهٔ سالم مستقیم به هم پیام می‌دن؛ مثل حاجی که نصف سرور ایتا رو پیام‌های شخصیش با بنده گرفته.

میلاد حضرت ابامحمد العسکری ع مبارک...
صلواتی به محضر مبارکشان بفرستید.

نئوزئوزیلیست‌های کمرم گرفته.

نئوزیولینگزالیستها

دیشب خواب می‌دیدم جومونگ اومده خونه‌مون و اخبار هم داشت به صورت فوری تست بمب اتمی ایران رو نشون می‌داد.

بچه‌پول‌دار شغل رؤیایی ایرانه. بهترین ماشین‌های خارجی رو وارد می‌کنی، رژهٔ تجملات می‌دی، پلیس خدوم هم مانع از مشکل‌آفرینی پرایدهای خسته در مسیر سازندگی شما و پدر گرامی سردار دکتر کارآفرین می‌شه. بعدش هم سریع می‌ری «آزاد»، از اقتصاد دستوری می‌نالی و راه‌حل رو جهان‌سازی و دست‌برداشتن از ماجراجویی منطقه‌ای می‌دونی.

اما تطمیع؛
نشوید!
طمع صفت رذیله‌ی فاعل است بی‌توجه به مفعول! اینکه نسبت به چه چیزی و به چه بهانه‌ای به آن طمع داشته باشیم تفاوتی نمی‌کند، اصل طمع نکوهیده است.
تطمیع به روش‌های گوناگون و با اهداف مختلف ممکن است، بعنوان مثال رشد قیمت طلا آدمی رو به طمع حفظ ارزش پول وامی‌دارد. این طمع سبب خواهد شد در برابر هرگونه ارزانی آن حس منفی داشته باشید.
یا بعنوان مثالی دیگر فرض بفرمایید درآمد یا حقوق دلاری داشته باشید، درین وضعیت شما طمع بالا رفتن قیمت دلار دارید، روزانه و ماهانه پیگیر قیمت دلار خواهید بود و ته دل‌تون از بالارفتن قیمت دلار خوشحال هستید.

این دمیدن فن‌پیج‌های دکتر خلبان روی این دوگانه هم خیلی جالبه. نشون یه مرحله از تطور به‌سوی صورتی‌گری، اصلاح‌طلبی و دگوریته: فتیش بین دو گروه؛ ما عقلانیت، اون‌ها گاو؛ این تندروها، این براندازها دولبۀ یه قیچی‌اند. در دل اما با روحانی و اعوان هم‌سویی بیش‌تری حس می‌کنن. به قول دوستمون، جلیلی می‌تونه متر بقیه بشه و این خطرناکه. رتوریک و اعمال‌شون میل کرده به سمت اصلاح‌طلب‌ها. این ناراحتم می‌کنه اما طبیعیه. دوستان باید انتخاب کنن بین درآمد آسون و درآمد درست.

رُوِيَ عنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) قَالَ :

كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) كَثِيراً مَا يَقُولُ فِي خُطْبَتِهِ‌ :

يَا أَيُّهَا النَّاسُ دِينَكُمْ دِينَكُمْ؛ فَإِنَّ السَّيِّئَةَ فِيهِ خَيْرٌ مِنَ الْحَسَنَةِ فِي غَيْرِهِ وَ السَّيِّئَةُ فِيهِ تُغْفَرُ وَ الْحَسَنَةُ فِي غَيْرِهِ لَا تُقْبَلُ!


از اباعبدالله، جعفر بن محمد الصادق (که درود خداوند بر او باد) نقل شده است که فرمودند:

اميرالمومنين (که سلام و تحیّت خداوند بر ایشان باد) در خطابه های خود بسيار مى‌فرمودند:

اى مردم! ديندار باشيد، ديندار! اگر گناه كنيد و ديندار باشيد بهتر است از اين كه نيكى كنيد و بى‌دين باشيد؛ زيرا گناه، در ديندار بودن آمرزيده مى‌شود و نيكى در بى‌دينى پذيرفته نمى‌شود!

الأصول الكافي، جلد ۲، صفحه ۴۶۴