دختره عکس سرلخت می‌ذاره، توی شورش فواحش استوری حمایتی از جهنم‌مکان و فتنه‌ش می‌ذاشت اما همون سال شد معلم.

چرا نباید به زرزرهای مردم عزیز و شریف ایران ذره‌ای اهمیت داد.
آخری که متوسط برخورد ایرانی حرف‌مفت‌زن در مواجهه با پاسخه: «آی! ما خانوادهٔ شهیدیم. ۵۰۰۰ هزار تا از پسرعموهای دخترخالهٔ مادربزرگم در نبرد ملازگرد شهید شدن. تن من پر تیرهای سرخ‌پوست‌هاست. ما حق داریم.»

از حزب‌اللهی‌ها تعجب می‌کنم؛ سلمان کدیور دائم به جمهوری اسلامی و مردم حامیش فحش می‌ده، دائم با ادبیات سخیف به رهبری کنایه می‌زنه و بدوبی‌راه می‌گه، اما برادر و خواهر حزب‌اللهی‌ برای خوندن کتاب کم‌ارزش این آدم سر و دست می‌شکنه و از همه حتی از رهبری خرج می‌کنه و پول به جیب چنین آدمی واریز می‌کنه.
تا کی می‌خواید گاو باشید؟ کی می‌خواید دست از حماقت بردارید؟!
اگه عقل دارید که نباید چنین کاری کنید. اگرم عقل ندارید که خب، خوش به حالتون که چیزی نمی‌فهمید و راحتید.
عدالت‌خواه‌ها بی‌دین‌های خجالتی هستند، همان‌طور که اصلاح‌طلب‌ها برانداز خجالتی

"گفت: احوالت چطور است؟
گفتمش: عالی‌ست؛
مثل حال گل!
حال گل در چنگ چنگیز مغول."

آیا بودجه و امکانات ازبکستان و تیم‌هاش از ما بیش‌تره؟ نه، چه بسا ما جلوتریم. چند دقیقه‌ای بازی رو دیدم و اکثرشون اهل همون کشور بودن ولی خیلی پرتلاش بودن. مدام نمی‌گن ما از فوتبال دنیا عقب افتادیم و میلیون‌ها دلار باید خرج کنیم تا بازیکن داخلی و خارجی بیاریم، اون هم وقتی کشورمون تا گردن زیر تحریمه. سرشون رو می‌ندازن پایین و بازی‌شون رو می‌کنن و توی هر چیزی اظهار نظر چرت نمی‌کنن.
توی ایران اما شهرت قلعه و حصن خلل‌ناپذیر چهره‌هاست. پول مفت می‌گیرن، هنری ندارن و توی کارشون کم می‌ذارن و مدام هم آروغ دگوریانه می‌زنن. این‌قدر هم سیاست‌گذاری و ساختار نادرسته که جواب ورتیز‌انداختن‌شون قرارداد جدید و پول بیش‌تره.

سرشارم از عصبانیت، لبالب از خشم. هر لحظه با منه. هرجا که می‌رم به‌م چسبیده؛ یه جوش روی صورتم، کیف روی دوشم، سر روی بدن. گرماش رو حس می‌کنم. نزدیکم به انفجار. متنفرم از خیلی چیزها. نمی‌دونم خشم ناراحتی بروزنیافته‌ست یا غم عصبانیت فروخفته. خدایا کمکم کن آروم باشم. نفسم رو سعی می‌کنم منظم کنم. نه، بی‌فایده‌ست. باید اسلحه بخرم. من از خیلی چیزها عصبانی‌ام. باید اسلحهٔ اتوماتیک بخرم؛ قدرتش از صفحه‌کلید خیلی بیش‌تره.

اگر فکر کردید برای شروع کاری دیره و با این خیال که چون دیر شده پس دیگه اصلا کاری رو شروع نمی‌کنید، به این توجه کنید حضرت رسول در ۴۰ سالگی مبعوث شدن.
یعنی دینی که قرار بوده انس و جن و مابقی مخلوقات رو به کمال برسونه، تبلیغ‌شو از ۴۰ سالگی شروع کردن.

کاری که شما میخواید شروع کنید که بچه‌بازی‌ای بیش نیست.

یکی از معیارهای مهم برای ازدواج، نداشتن گروه خانوادگیه.