"احمدرضای عزیز، تنبلی هم حدی دارد. این را می‌دانم. ولی باور کن فکر تو هستم. و سپاس‌گزار نامه‌هایت. من به شدت در این شهر مانده‌ام. آن هم در این شهر بی‌پرنده و نادرخت. هنوز صدای پرنده نشنیده‌ام (چون پرنده نیست، صدایش هم نیست.) در همان امیرآباد خودمان توی هر درخت نارون یک خروار جیک‌جیک بود.
‌
نیویورک و جیک‌جیک؟ توقعی ندارم. من فقط هستم. و گاهی در این شهر «گولاش» می‌خورم. مثل این‌که تو دوست داشتی و برایت جانشین قرمه‌سبزی بود... الهام گولاش کمتر است. غصه نباید خورد. گولاش باید خورد، و راه رفت، و نگاه کرد به چیزهای سر راه. مثل بچه‌های دبستانی، که ضخامت زندگی‌‏شان بیشتر است.
‌
می‌دانی باید رفت به طرفِ و یا شروع کرد به. من گاهی شروع می‌کنم. ولی همیشه نمی‌شود. هنوز صندلی اتاقم را شروع نکرده‌ام. وقت می‌خواهد. عمر نوح هم بدک نیست. ولی باید قانع بود و من هستم.
مثلاً یک‌چهارم قارقار کلاغ برای من بس است. یادم هست به یکی نوشتم: «چهار سوم قناری را می‌شنوم.» می‌بینی، قانع‌تر شده‌ام. راست است که حجم قارقار بیشتر است، ولی در عوض خاصیت آن کمتر است. مادرم می‌گفت: «قارقار برای بعضی از دردها خاصیت دارد.»
‌
من روزها نقاشی می‌کنم. هنوز روی دیوارهای دنیا برای تابلو جا هست. پس تندتر کار کنیم. باید کار کرد. ولی نباید دود چراغ خورد. این‌جا دودهای زبرتر و خالص‌تری هست؛ دودهای بادوام و آب‌نرو. در کوچه که راه می‌روی، گاه یک‌تکه دود صمیمانه روی شانه‌ات می‌نشیند و این تنها ملایمت این شهر است؛ وگرنه آن جرثقیل که از پنجره اتاق پیداست، نمی‌تواند صمیمانه روی شانهٔ کسی بنشیند؛ اصلاً برازندهٔ جرثقیل نیست؛ اگر این کار را بکند به اصالت خانوادگی خود لطمه زده است.
‌
توی این شهر نمی‌شود نرم بود و حیا کرد و تهنیت گفت. نمی‌شود تربچه خورد. میان این ساختمان‌های سنگین، تربچه‌خوردن کار جلفی است؛ مثل این است که بخواهی یک آسمان‌‏خراش را غلغلک بدهی.
‌
باید رسوم این‌جا را شناخت. در این‌جا رسم این است که درخت برگ داشته باشد. در این شهر نعناء پیدا می‌شود، ولی باید آن را صادقانه خورد. این‌جا رسم نیست کسی امتداد بدهد. نباید فکر آدم روی زمین دراز بکشد.
‌
من نقاشی می‌کنم، ولی نقاشی من نسبت به گالری‌های این‌جا مورب است.
نقاشی از آن کارهاست؛ پوست آدم را می‌کند، و تازه طلب‌کار است. نباید به نقاشی رو داد، چون سوار آدم می‌شود. من خیلی‌ها را دیده‌ام که به نقاشی سواری می‌دهند. باید کمی مسلح بود، و بعد رفت دنبال نقاشی.
‌
گاه فکر می‌کنم شعر مهربان‌‏تر است. ولی نباید زیاد خوش‌خیال بود. من خیلی‌ها را شناخته‌ام که از دست شعر به پلیس شکایت کرده‌اند. باید مواظب بود. من شب‌‏ها شعر می‌خوانم. هنوز ننوشته‌ام. خواهم نوشت.
‌‌
من نقاشی می‌کنم، شعر می‌خوانم، گاه در خانه غذا می‌پزم و ظرف می‌شویم و انگشت خودم را می‌برم و چند روز از نقاشی باز می‌مانم. غذایی که من می‌پزم خوش‌مزه می‌شود به شرطی که چاشنی آن نمک باشد و فلفل و یک قاشق اغماض.
غذاهای مادرم چه خوب بود؛ تازه من به او ایراد می‌گرفتم که «رنگ سبز خورش اسفناج چرا متمایل به کبودی است؟» آدم چه دیر می‌فهمد. من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتاً.
‌
ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوش‌مزه و روشن‌فکران بد و دشت‌های دل‌پذیر.
و همین."

نیویورک، سوم رمضان


نامهٔ سهراب سپهری به احمدرضا احمدی

کاش بچهٔ رحیم صفوی بیاد از پشت‌پرده‌ها بگه.

مثل پدر پسرشجاع اسمش رو ندومبه.

البته ملتی که انرژی هسته‌ای رو به سودای دلار ارزون‌تر پس می‌زنه، لایق بزرگی نیست.

اون یارو می‌گه «پوست‌دربازی». واقعاً فکر می‌کنم مشکل ایرانی‌ها اینه که فکر می‌کنن پوست‌شون بیش‌تر در معاملهٔ دلار هست و توی هسته‌ای پوستی نداره؛ برای همین هم دغدغه و شعوری نداره.

ملتی که شغل محترمینش سود‌پول‌گرفتن، نوسان ارز، حباب سکه و ترید شرته، مهارت و محصول مفید خوار و بورس و دلالی ارزشمنده، پیش‌بینی رفتارهاش و به‌تبع اون شکستش کار دشواری نخواهد بود.

اگر انسان‌هایی عقل‌مند در این مرز و بوم پرگهر می‌زیستند، همین فیلم بس بود برای عدم‌اعتماد و دوری از جهان‌بینی و تفکر رشیدپور و انواع مالش‌گرها. رسایی با اطمینانی می‌گه که آدم خیال می‌کنه مسافر زمانه.

"رئیس‌جمهور ما به چند کشور اروپایی رفته."
حروم‌لقمهٔ دستمال‌کش می‌دونه با کی داره حرف می‌زنه؛ یه‌مشت دگوری خودباختهٔ وطن‌فروش که اروپایی براش انسان کامله و اروپا بهشت روی زمین.

این چند سال هم غالب سیاست و سعی دولت‌ها و نظام برای ارضای نیاز و خواست این‌ها بوده و هربار هم در بزنگاه، دستش رو گذاشتن تو پوست گردو. اگه هرم وطن‌دوستی رو بکشن، حمایت از تیم ملی پایین‌ترینه، قاعده، کف. یعنی فرقی نمی‌کنه اوگاندایی هستی، فرانسوی یا کره‌ای؛ از تیم کشورت حمایت می‌کنی. یه منطق هواداری ساده. این‌ها همون رو هم انجام ندادن، هرکس طرف‌داری کرد رو هم مزدور خوندن. البته بعدش جایزه‌شون رو با دولت وفاق و آزادی حجاب و واردات آیفون گرفتن.

به اینستاگرام می‌روی تا وقتت را تلف کنی. صفحهٔ عربی لیورپول را می‌بینی که فیلم تمرینات را با آهنگ «دل علی، دلبر علی» گذاشته است. هیچ‌کدام از بخش‌های محتوا و صفحه با هم تناسبی ندارند. ایرانی‌ها هم ذوق‌زده زیرش نظر گذاشته‌اند. اینترنت برای امروزت کافی‌ست.

چرا دموکراسی کار نمی‌کند یا بیش‌تربودن دلیل درستی نیست.

هیچ کانالی دستاوردهای زبانی خودش را معطل مردم و «افکار عمومی» نمی‌کند.

به نظرم این جوون‌های بابصیرت شجاع و عمل‌گرای وفاقی نباید وقت‌شون رو با حریف کوچک و زبان‌بسته‌ای مثل جلیلی تلف کنن. ریشهٔ تفکر رو هدف بگیرین. سیدعلی خامنه‌ای مخالف اصلی مذاکرات است. بکوشید تا مناظرهٔ سگ بنفش و سید در نگاه شما باشد.

المنة لله که مذاکره جای خودش رو توی ذهن و ادبیات مردم و مسئولان این مرز و بوم پرگهر باز کرده و ستارهٔ قطبی انسان معاصر ایرانی شده. این مسائل رو باید قدر دونست و تلاش کرد که به ای نحو کان مذاکره کرد. مذاکره برای مذاکره چون مذاکره مقدس است و ما بی‌سبب قریب هزار شهید ندادیم که حالا درهای دیپلماسی بسته شود و ما نتوانیم این اندک باقی‌مانده را بدهیم برود.