این «hell or highwater» فیلم خوبیه. کم هم دیدنش.

رسول اللّه صلى‌الله‌عليه‌و‌آله: ... هَكَذَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حَضَرَتْ أَبْدَانُهُمْ وَ غَابَتْ قُلُوبُهُمْ وَ لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ صَلاَةَ عَبْدٍ لاَ يَحْضُرُ قَلْبُهُ مَعَ بَدَنِه.

بنی‌اسرائیل این‌گونه هلاک شدند؛ بدن‌هایشان حاضر بود و قلوبشان غایب. خداوند نماز بنده‌اى را كه دلش با بدنش حضور ندارد، نمی‌پذيرد.

مستدرک الوسائل؛ ج۶، ص۴۱۶.

أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ قَال: رَأَيْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا‌السَّلاَمُ يُصَلِّي فَسَقَطَ رِدَاؤُهُ عَنْ أَحَدِ مَنْكِبَيْهِ قَالَ فَلَمْ يُسَوِّهِ حَتَّى فَرَغَ مِنْ صَلاَتِهِ قَالَ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَيْحَكَ أَ تَدْرِي بَيْنَ يَدَيْ مَنْ كُنْتُ إِنَّ اَلْعَبْدَ لاَ يُقْبَلُ مِنْ صَلاَتِهِ إِلاَّ مَا أَقْبَلَ عَلَيْهِ مِنْهَا بِقَلْبِه.

ابوحمزه ثمالى گوید: علی‌بن‌الحسين عليهما‌السّلام را در نماز ديدم كه عبای آن حضرت از روی يکی از شانه‌هايشان افتاده بود، آن را مرتّب و منظم نكردند تا از نمازشان فارغ شدند. از آن حضرت راجع به آن پرسيدم. حضرت فرمودند: "واى بر تو، آيا مى‌دانى در مقابل چه كسى بودم؟ بنده نمازش قبول نمى‌شود مگر آن مقدارى از آن كه دلش بر آن توجه دارد."

علل الشرایع؛ ج۱، ص۲۳۱.

داشتم این جملۀ صورتی "نماز را قضا هست، حضور را قضا نیست" می‌خوندم. حضور قلب، بودن با تمام اجزا، پراکنده‌نبودن، تمرکز از عبادت مهمه تا کار، تا زندگی، تا همه‌چی. بدی ما اینه که پراکنده، کم‌توجه، دونه‌برچینیم. همین هم هست که نه عبادتمون رو درک می‌کنیم، نه کار، نه حیات. همه‌ش دنبال بازی.

من اگه برم با محمود احمدی‌نژاد دیدار کنم، احتمال عبورم از درگاه وزارت‌ها و سازمان‌های دولتی 1839 درصد کم می‌شه؛ اما عیبی یوخ -مترجم یوختی- که معاون اول رئیس‌جمهور بره با سران فتنه دیدار کنه.

دگوری «متمدن» پس از انهدام سنت ازدواج چرخ را دوباره اختراع می‌کند: «رابطه‌ی امن».

در اصلاح‌طلبان یک انسان خداترس، اصلاً یک انسان می‌توانید پیدا کنید؟

در اصول‌گرایان چطور؟

ما خیلی راحت از کنار این بچه‌ها که شهید شدن می‌گذریم.
فکر کنید که اگه بودن، دیشب ذوق امروز رو داشتن، صبح ذوق داشتن، می‌تونستن امروز برن پایه بالاتر، با همکلاسی‌هاشون امروز مثل بقیه می‌گفتن و می‌خندیدن، می‌تونستن درس بخونن، آدم حسابی بشن و تو جامعه نقش پیدا کنن اما امسال حتی جای خالی هم ندارن. شاید اول مهر یه دسته گل بذارن سر جاشون ولی تا آخر سال جای خالی هم ندارن. هیچی ندارن.
یعنی همه اینایی که بالا گفتم که حقشون بود و‌ حق ما بود رو گرفتن.

باز هم اول مهر آمده بود،
و معلم آرام، اسم‌ها را می‌‏خواند:
- اصغر پورحسین!
پاسخ آمد: حاضر!
- قاسم هاشمیان!
پاسخ آمد: حاضر!
- اکبر لیلازاد!
...
پاسخش را کسی از جمع نداد.
بار دیگر هم خواند:
- اکبر لیلازاد!
پاسخش را کسی از جمع نداد.
همه ساکت بودیم
جای او این‌جا بود
اینک اما، تنها
یک سبد لالۀ سرخ
در کنار ما بود
لحظه‌ای بعد، معلم سبد گل را دید
شانه‌هایش لرزید
همه ساکت بودیم
ناگهان در دل خود زمزمه‌ای حس کردیم
غنچه‌ای در دل ما می‌جوشید
گل فریاد شکفت!
همه پاسخ دادیم:
- حاضر! ما همه اکبر لیلازادیم!

هیچی دیگه همین...

إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ

به یقین کسانی که گفتند: «پروردگار ما خداوند یگانه است!» سپس استقامت کردند، فرشتگان بر آنان نازل می‌شوند که: «نترسید و غمگین مباشید، و بشارت باد بر شما به آن بهشتی که به شما وعده داده شده است.»

سوره فصلت آیه ۳۰

پیش‌گو/پس‌بین‌های رکابی‌پوش.

شاید زیباترین منظرهٔ دنیا مزرعهٔ گندم باشه. زرد و آروم. گرم و صمیمی. چند تا نقطهٔ سبز همیشه توی این منظره‌ها هستن؛ درختی، علفی. یه جادهٔ خاکی یا حتی آسفالت؛ آسفالتی که غریبه نیست. آسمون آبی، بی‌انتها. چند تا ابر نازک سفید. نور مطبوع. با تمام وجودت حضور داری.