الان یه کلیپ از آقامرتضی فنونی‌زاده دیدم که انگار داشت با محمدجواد ظریف پشت گوشی حرف می‌زد. چه بلیغ و شیوا جان مطلب رو بیان می‌کرد.

امشب به یه زن سرلخت گفتم "روسریت رو سرت کن" و سلیطه‌بازی در نیاورد.
آدم اگه نمیره چیزهای عجیبی می‌بینه.

سال‌ها از قاب تلویزیون، لپ‌تاپ، سینما و همین گوشی‌ها حرف‌های همه‌شان رو شنیدیم: "شما دیکتاتورین. شما می‌خواین ما رو نابود کنید. یه‌مشت ریاکارید که دکمه می‌بندین و پست می‌گیرین. تخصص نمی‌دونین چیه. باعث وضع مملکت شمایید. روادار نیستین پرفسور ازگلیان رو به خاطر این‌که ریشش رو می‌زده استخدام نکردن. خانم ماهواره‌ییان رو چون موهاش معلومه نذاشتن بره آموزش‌و‌پروش." و اکثرش رو هم دروغ می‌گفتن، حرف مفت می‌زدن.
عمری که از خدا گرفتیم دیدم که مذهبی‌ها بیش‌تر روادارن. اون‌ها تو باید تلاش کنی مثل‌شون بشی تا به‌ت محل بذارن اما این‌ها تلاش می‌کنن تا یکی رو جذب کنن. یاروها بی‌تربیتی و لجوجی می‌کنن اما این‌ها هی می‌خوان وحدت و دوستی -البته بنده مخالفم اما خب، هستن دیگه.
‌
توی قضیهٔ دبیر و جلیلی این روادار نبودن‌شون منفجر می‌شه. خودشون هر لحظه در حال تظاهر و شعارن اما اگه جلیلی وضو بگیره و جای مهر داشته باشه بده. خودشون از مدل لباس‌پوشیدن‌شون تا ریش تا حجاب تا صحبت‌شون ضددینیه؛ فرصتی رو از دست نمی‌دن که جفتک نندازن سمت دین. همه‌شون تو لحظه دین‌شناس و مفسر می‌شن که "همه‌چی درست شده فقط این مونده؟ اصلاً توی مجلس پیغمبر همه می‌رقصیدن و مشروب می‌خوردن." اما علی‌رضا دبیر نباید بگه "می‌رم نماز بخونم"، نباید تسبیح دستش بگیره، نباید ذکر بگه حتی اگه موفق باشه. آخرش هم اگه بخوان چیزی بگن، به این قسمتش تفی می‌ندازه.
در کل، روادارند تا وقتی که نگی «الله اکبر». با خدا مشکل دارن.

«ما تصمیم داریم پرچم «لا اله الّا الله» را بر قلل رفیع کرامت و بزرگواری به اهتزاز درآوریم.»
ان‌شاءالله...

نشستی کلیپ می‌بینی، رئیسی رو می‌بینی، یهو یادت می‌آد شهید رئیسی.

برانداز فصلی‌ها فشار خواهند خورد.

آخ، دبیر از زاکانی تشکر کرد. جام فشار رو سر بکش.

از فرزین که تشکر کرد بنده فشار خوردم.

نتیجه آخرین رقابت الگو های توسعه جهان:

الگوی توسعهٔ عربستان حالش بد شده، بردنش بیمارستان ۸۰۰ طبقهٔ نئوم در قلب ربع الخالی.

اما امسال کشتی پدر حسن یزدانی رو کم داشت.

"حسن‌آقا بچه‌ست، نمی‌فهمه." مردی قهرمان المپیک نمی‌فهمه کشتی رو، تو می‌فهمی.

این «hell or highwater» فیلم خوبیه. کم هم دیدنش.

رسول اللّه صلى‌الله‌عليه‌و‌آله: ... هَكَذَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حَضَرَتْ أَبْدَانُهُمْ وَ غَابَتْ قُلُوبُهُمْ وَ لاَ يَقْبَلُ اَللَّهُ صَلاَةَ عَبْدٍ لاَ يَحْضُرُ قَلْبُهُ مَعَ بَدَنِه.

بنی‌اسرائیل این‌گونه هلاک شدند؛ بدن‌هایشان حاضر بود و قلوبشان غایب. خداوند نماز بنده‌اى را كه دلش با بدنش حضور ندارد، نمی‌پذيرد.

مستدرک الوسائل؛ ج۶، ص۴۱۶.

أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ قَال: رَأَيْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا‌السَّلاَمُ يُصَلِّي فَسَقَطَ رِدَاؤُهُ عَنْ أَحَدِ مَنْكِبَيْهِ قَالَ فَلَمْ يُسَوِّهِ حَتَّى فَرَغَ مِنْ صَلاَتِهِ قَالَ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَيْحَكَ أَ تَدْرِي بَيْنَ يَدَيْ مَنْ كُنْتُ إِنَّ اَلْعَبْدَ لاَ يُقْبَلُ مِنْ صَلاَتِهِ إِلاَّ مَا أَقْبَلَ عَلَيْهِ مِنْهَا بِقَلْبِه.

ابوحمزه ثمالى گوید: علی‌بن‌الحسين عليهما‌السّلام را در نماز ديدم كه عبای آن حضرت از روی يکی از شانه‌هايشان افتاده بود، آن را مرتّب و منظم نكردند تا از نمازشان فارغ شدند. از آن حضرت راجع به آن پرسيدم. حضرت فرمودند: "واى بر تو، آيا مى‌دانى در مقابل چه كسى بودم؟ بنده نمازش قبول نمى‌شود مگر آن مقدارى از آن كه دلش بر آن توجه دارد."

علل الشرایع؛ ج۱، ص۲۳۱.

داشتم این جملۀ صورتی "نماز را قضا هست، حضور را قضا نیست" می‌خوندم. حضور قلب، بودن با تمام اجزا، پراکنده‌نبودن، تمرکز از عبادت مهمه تا کار، تا زندگی، تا همه‌چی. بدی ما اینه که پراکنده، کم‌توجه، دونه‌برچینیم. همین هم هست که نه عبادتمون رو درک می‌کنیم، نه کار، نه حیات. همه‌ش دنبال بازی.

من اگه برم با محمود احمدی‌نژاد دیدار کنم، احتمال عبورم از درگاه وزارت‌ها و سازمان‌های دولتی 1839 درصد کم می‌شه؛ اما عیبی یوخ -مترجم یوختی- که معاون اول رئیس‌جمهور بره با سران فتنه دیدار کنه.