در هفتۀ وحدت، جا داره وحدت سنی آمریکایی و شیعۀ انگلیسی رو هم تبریک بگیم.

سخن کودنان: "اون‌ها بپذیرن ما هم آدمیم، ما دعوا نداریم."

سگ و گرگ و ببر و پلنگ و سایر سباع هم پذیرفتند که ما آدمیم، ولی این کفایت نمی‌کند، هرچند که با انسان و یا بشریت دشمنی ندارند.

امیر قطر الان:
خب! جاء و ضرب...

آزادی این آشغال پازل وفاق رو کامل می‌کنه؛ بعدش دیگه فقط حساب گروسی.

عن أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علي (عليه السَّلام):‏ لَمَّا وُلِدَ رَسُولُ اللَّهِ صلَّى اللهُ عَلَيه وَآله ألقيت الْأَصْنَامُ‏ فِي الْكَعْبَةِ عَلَى وُجُوهِهَا، فَلَمَّا أَمْسَى سُمِعَ صَيْحَةٌ مِنَ السَّمَاءِ: جاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً.
- مناقب آل ابی‌طالب

امروز چند سپتامبریم؟ اون ولد حروم جهود گفته بود تا نهم؟

بچه‌ها نمی‌ذارن حرف اون‌ها قضا شه، حرف ولی‌فقیه زیاد مهم نیست از نظرشون.

السلام علیک یا رسوال الله
السلام علیک یا خیر خلق الله
السلام علیک یا رحمة للعالمین
السلام علیک یا مولانا و مقتدانا و قائدنا

قرآن روایت تکرارشوندۀ انتخاب مخلوقات بین طغیان و بندگیه.

هر قصه از میانۀ طغیان و ضلالت شروع می‌شه، جز احتمالاً یوسف.

غالب این‌طور تموم می‌شن که طغیان‌گران نابود شدن و مؤمنین نجات یافتن؛ تویی که این رو می‌خونی، درس گرفتی؟

جهان چرخه‌ست. تکرار می‌شه. نشانه‌ها رو ببین. راه رو پیدا کن.

می‌دانم رسم این است که پس از ملاقات با یا یک مقام مملکتی، معمولاً شرح خوشایندی از ‌ماجرا بدهند. البته شاید نظرم عوض شود، ولی از نزد رضاشاه که برگشتم، ایمان داشتم مردی که ملاقات کرده بودم ‌چند قدم بیشتر با توحش فاصله ندارد؛ و اینکه با نوعی تیزهوشی حیوانی و نبوغ بدوی بر ارتش تسلط یافته و از ‌همین طریق به مقام سلطنت رسیده است. او همه اینها را برای اهداف شخصی‌اش به کار گرفته است، که باید ‌بگویم چندان هم به نفع ایران و یا مردمش نیست؛ بلکه فقط برای تقدس و عظمت بخشیدن به شخص خودش ‌بوده است. دبدبه و کبکبه، و املاک تقریباً نامحدودی که خریداری یا مصادره کرده، تأییدی بر این ‌ادعاست. این املاک در مناطقی واقع است که شاه انتظار دارد بر اثر کشیدن خط‌آهن به سرعت ترقی کند.‌

۲۲ بهمن ۱۳۰۸

از خاطرات چارلز. سی. هارت، وزیر مختار آمریکا(۱۹۳۳-۱۹۳۰) در ایران.

#چارلز_هارت

رئیس‌جمهورهامون رو از ابتدا در نظر بگیریم. فرض کنیم اصلاً ساختار جمهوریتی وجود نداشته باشه. این‌ها افرادی بودن که بتونن توی یک وضعیت شلم‌شوربا و در تقابل با بی‌عرضه‌ترین شاه‌های مملکت -رضاخان، ممرضا، شاه سلطان‌حسین، کریم‌خان و...- بر اون‌ها فائق بشن و ریاست مملکت رو در دست بگیرن؟ در تقابل با بزرگانی مثل سید بزرگوار، شاه عباس کبیر، نادر و آقامحمدخان چی؟

مثلاً یوگی اگه زمان شاه عباس بود، چه جایگاهی داشت؟ یا مثلاً پیش سید می‌گفت که امتیاز زن سنی از مرد شیعه بیش‌تره، چه اتفاقی ممکن بود براش بیفته؟

ظریف رو می‌فرستادن گمبرون رو بگیره، برمی‌گشت می‌گفت اشغالش پایان یافته، فتح‌الفتوح کردیم، فقط اون‌ها همین‌طوری اون‌جا موندن. شاه هم صد سکه به‌ش می‌داد. الان هم اون‌جا احتمالاً دست عرب‌ها بود.

برنده‌های اندک، از فقر بیایند یا ثروت؟

وقتی از رتبه‌های کنکور یا سهم محرومان در دانشگاه حرف می‌زنند سه نکته را باید مد نظر داشته باشیم: یک - همیشه عده کمی از طبقه پایین به موفقیت‌های تحصیلی می‌رسند. دو -  فقط بخشی از آنها موفقیت‌شان صورت اقتصادی هم پیدا می‌کند. سه - موفق‌هایی که در گذشته فقیر بودند سود چندانی به طبقه قبلی‌شان نمی‌رسانند.

جابجایی طبقاتی برای بخشی از محرومین خیلی امر مهم و تأثیرگذاری نیست والا پیش‌تر که شانس رسیدن به دانشگاه و ثروت برای فقرا و متوسط‌ها فراهم‌تر بود باید شاهد بهبود در شرایط اجتماعی می‌بودیم اما، برنده‌های تازه معمولا به هواداران دوآتشه برای منافع طبقه جدیدشان تبدیل می‌شوند نه عناصری طالب عدالت و مساوات.

خیلی از برنده‌ها دوست دارند از بُردشان همراه با برتری طبقاتی لذت ببرند نه اینکه برای کم شدن فاصله‌ها تلاش کنند. چون توانسته‌اند خودشان را از مسیری سخت بالا بکشند ترجیح می‌دهند به تفاوت‌شان با دیگران افزوده شود تا موفقیت‌شان بیشتر به چشم بیاید. بازتولید نابرابری برای آنها مزیت و منزلت به حساب می‌آید.

برکشیدن استعدادهای برتر پیش از مدرنیته هم سابقه داشت. خانواده‌های اشرافی مثلا فرزندان مستعد در رعیت را کشف و حمایت می‌کردند، لوازم پیشرفت‌شان مهیا می‌شد تا به تثبیت همان نظم و ساختار کمک کنند. استعدادیابی در دوره مدرن گسترش یافته اما وقتی فاصله طبقاتی شدید یا جاافتاده باشد اثر چندانی نمی‌گذارد.

اگر ساز و‌کار اقتصاد چنین باشد که یک اقلیت از سایرین بهره بکشند، برای اکثریت فرقی ندارد که آن گروه کوچک از خانواده‌های ثروتمند بیایند یا فقیر. اگر دانشگاه در خدمت ساخت طبقاتی باشد یا سرمایه‌داری و استثمار را تنها مسیر پیشرفت جا بزند، چه تفاوتی دارد که برنده‌هایش از روستا بیایند یا مناطق شهری و مرفه؟

دامن زدن به اهمیت رتبه‌های کنکور یا سهم محروم‌ها در دانشگاه، بدون توجه به ساخت اجتماعی و اینکه دانشگاه به کدام جهت می‌رود یا خروجی‌هایش چه دیدگاهی دارند، جز باد زدن به «داستان‌های موفقیت» اثری ندارد، روایت‌هایی که اصولا فردگرا و لیبرالی هستند نه عدالت‌گرا و اجتماعی. رسانه باید مردم را از این فریب آگاه کند.

@daneshtalab1