اللهم صل على محمد وال محمد

در انتخابات ۹۶، یکی از محورهای مهم هجمه‌های روحانی و تیم تبلیغاتی او مسألهٔ کنسرت بود.
با کلیدواژه‌های نشاط و شادی مردم، کنسرت به یکی از مطالبات اصلی تبدیل شده بود.
اما در واقعیت امر مسأله خیلی فراتر از کنسرت بود.
کنسرت فقط یک ابزار تبلیغاتی بود و برگزاری هر چه بیشتر اون یک نشانه برای تغییر؛
اما چه تغییری؟
تغییری که قدم اول اون برجام هسته‌ای بود.
برجام هسته‌ای نه فقط یک توافق هسته‌ای، بلکه شروع یک راه بود برای نرمال شدن ایران در تمامی جهات.
درخواست حرکت به سوی برجام داخلی، تلاش برای اجرای سند بیست سی، حمله به شهرهای موشکی و رزمایش‌ها، حمله به سیاست‌های منطقه‌ای، و حتی هجمه به وقایع مختلف تاریخ انقلاب با کلیدواژهٔ آیت‌الله اعدام، که سیبل اون مرحوم رییسی بود، همه و همه تلاش‌هایی بود تا راه رو برای رسیدن به طرح گام به گام تغییر و نرمال شدن مدنظر آمریکا هموار کنه.

این تلاش‌های همه جانبه، که حتی میرحسین موسوی و زهرا رهنورد رو هم به میدان حمایت از روحانی کشیده بود، باعث شد که قدم بعدی این راه، یعنی انتخابات ۹۶ هم با موفقیت پشت سر گذاشته بشه.
تاج‌زاده دربارهٔ اون انتخابات گفته بود که مردم، انتخابات چهار ساله نیست، چهل ساله است!

اما روی دیگهٔ این تحولات با رای آوردن جمهوری‌خواه‌ها و ترامپ در آمریکا رخ داده بود.

جمهوری‌خواه‌ها برخلاف دموکرات‌ها قائل به مراحل گام به گام نبودن، و خواهان تغییرات دفعی و آنی در چارچوب یک توافق جدید بودن،
به خاطر همین هم روش برجام رو مناسب نمی‌دیدن، ولو اینکه با اهداف برجام همراهی داشتن.

در واقع کاری که جمهوری‌خواه‌ها می‌خواستن انجام بدن، یه توافق جامع بود.
چیزی که کل برجام‌ها رو در چارچوب یک قرارداد قرار بده.

چنین چیزی، سوای از اختلاف سیاسی و روشی [و نه هدفی] با چیزی که دموکرات‌ها و اصلاح‌طلب‌ها می‌خواستن، از نظر تبلیغاتی هم با چیزی که جریان اصلاح‌طلب در توجیه روش خودش گفته بود در تضاد بود.

جریان اصلاح‌طلب همیشه می‌گفت که روند تغییرات باید گام به گام و از درون نظام مدیریت و مهندسی بشه.

وقتی این تعارض پررنگ شد، اولین موج مخالفت با دولت روحانی، از بین بدنهٔ طرفدار خود دولت سربرآورد و با هشتگ پشیمانیم بروز پیدا کرد.

بعد از اون در دی ماه ۹۶، جریان برانداز جایگاه و ظهور پررنگ‌تری پیدا کرد.

این گروه هم که از نظر فکری و سیاسی وابسته به جمهوری‌خواه‌ها بودن، اعلام کردن دیگه اعتمادی به فرایند تغییر گام به گام ندارن، و حتی اصلاح‌طلب‌ها رو شیادهایی معرفی کردن که در واقع اساسا اعتقادی به تغییر ندارن؛
پس این گروه خواهان تغییرات دفعی و آنی، در قالب براندازی و انقلاب شد.

اما نکتهٔ مهم این مسأله اینجاست؛
جریان اصلاح‌طلبی و جریان براندازی، در اکثر موارد، نه فقط اشتراک هدف دارن، بلکه میشه گفت یک هدف دارن.
و اختلاف اصلی این دو گروه [هر چقدر هم که پررنگ باشه] در روش و شیوهٔ رسیدن به اون اهدافه.

راستش می‌خواستم این متن رو خیلی بیشتر ادامه بدم.
از وقایع مختلف و مرتبط با این دوگانه حرف بزنم؛
خروج آمریکا از برجام و ضربه خوردن جریان اصلاح‌طلب در داخل،
وقایع ۴۰۱ که نقش جریانات مختلف گذار در اون به شدت پررنگ بود،
مذاکره با آمریکا و حملهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران،
و حتی می‌خواستم از ژست مضحک و وقیحانهٔ اصلاح‌طلب‌ها بگم که نه فقط جریان براندازی و حامیان انقلاب رو همزمان نفی می‌کنن، بلکه بین اونا اتحاد استراتژیک متصور میشن!
یا میشه از کارکرد مسائلی مثل حجاب و کنسرت و مشروبات الکلی در غارت اقتصادی گفت.

اما تا وقتی که کلان تصویر ساخته شده در ذهن‌ها تغییر نکنه، کار به بررسی جزئیات و دعواهای فکری و عقیدتی که چی درسته و چی غلط نمی‌رسه.
پس فعلا دیگه حرفی باقی نمی‌مونه...

اگر واقعا دلتان می خواهد ایران را بمباران کنید حتما برجام را امضا کنید

مقاله آستین لانگ استادیار و مدرس سیاست امنیتی در دانشکده‌ی روابط عمومی و بین‌الملل دانشگاه کلمبیا برای واشنگتن پست
16 فروردین 1394

ایران‌ستیزها از همین حالا با تمام قوا علیه توافق هسته‌ای اعلام‌شده میان ایالات متحده و ایران به میدان آمده‌اند. نگرانی آن‌ها این است که این توافق گزینه‌ی نظامی را از روی میز بردارد. اما واقعیت درست برعکس است ــ هر کسی که طرفدار بمباران ایران توسط آمریکا باشد، بهتر است از همین حالا به حمایت از این توافق بپردازد.
من بخش بزرگی از دهه‌ی گذشته را صرف بررسی گزینه‌های نظامی علیه برنامه‌ی هسته‌ای ایران و هزینه‌ها، منافع و پیامدهای احتمالی استفاده از زور کرده‌ام. پیش‌تر استدلال کرده بودم که هر حمله‌ای باید به پرسش «پایان بازی چیست؟» پاسخ دهد: پیامد بلندمدت استفاده از زور چه خواهد بود؟ اجرای این توافق، اگر مطابق چارچوب کنونی پیش برود، نه‌تنها منافع اقدام نظامی را افزایش و هزینه‌های آن را کاهش می‌دهد (در صورت تلاش ایران برای گریز هسته‌ای)، بلکه به پرسش پایان بازی نیز پاسخی روشن‌تر می‌دهد.

سه راه اصلی وجود دارد که این توافق، منافع اقدام نظامی احتمالی را بهبود می‌بخشد:
اول، یکی از مهم‌ترین اعتراضات به استفاده از زور این بوده که ایران پس از بمباران می‌تواند برنامه‌ی خود را بازسازی کند، عمدتاً با ساخت سانتریفیوژهای جدید برای غنی‌سازی. منتقدان حمله معمولاً می‌گویند ایران می‌تواند سریع بازسازی کند، چون ایالات متحده شناخت دقیقی از زنجیره‌ی تأمین ایران ندارد که جلوی ساخت سانتریفیوژهای تازه را بگیرد.
این توافق دقیقاً به همین اعتراض پاسخ داده است. طبق مفاد آن، بازرسان زنجیره‌ی تأمین ایران را به طور مستمر رصد خواهند کرد و تصریح شده است که «پایگاه تولید سانتریفیوژ ایران منجمد شده و زیر نظارت دائمی خواهد بود». افزون بر این، ایران فقط از طریق یک کانال شفاف و اختصاصی می‌تواند قطعات هسته‌ای تهیه کند. از منظر اطلاعاتی، این فرصتی بی‌سابقه برای جمع‌آوری، تحلیل و ایجاد بانک اهداف در این بخش حیاتی از توان ایران برای بازسازی برنامه‌ی هسته‌ای است. یک کارزار بمباران که پایگاه تولید سانتریفیوژ را به‌طور مؤثر نابود کند، توان ایران برای بازسازی را سال‌ها، شاید حتی یک دهه یا بیشتر، فلج خواهد کرد. همین فرصت به‌تنهایی باید دل ایران‌ستیزها را شاد کند.

دوم، توافق ایران را وادار می‌کند بیشتر سانتریفیوژهایش را در تأسیسات غنی‌سازی نطنز متمرکز کند و ذخیره‌ی اورانیوم غنی‌شده‌ی کم‌درجه‌ی خود را به‌شدت کاهش دهد. نطنز ــ با اینکه زیرزمینی است ــ در مقایسه با سایت بسیار عمیق‌تر فردو، آسیب‌پذیری بیشتری در برابر بمب‌های سنگرشکن آمریکا دارد. این یعنی اگر ایالات متحده حمله کند، می‌تواند با سرعت و اطمینان بالا بخش عمده‌ی سانتریفیوژهای ایران را نابود کند و تنها حدود هزار سانتریفیوژ در فردو باقی بماند. فردو نابودکردنش سخت‌تر است، اما با توجه به تعداد اندک سانتریفیوژها و ذخیره‌ی بسیار محدود اورانیوم غنی‌شده، زمان گریز ایران طولانی خواهد شد. این به آمریکا فرصت کافی می‌دهد تا با سلاح‌هایی مانند بمب ۳۰ هزار پوندی «نفوذگر عظیم» (MOP) بارها فردو را هدف قرار دهد.

سوم، توافق دامنه و گستره‌ی بازرسی‌ها را به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. این تضمین می‌کند که ایران نتواند به‌صورت پنهانی به گریز هسته‌ای دست بزند، چه در تأسیسات اعلام‌شده و چه در مراکز مخفی. این بند همچنین به طور کلی فهم جامعه‌ی اطلاعاتی آمریکا از برنامه‌ی هسته‌ای و روند تصمیم‌گیری پیرامون آن را گسترش می‌دهد. حتی اگر ایران برخی بازرسی‌ها را مختل کند، الگوهای رفتاری آشکارشده می‌تواند به جامعه‌ی اطلاعاتی در کشف روش‌های فریب ایران و تمرکز منابع محدود اطلاعاتی بر نقاط حساس کمک کند. این امر در مجموع دقت هدف‌گیری برای اقدام نظامی را افزایش می‌دهد.

علاوه بر افزایش منافع گزینه‌های نظامی، توافق می‌تواند هزینه‌های اقدام را نیز کاهش دهد. یکی از هزینه‌های اصلی حمله‌ی نظامی در حال حاضر این است که می‌تواند رژیم تحریم‌های فعلی را فروبپاشاند، چون حمله‌ی آمریکا (یا اسرائیل) به‌عنوان جنگ پیشگیرانه‌ی بی‌دلیل تلقی خواهد شد. فروپاشی تحریم‌ها سود کلانی برای ایران خواهد داشت، به‌ویژه در زمینه‌ی بازسازی برنامه‌ی هسته‌ای. در مقابل، اگر ایران متهم به نقض توافق از طریق گریز هسته‌ای شود، تحریم‌ها به‌سرعت بازخواهد گشت. در این حالت، اقدام نظامی به‌معنای رهاکردن دیپلماسی نخواهد بود، بلکه پاسخی به نقض توافقی دیپلماتیک توسط ایران خواهد بود ــ توافقی که حتی تأیید شورای امنیت سازمان ملل را داشته است. در این شرایط حتی ممکن است صدور قطعنامه‌ای از شورای امنیت برای مجوز استفاده از زور علیه برنامه‌ی ایران ممکن شود؛ گرچه با توجه به وتوی روسیه و چین بعید است. بنابراین، این توافق شاید تنها راهی باشد که هم تحریم‌های بین‌المللی را حفظ کند و هم امکان استفاده‌ی مؤثر از زور را فراهم آورد.

همین ترکیب است که به پرسش پایان بازی پاسخ می‌دهد. اگر ایران متهم به نقض چنین توافق سخت‌به‌دست‌آمده (و نسبتاً سخاوتمندانه‌ای) شود، استفاده از زور می‌تواند پیامدی فاجعه‌بار برای ایران داشته باشد. نه‌تنها کل زیرساخت هسته‌ای ایران که طی دهه‌ها ساخته شده، نابود خواهد شد، بلکه ایران از نظر دیپلماتیک و اقتصادی نیز منزوی‌تر از امروز خواهد شد. در چنین پایان بازی‌ای، توازن قدرت در خاورمیانه به‌شدت علیه ایران تغییر می‌کند و حکومت ایران ممکن است پس از این قمار نافرجام با ناآرامی‌های گسترده داخلی روبه‌رو شود. چنین چشم‌اندازی باید حتی دل افراطی‌ترین جنگ‌طلبان را گرم کند.

نمایندگان کنگره که به توافق بدبین‌اند، می‌توانند کمک کنند تا این توافق منافع اقدام نظامی را افزایش دهد. مشروط‌کردن پذیرش توافق به گسترش گردآوری، تحلیل و طراحی اهداف پیرامون برنامه‌ی هسته‌ای ایران، گامی اساسی در این مسیر خواهد بود. برای دولت اوباما، حتی اختصاص یک میلیارد دلار اضافه در سال به این برنامه‌ها احتمالاً بهایی ناچیز برای دستیابی به توافق خواهد بود. برای کسانی که امیدوارند یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه پس از ۲۰۱۶ از زور استفاده کند، چنین سازشی در پذیرش توافق می‌تواند تضمین کند که گزینه‌ی نظامی بسیار مؤثرتر خواهد بود. در نتیجه، یک پیروزی نادر هم برای جنگ‌طلبان ایران و هم برای میانه‌روها ممکن است در دسترس باشد.


لینک مطالعه مقاله اصلی

https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2015/04/03/if-you-really-want-to-bomb-iran-take-the-deal/

شهدا را یاد کنید

برای اغطصاد دثطوری.

ونزوئلا اگه انرژی هسته‌ای نداشت و امت‌گرایی نمی‌کرد و به جای شاخ آمریکا به نقاط پرشیرش می‌چسبید هرگز آمریکا باهاش دچار مشکل نمی‌شد چون ترامپ بیزینس‌منه و اهل معامله است.

سلطان

طرف یه توئیت زده بود که "چی ترسناکه و داره توی جامعه زیاد می‌شه؟". بعضی‌ها نوشته بودن بی‌حجابی، شراب‌خوری، حروم‌خوری، زنا و... . جواب‌هایی که غالب افراد می‌دادن ناراحت‌کننده‌ست. انواع بهونه‌ها برای این که بگن اون کارها هیچ عیبی نداره. آدمی‌زاد توی هیچ مسیری انتها نداره؛ چه توی سعادت، چه توی شقاوت. قبلاً اگر کسی گناهی می‌کرد در خفا بود اما الان کلاً ارزش‌ها رو می‌خوان وارونه کنن و معیار‌های جامعه رو تا این حد بیارن پایین. توی ایران هم نیست فقط. این‌ها ناراحتم می‌کنه. حداقل گناه می‌کنی، عیب بدونش، نه این که به‌ش افتخار کن. نمی‌دونم چی کار کنم. احساسم مثل کسیه که توی خواب افتاده کف جاده و یه ماشین باسرعت می‌آد سمتش و هیچ‌کاری ازش برنمی‌آد، حتی دادزدن هم براش سخته. خدایا خودت فرجی کن.

وقتی دلت برای چیزی که تجربه‌ش نکردی تنگ می‌شه.

دوست داشتم با گله می‌رفتم دامنۀ کوه، صدای خوبی داشتم، شروع می‌کردم به خوندن این. در من شونی آواز می‌خواند.

من خیلی از «روزی روزگاری» خوشم می‌آد. خیلی آدم‌هاش ایرانی‌اند، محیطش ایرانیه، دغدغه‌هاشون ایرانیه. وقتی می‌بینمش ادای شهری‌بودنم رو می‌ذارم کنار مبل. وقتی چپق‌کشیدنشون رو می‌بینم یاد پدربزرگم می‌افتم. من هیچ‌وقت پدربزرگ‌هام رو ندیدم. دلم خیلی براشون تنگه.

تیپیکال چسی ایرانی:

واقعیت: اگر حس می‌کنید طبقۀ متوسط هستید، پولدارید.

یکی از بدیهیات در مهندسی که دانشجو اگر آی کیو بالا تر از ۵۰ داشته باشد آن را فهم میکند حتی از ترم اول و دوم! این است که متن کتاب و فرمول و مدل اساسا متن و مدل و فرمولند و نه حقیقت و واقعیت! چه برسد به حکم خدا!
بالعکس تقریبا در تمام حوزه های علوم انسانی متن کتاب هر سگ پدری حکم خداست جز دقیقا متن قرآن که حکم خداست!
بحث ایدئولوژیک نمی کنم و اتفاقا نگاه علمی دارم! یعنی روی هر حوزه ای دست بگذارید مشتی ابله دانشگاهی وجود دارد که بدیهیات رشته خودش و تاریخش را هم بلد نیست.
طرف با علم 70 سال پیش روانشناسی جوری تجویز می دهد که گویی باریتعالی است و در حال کن فیکون!
مشتی اونی که تو داری سفت ازش دفاع میکنی رو خود صاحبش 50 سال پیش آتیش زد و من برای رسیدن به این اطلاعات فقط اسم صاحب نظریه رو گوگل کردم! همین!
حالا افتضاح ترین حوزه در علوم انسانی ایران در این مساله کجاست؟
آفرین! اقتصاد! کمی با فاصله ازش هم مدیریت می درخشد!
اقتصاد خوانده ایرانی با علمی که حس میکند دارد و حکم خداست توان اداره یک تمبان فروشی را هم ندارد و ورشکست می شود، آن وقت به یک مملکت تیکه می اندازد و کنایه میزند! به ابر قدرت های جهان در طول تاریخ (البته به جز امریکا چون ناموس است) پشت چشم نشان می دهد! قواعد اسلامی تجارت را باعث عقب ماندگی میداند! قوانین اقتصادی که باعث شده اقشار بی زور و پول جامعه له نشوند را مسخره می کند! و...
سیرابی فروش خیابون چارمندون قم از این خود چیز خاص پندار ها یقینا هم علم بیشتری دارد و هم فهم بیشتری از اقتصاد و درک بیشتری از واقعیت های جهان امروز.

خب بذار حداقل کار خوبی کنه، بعد تشویقش کن. ای خدا!!!!

این کانال سید از عمد تیکه‌هایی رو می‌ذاره که من رو فشاری کنه.

بنده دست‌های آخر هر بازی وقتی فکر می‌کنم دیگر به کمک قبادی نیازی ندارم: