"محمد! سحر که به نماز می‌ایستی، گهگاه صدایت -گرچه خوش است- بیش‌از‌اندازه بلند می‌شود. نمازت را اگر برای خدا می‌خوانی، بدان که او بی‌صدا نیز می‌شنود، و اگر برای همسایگان می‌خوانی، بدان که از نظر عقلای ایشان، بانگت را هرچه بلندتر کنی، کوته‌بین‌تری. عبادت کاری ست که انسان در خلوت می‌کند، و به زمزمه یا در دل، نه به فریاد... ."
"از این که ارشادم می‌کنی، سپاس می‌گزارم پدر؛ اما رخصت بده نکته‌ای را هم شاگردت به استاد بیاموزد:
سحر که به نماز ایستاده بودی، صدایت را هیچ نشنیدم. نمازت را با صدای بلند بخوان پدر؛ آن‌قدر بلند که مجاز است و مقبول. با خلوص اما بلند و خوش‌آهنگ و دلنشین، تا همسایگان صدایت را بشنوند. اعتقاد، جهان را آباد خواهد کرد و صدای رسای مرد معتقد، صدای اعتقاد است، نه عربدهٔ ریا. و اگر حق بود که جملگی عبادات در خلوت و خاموشی انجام گیرد و به زمزمه یا در دل، اذان را بر بلندای مناره‌ها نمی‌گفتند -با صوتِ بلندِ دلنشینِ پرطنین."