دستاورد یعنی روح‌الله عجمیان و آرمان علی‌وردی رو بکشن که دولتت با خیال راحت بگه وفاق با قحبه‌ها، سخنگوی خوکش بگه به خاطر این‌که حکم خدا رو گذاشتیم زمین همه‌چی بوجی‌موجی شد.

🏴‏ من واقعا غمی بزرگتر از شهادت سیّد را تجربه نکرده‌ام.

🏴 داغش سرد نمی‌شود‌، واقعا سرد نمی‌شود.

این رو یادم نبود جزو دستاوردهای دکتر لکتر بنویسم.

هر قدمی که عقب بشینید آنها دو قدم جلو می آیند. عبرت میگیرند؟! زهی خیال باطل.
کسانی که دو بیانیه تسلیم دادند و رسما عبور از رهبری رو مطرح کردن و برای ترور رهبر کد میدادند حالا خودشون رو ولایتمدار معرفی می‌کنن!
چنان جریان تحریفی که دشمن هم سفید کرد تا بمباران شدیم و حتی بعدش هم مرگ بر آمریکا رو پس گرفت و التماس رابطه با متجاوز می‌کنه، حالا به مقابلش میگه تحریف کننده!
نفاق این شکلیه. این خود منافقه.
تک تک لغات شما رو تهی می‌کنه، معکوس می‌کنه و به خودت می‌زنه.
آه از حماقت.

آخ از اون روزگار! ممرضا موز و شیر می‌ریخت توی کیسه، شب‌ها ناشناس می‌داد به مردم. یه پنج هزاری سبز هم می‌ذاشت لای موز. توی مصر که سقط شد، شونه‌هاش پینه بسته بود. ای پدر ملت، یگانهٔ اعصار، تجسد عدالت، هبوط ایثار، تناسخ مردانگی.

ویژگی شما نداشتن عصبیته. هرم عصبیت رو اگه شکل بدن و مثلاً نوک هرم احکام و شعائر دینی و بعد ناموس و وطن و زبان باشه و بیاد پایین به سمت خوراک و یونجه، شما فقط روی یونجه‌تون غیرت دارین. هویت ندارین. پوچ و تهی. ویژگی مدرنیّت اینه البته؛ تعلق فقط به یونجه، حرص برای گوشت. فرق‌تون با حیوانات چیه؟ حکم خدا که تندرویه، هشتگ «بی‌ناموس هستم» هم می‌زنین، وطن هم که یه تیکه خاک و برساخته که ارزش جنگیدن نداره، زبان که جهانی بشیم تا پول دربیاریم، ادبیات هم که اصلاً فهمیدنش نشون می‌ده عقب‌مونده هستیم. درست به‌تون می‌گفت «آغلی».

اومدم بنویسم کار درستی می‌کردن، یه‌کم شک کردم؛ 80 درصد اما موافقم. تربیت حداکثری و سخت‌گیرانهْ نسل‌های متمادی باعث می‌شد که حداقل انسان‌های متوسط خوبی به جامعه تحویل داده بشه. الان غالباً مضمحل و هدررفته. پشیمونی، افسردگی،‌ ناامیدی و... منتظر این نسل یله است.

مسئله همینه. حد وسط وجود نداره. همیشه می‌سری به یک سمت؛ که غالباً کسی که تصمیم می‌گیره وسط باشه، می‌سره به سستی و شلی و یواشی.

نکته غریبی که وجود داره اینکه اسرائیل بزرگ حتی تا مرز های ایران امتداد نداره و تهدید سرزمینی برای ایران نیست و بیشتر عراق، سوریه، مصر، عربستان و کویت، یکم از ترکیه و اردن و لبنان به صورت کام رو شامل میشه.
البته متوجه هستم که اگر کشوری انقدر بزرگ بشه خود به خود شما باهاش دردسر و مشکل خواهی داشت.

این کشورهایی که نام بردم خودشون همگی، غیر از عراق، در زمین اسرائیل بازی میکنن و روابط رسمی و غیررسمی باهاش دارن و این در حالی است که از نظر جغرافیایی خیلی بیشتر در معرض خطرات اسرائیل بزرگ اند.

واقعا نمودی از اسلام وهابی و داعشی هستن که هر دو در سطح دولتی و گروه های تروریستی اسلام شیعی رو اولیت و تهدید اصلی تعریف میکنند و اسرائیل رو شااااید تهدیدی دراز مدت اما نه فوری حساب میکنند. شاید فکر میکنن وقتی تهدید جدی شد میتونن جلوشون رو بگیرن که خیال خام است. در واقع اسرائيل رو تهدیدی مدیریت پذیر تلقی میکنند.

و این ما هستیم که داریم هزینه های اقتصادی، سیاسی، انسانی و امنیتی ماجرا رو پرداخت میکنیم.

حالا اگر نگاه ایدئولوژیک و مذهبی رو کنار بزارم این سوال پیش میاد که چرا ما باید بار این مقاومت رو به دوش بکشیم؟ در حالی که بقیه کسایی که واقعا در خطر اند کنار کشیدن؟ منطقی تر بود که کشوری مثل اردن بیشترین هزینه رو بده اما در عمل توافق کردن و به انتظار روز مرگشون نشستن و این ایران و یمن است که محورهای مقاومت شده اند.

جالب وقتیه که اجرای طرح اسرائیل بزرگ میتونه به ما امکان گسترش و پیشروی سرزمینی در عراق و سوریه بده. حتی شراکت راهبردی با اسرائیل میتونه خیلی به نفع کشور باشه و توسعه اقتصادی، فناورانه و امنیتی کشور رو تسریع کنه و کشورهایی در منطقه که برای ما همیشه دردسر باز بودن رو تضعیف میکنه مثل ترکیه، مصر و عربستان.

البته گول این حرفها رو نخورید، آنچه نوشتم یک زوم ژئوپلیتیک منطقه ای بدون در نظر گرفتن سطوح دیگر بود.
مسائل چند لایه اند، اسرائیل تنها یک لایه و موضوع منطقه ای است در حالی که بخش دیگری از مشکل ایران بازی قدرت در سطح جهانی و موضوعات جغرافیای سیاسی در همین سطح جهانی است و همکاری با اسراییل صرفا در این سطح باقی نخواهد ماند و بایستی به سمت پذیرش نظمِ جهانِ غرب بریم و این یعنی هماهنگی در تمام حوزه ها، یعنی پیوستن بلوک غربی به طور کامل که کاملا ضد هویتی و ضد استقلالی است و اجازه ادغام ایران در نظمِ جهانِ غرب رو نخواهد داد.

همچنین اسرائیل رو تصور کنید که بعد از دهه ها جنگ ساختارهاش کاملا توسعه طلب شکل گرفته اند، این یعنی ساختار اسرائیل همواره برتری طلب و و همواره در جستجوی گسترش نفوذ و برتری خواهد بود و در چنین شرایطی دیر و زود نوبت ما هم خواهد رسید.

تجربه تاریخی نشان داده است که در سیاست بین‌الملل، دو قدرت منطقه‌ای با وزن مشابه معمولاً نمی‌توانند در یک فضای ژئوپلیتیک تنگ همزیستی پایدار داشته باشند

حالا چرا این همه حرف زدم؟ ساده است، مردم و نخبگان منطقه باید بدونن وجودشون رو بعد از خدای متعال مدیون ایرانی های شیعه انقلابی هستند.

سرود رزمی در لباس بزمی؟

اول با داعیه تکثر می‌آیند که به همه سلیقه‌ها راه بدهید اما آخرش می‌گویند تو جذاب نیستی و مقصری، اگر بر حجاب و ایمان و تقوا تاکید نمی‌کردی مقاومت اینقدر تنها نبود، باید عقب بنشینی و راه بدهی تا دیگران جلو بیافتند. اگر شعارت امر به معروف و نهی از منکر نبود می‌توانستی عده بیشتری را جذب کنی. هویت تو، پرچم اسلام‌گرایی‌‌ و خداخواهی‌ات، دافعه دارد و باعث تنهایی مقاومت شده.

تلاش کردند چهره دیگری از مقاومت بسازند تا ذائقه رسانه‌ را پاسخ بدهد و با الگوی تفریح و سرگرمی جور در بیاید. به طور غریزی می‌خواهند «عناصر فرنگی» به چشم بیاید تا توجه و ترحم جلب کند، از اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها یا جهان‌سومی‌هایی که با نگرانی غربی‌ها نگران می‌شوند؛ همان طبقه متوسطِ سکولار که انسانیتش هم مشروط است، به اینکه خوب تحریک شود و منفعتش معلوم، والا شما مقصرید که غزه و لبنان برایشان مهم نشده.

تصویر زن‌های سرلخت و عمدتا مسیحی که پرچم حزب‌الله را تکان می‌دهند، سر و صدا درباره کنسرت و خوانندگی این زن و آن زن برای مقاومت، دلسوزی سلبریتی‌های بعضا بی‌بند و بار برای فلسطین،... این‌ها عمدا پررنگ شدند و درباره‌شان هیاهو راه انداختند برای اینکه تصویر ثانوی از مقاومت جایگزین شود. لبنان‌‌زده‌ها که نسخه دست دومی از غربزده‌ها هستند در همین سودا و تقلا پدید آمدند.

در فرمول همیشگی زن باید محور باشد تا پیش و بیش از صدا، با چهره و بدنش حرف بزند. آنها که حجاب دارند و «حسبنا الله و نعم الوکیل» می‌خوانند به درد نمی‌خورند‌. حتی آنها که زمانی اسلحه به دست، با مرام چپ یا ملی بدون جلوه‌گری (نه مثل بازی کردها در کوبانی)، با اشغالگر جنگیدند و بعد از شوروی کم و ناپیدا شدند، آنها هم اگر بودند به درد نمی‌خوردند. تصویر زن باید اینستاگرامی باشد.

در اینستاگرام‌ حجاب هم جذاب است. جوری چادر و روسری را تبلیغ می‌کنند گویی استایلی برای خودنمایی است، ذائقه تنوع‌طلب و مصرفی را پاسخ می‌دهد. درست بر خلاف فلسفه حجاب، خواه ناخواه در راستای زوال معنا از پوشش. تصویر اینستاگرامی از مقاومت هم همین است، دخترانی زیبا که با آرایش، در پوشش و پوزیشنی جذاب، برای مقاومت می‌خوانند؛ فحوای حماسی در فرم جلوه‌گری، آهنگ رزمی در لباس بزمی.

چهره مقاومت خون‌آلود و خاک‌گرفته است، شیک و مجلس‌آرا نیست. در زیبایی‌شناسیِ جهانی‌شده با افتخار می‌بازد، جلوه‌گری ندارد، از جذابیت جنسی و بدن‌نمایی بهره نمی‌گیرد. اگر کششی باشد در معنویت است، در نور چهره نصرالله و صلابتش، در وارستگی هنیه و دوستانش، در عزم راسخ سنوار، در پایمردی خامنه‌ای و سلیمانی و یک قطار از سرداران شهید، در فدا شدن‌ برای فلسطین، برای قدس، در سر تا پا اسلام‌گرایی.

پیش‌تر برای دست‌انداختن آنکه چیزی نمی‌دانست اما با داعیه بلدی جلو می‌آمد و بی‌ربط می‌بافت می‌گفتند: «از نفتش است که دود می‌دهد»، کنایه از اینکه فرق سوخت و عیب را هم تشخیص نداده. سکولاری که اسلام‌گرایی را در مقاومت متهم کند و می‌خواهد عقبش براند تا بی‌حجاب‌ها جلو بیایند و دیده شوند همان است، جان‌مایه را نمی‌شناسد و آن را نقص و اشکال جا می‌زند.

از منظر عمل‌گرایی هم تناقض و بیهودگی به چشم می‌آید. مقاومت با سلاح برآمد و با سلاح ماند و به خاطر سلاح (از دست رفتن موازنه) افول کرد. تبلیغات کمترین اثر را داشته. افکار عمومی حتی در برابر شکنجه میلیونی و نسل‌کشی در پخش زنده نتوانست واکنش قابل انتظاری نشان بدهد. رسانه‌پرست‌ها همچنان می‌خواهند با زیباسازی از مقاومت، برای غربی‌ها و طبقه‌متوسطی‌ها و اینستاگرامی‌ها، با استحاله هویت، با نمایش‌های جذاب و بزمی، پیش برانند و پیروز شوند.

@daneshtalab1

شیطونا
میبینم که خوب عادت کردید به دو بار در روز جمعا ۳ ساعت قطعی برق و دارید خوش میگذرونید

حالا وقت چیه؟
۴ ساعت قطعی یا قطعی آب و برق کمبو؟

اگر فردوسی را از پایه‌های تمدنیِ ایرانِ فارسی می‌دانید، باید نیز بدانید که برای مقابله با پیشرفتِ آن، لاجرم باید با آن و دیگر پایه‌های‌ش برخورد کرد و چه بهتر که این برخورد، با زبان فارسی و از درون خود ایران باشد.

«مینی‌واش و کتونی‌شور» از عجیب‌ترین چیزهاییه که شنیدم.

نه به مینی‌واشت، نه به کتونی‌شور. یهو از ماچا می‌آد تو چای دوروزمونده.

کتانی هم نه، کتونی.

این تبلیغات رو که می‌بینم، سه واحد از حمیت عدالت‌خواهانه‌ام کم می‌شه و می‌رم به سمت یه کارمند شبه‌مصرف‌گرا که عصرها پادکست «بی پلاس» گوش می‌ده و توی توئیتر می‌نویسه: «سیاست‌های کمونیستی کشور رو به این حال و روز انداخته».

نه، نه! این حقیقت ندارد! آقا با عصبیت مذهبی مخالف است. وفاق وفاق تا فتح تک‌تک روسری‌ها!

یکی از معجزات عالم خلقت همین پدیدۀ شعر است؛ مثل خود بیان، بیان هم یکی از برترین معجزات پروردگار در عالم آفرینش است. این‌که شما قادر هستید که ذهنیّت خودتان را، صُوَر ذهنی خودتان را به کسی منتقل کنید با قالب کلمات، در قالب الفاظ، این خیلی حادثۀ مهمّی است، خیلی پدیدۀ بزرگی است. خب ما [چون] عادت کرده‌ایم، به عظمتش توجّه نمی‌کنیم؛ این خیلی از ساخت خورشید و ماه و ستارگان و این چیزهایی که خدای متعال به آن‌ها قسم می‌خورد بالاتر است؛ لذاست [می‌فرماید:] ﴿اَلرَّحمٰن، عَلَّمَ القُرءان، خَلَقَ الاِنسان، عَلَّمَهُ البَیان﴾؛ اوّلین چیزی که خدای متعال بعد از اصل خلقت، در مورد خلقت انسان بیان می‌کند، تعلیم بیان است؛ «بیان» معجزۀ آفرینش است. در اقسام بیان، شعر این خصوصیّت را دارد که از جمال و زیبایی برخوردار است. هر بیانی زیبا نیست؛ معجزه است، مهم است امّا زیبایی در شعر است.