یک.

قَالَ اجْعَلْنِي عَلَىٰ خَزَائِنِ الْأَرْضِ ۖ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ

"یوسف گفت: گفت: مرا بر خزاين اين سرزمين بگمار كه من نگهبانى دانايم."

سورهٔ مبارکه یوسف، آیهٔ ۵۵

در سال 35 هجرى وقتى عثمان محاصره شد، ابن‌عباس را فرستاد كه على عليه‌السّلام در مدينه نباشد و به باغات ينبع -محلّى در اطراف مدينه- برود، كه مردم به نام او شعار ندهند، امام رفت. وقتى احتياج شديد به يارى داشت پيغام داد و امام به مدينه برگشت. مجدد ابن‌عباس را فرستاد كه على عليه‌السّلام از مدينه خارج شود، امام آن‌گاه فرمود:

اى پسر عبّاس! عثمان جز اين نمى‌خواهد كه مرا سرگردان نگهدارد: گاهى بروم، و زمانى برگردم. يک‌بار پيغام فرستاد از مدينه خارج شو، دوباره خبر داد كه باز گرد، هم اكنون تو را فرستاده كه از شهر خارج شوم.
به خدا سوگند، آن‌قدر از او دفاع كردم كه ترسيدم گناه‌كار باشم.

خطبهٔ 240 نهج‌البلاغه

محمّدبن‌زید رازی گوید:

در خدمت امام رضا علیه‌السّلام بودم -موقعی که ولیعهد مأمون بود. مردی از خوارج که در دست چاقویی مسموم داشت وارد شد. او به دوستان خود گفته بود "می‌روم پیش این کسی که مدّعی است پسر پیغمبرم و ولیعهد مأمون شده! ببینم چه دلیلی برای این کار خود دارد. اگر دلیل قانع‌کننده‌ای داشت قبول می‌کنم وگرنه مردم را از دستش آسوده نمایم". وارد شد، امام علیه‌السّلام به او فرمود: "جواب سؤالت را می‌دهم مشروط بر اینکه شرطم را بپذیری." گفت: "چه شرطی؟" فرمود: "به شرط اینکه اگر جواب سؤالت را دادم و قانع شدی چاقویی که در آستین پنهان کرده‌ای بشکنی و دور بیندازی." مرد خارجی‌مذهب متحیّر ماند و چاقو را خارج نموده دسته‌اش را شکست. آن‌گاه پرسید: "چرا ولایت‌عهدی این ستم‌گر را پذیرفتی با این‌که آن‌ها را کافر می‌دانی؟ و تو پسر پیامبری! چه چیزی شما را بر این کار واداشت؟" فرمود: "بگو ببینم این‌ها در نظر تو کافرند یا عزیز مصر و اطرافیانش؟ مگر این‌ها به وحدانیّت خدا قائل نیستند و آن‌ها نه خدا را می‌شناختند و نه موحّد بودند. یوسف علیه‌السّلام پسر یعقوب پیغمبر علیه‌السّلام و پدرش نیز پیامبر بود؛ به عزیز مصر که کافر بود گفت: «قالَ اجْعَلْنی عَلی خَزائِنِ الْأَرْضِ إِنِّی حَفیظٌ عَلیمٌ». با فرعونیان نشست و برخاست داشت من اولاد پیامبرم! مرا به این کار مجبور کرد و به‌زور مرا وادار کرد. حال چرا کار مرا نمی‌پسندی؟" گفت: "ایرادی بر شما نیست. من گواهی می‌دهم که تو پسر پیامبری و راست می‌گویی."

وسایل‌الشیعه، ج۱۷، ص۲۰۶

حالا به این‌ها اضافه کنید همکاری حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام رو با زیادبن‌ابیه یا حضور علی‌بن‌یقطین و حسین‌بن‌روح توی دربار عباسی‌ها رو.

کاش حداقل یکی پا می‌شد می‌پرسید دو تا کارش رو هم بگین.

خب بیا کارش رو بگو، فشار نخور.

مرحوم رئیسی این کالابرگ رو هرماه می‌داد؛ همون رو هم کرده یک‌درمیون. یعنی تا این حد لاینفع.

بله، دستاورد هم داشته: رجیستر آیفون، مذاکرات، رفع فیلتر واتس‌اپ :)

دستاورد مذاکرات؟ آلموست ناثینگ.

دوستی درست اشاره کرد که: بدون مذاکرات، شما می‌تونستی یه دونه GBU وارد کنی؟! ۱۲ تا GBU ریختن تو ایران، هات دلیوری!

دستاورد فقط افزایش -حداقل- دوبرابری قیمت اکثر اجناس. پرتلاشی یعنی افزایش اجاره از سه به دوازده در یک سال.

خستگی‌ناپذیری یعنی زنگه‌زور که دادیمش به قوم‌وخویش‌های یوگی. شب‌نخوابیدن یعنی ۱۰۰۰ شهیدی که به خاطر آدم‌حساب‌کردن آقاپزشکیان کشته شدن. این‌ها همه سنده ها!

دستاورد یعنی روح‌الله عجمیان و آرمان علی‌وردی رو بکشن که دولتت با خیال راحت بگه وفاق با قحبه‌ها، سخنگوی خوکش بگه به خاطر این‌که حکم خدا رو گذاشتیم زمین همه‌چی بوجی‌موجی شد.

🏴‏ من واقعا غمی بزرگتر از شهادت سیّد را تجربه نکرده‌ام.

🏴 داغش سرد نمی‌شود‌، واقعا سرد نمی‌شود.

این رو یادم نبود جزو دستاوردهای دکتر لکتر بنویسم.

هر قدمی که عقب بشینید آنها دو قدم جلو می آیند. عبرت میگیرند؟! زهی خیال باطل.
کسانی که دو بیانیه تسلیم دادند و رسما عبور از رهبری رو مطرح کردن و برای ترور رهبر کد میدادند حالا خودشون رو ولایتمدار معرفی می‌کنن!
چنان جریان تحریفی که دشمن هم سفید کرد تا بمباران شدیم و حتی بعدش هم مرگ بر آمریکا رو پس گرفت و التماس رابطه با متجاوز می‌کنه، حالا به مقابلش میگه تحریف کننده!
نفاق این شکلیه. این خود منافقه.
تک تک لغات شما رو تهی می‌کنه، معکوس می‌کنه و به خودت می‌زنه.
آه از حماقت.

آخ از اون روزگار! ممرضا موز و شیر می‌ریخت توی کیسه، شب‌ها ناشناس می‌داد به مردم. یه پنج هزاری سبز هم می‌ذاشت لای موز. توی مصر که سقط شد، شونه‌هاش پینه بسته بود. ای پدر ملت، یگانهٔ اعصار، تجسد عدالت، هبوط ایثار، تناسخ مردانگی.

ویژگی شما نداشتن عصبیته. هرم عصبیت رو اگه شکل بدن و مثلاً نوک هرم احکام و شعائر دینی و بعد ناموس و وطن و زبان باشه و بیاد پایین به سمت خوراک و یونجه، شما فقط روی یونجه‌تون غیرت دارین. هویت ندارین. پوچ و تهی. ویژگی مدرنیّت اینه البته؛ تعلق فقط به یونجه، حرص برای گوشت. فرق‌تون با حیوانات چیه؟ حکم خدا که تندرویه، هشتگ «بی‌ناموس هستم» هم می‌زنین، وطن هم که یه تیکه خاک و برساخته که ارزش جنگیدن نداره، زبان که جهانی بشیم تا پول دربیاریم، ادبیات هم که اصلاً فهمیدنش نشون می‌ده عقب‌مونده هستیم. درست به‌تون می‌گفت «آغلی».

اومدم بنویسم کار درستی می‌کردن، یه‌کم شک کردم؛ 80 درصد اما موافقم. تربیت حداکثری و سخت‌گیرانهْ نسل‌های متمادی باعث می‌شد که حداقل انسان‌های متوسط خوبی به جامعه تحویل داده بشه. الان غالباً مضمحل و هدررفته. پشیمونی، افسردگی،‌ ناامیدی و... منتظر این نسل یله است.

مسئله همینه. حد وسط وجود نداره. همیشه می‌سری به یک سمت؛ که غالباً کسی که تصمیم می‌گیره وسط باشه، می‌سره به سستی و شلی و یواشی.

نکته غریبی که وجود داره اینکه اسرائیل بزرگ حتی تا مرز های ایران امتداد نداره و تهدید سرزمینی برای ایران نیست و بیشتر عراق، سوریه، مصر، عربستان و کویت، یکم از ترکیه و اردن و لبنان به صورت کام رو شامل میشه.
البته متوجه هستم که اگر کشوری انقدر بزرگ بشه خود به خود شما باهاش دردسر و مشکل خواهی داشت.

این کشورهایی که نام بردم خودشون همگی، غیر از عراق، در زمین اسرائیل بازی میکنن و روابط رسمی و غیررسمی باهاش دارن و این در حالی است که از نظر جغرافیایی خیلی بیشتر در معرض خطرات اسرائیل بزرگ اند.

واقعا نمودی از اسلام وهابی و داعشی هستن که هر دو در سطح دولتی و گروه های تروریستی اسلام شیعی رو اولیت و تهدید اصلی تعریف میکنند و اسرائیل رو شااااید تهدیدی دراز مدت اما نه فوری حساب میکنند. شاید فکر میکنن وقتی تهدید جدی شد میتونن جلوشون رو بگیرن که خیال خام است. در واقع اسرائيل رو تهدیدی مدیریت پذیر تلقی میکنند.

و این ما هستیم که داریم هزینه های اقتصادی، سیاسی، انسانی و امنیتی ماجرا رو پرداخت میکنیم.

حالا اگر نگاه ایدئولوژیک و مذهبی رو کنار بزارم این سوال پیش میاد که چرا ما باید بار این مقاومت رو به دوش بکشیم؟ در حالی که بقیه کسایی که واقعا در خطر اند کنار کشیدن؟ منطقی تر بود که کشوری مثل اردن بیشترین هزینه رو بده اما در عمل توافق کردن و به انتظار روز مرگشون نشستن و این ایران و یمن است که محورهای مقاومت شده اند.

جالب وقتیه که اجرای طرح اسرائیل بزرگ میتونه به ما امکان گسترش و پیشروی سرزمینی در عراق و سوریه بده. حتی شراکت راهبردی با اسرائیل میتونه خیلی به نفع کشور باشه و توسعه اقتصادی، فناورانه و امنیتی کشور رو تسریع کنه و کشورهایی در منطقه که برای ما همیشه دردسر باز بودن رو تضعیف میکنه مثل ترکیه، مصر و عربستان.

البته گول این حرفها رو نخورید، آنچه نوشتم یک زوم ژئوپلیتیک منطقه ای بدون در نظر گرفتن سطوح دیگر بود.
مسائل چند لایه اند، اسرائیل تنها یک لایه و موضوع منطقه ای است در حالی که بخش دیگری از مشکل ایران بازی قدرت در سطح جهانی و موضوعات جغرافیای سیاسی در همین سطح جهانی است و همکاری با اسراییل صرفا در این سطح باقی نخواهد ماند و بایستی به سمت پذیرش نظمِ جهانِ غرب بریم و این یعنی هماهنگی در تمام حوزه ها، یعنی پیوستن بلوک غربی به طور کامل که کاملا ضد هویتی و ضد استقلالی است و اجازه ادغام ایران در نظمِ جهانِ غرب رو نخواهد داد.

همچنین اسرائیل رو تصور کنید که بعد از دهه ها جنگ ساختارهاش کاملا توسعه طلب شکل گرفته اند، این یعنی ساختار اسرائیل همواره برتری طلب و و همواره در جستجوی گسترش نفوذ و برتری خواهد بود و در چنین شرایطی دیر و زود نوبت ما هم خواهد رسید.

تجربه تاریخی نشان داده است که در سیاست بین‌الملل، دو قدرت منطقه‌ای با وزن مشابه معمولاً نمی‌توانند در یک فضای ژئوپلیتیک تنگ همزیستی پایدار داشته باشند

حالا چرا این همه حرف زدم؟ ساده است، مردم و نخبگان منطقه باید بدونن وجودشون رو بعد از خدای متعال مدیون ایرانی های شیعه انقلابی هستند.