این هم خورشید و ماه شهریور.
یه‌کم دیر شد و این‌ها اما خب، مهم اینه که رسید.

فکر میکنم ما هنوز داریم ضربه عدم توسعه های دوران روحانی رو میخوریم، فدم مدیریت اون دوره مسبب وضع امروز است.

به نظرم، «لذت اشتباه» برابر بهتری از «لذت گناه‌آلود» است.

توی دومی بیش‌تر به گناه‌آلودگی برمی‌گرده و توی اولی بیش‌تر به لذت.

مسئله این نیست که آیا این کار گناه یا اشتباهه، اینه که همچون منی نباید از همچین چیزی لذت ببرم.

این رئیس‌جمهور با ما توی همین کشوره؟

بعضی‌وقت‌ها توی برداشت هواخواه‌های وفاق یاد ماجرایی از مولوی می‌افتم. نظرات مختلف و همبستگی و این‌ها رو می‌بینین، مبانی و اصول رو نه؟ برای خودتون خطرناکه.

برای اسلام واقعی بعد از شهادتین، باید مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسراییل گفت. هرکی دوتا آخری رو نخواست بگه، منافقه و جز این نیست.

با همه این احوال چندی است که این اندیشه در این فرزندتان و برخی برادران دیگر، قوت گرفت که اگر اداره جمهوری اسلامی به‌وسیله صاحبان بینش دوم را در این مقطع اصلح می‌دانید، ما به همان کارهای طلبگی خویش بپردازیم و بیش از این شاهد تلف شدن نیروها در جریان این دوگانگی فرساینده نباشیم.

سید محمد حسینی بهشتی
۲۲ اسفند ۱۳۵۹

https://www.tasnimnews.com/fa/news/1392/04/08/87825/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C-%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%B8%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%A2%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%B1%D9%87

از دیروز علاقه ای به کوهنوردی در من روییده. میان‌سالی از همین افول‌ها رخنه می‌کند.

درسته زوالم آغاز شده، اما نه دیگه این‌قدر. بعد، تو چه زود میان‌سال شدی که می‌گی بریم. تو الان باید پی اتلاف وقت و منابع و انرژیت باشی.

شناخت ترس‌ها و امیال راه فهمیدن آدم‌ها و جوامعه.

ترس‌ها حتی مهم‌تر از میل‌ها هستن.

شما بیش‌تر از چی می‌ترسین؟ بزرگ‌ترین، رتبه‌های یک تا سه ترس‌تون مال چیه؟

رفتارها، انتخاب‌ها و مسیر رو مشخص می‌کنن. مثلاً اکثر مردم ایران از چی می‌ترسن؟ فکر کنم از این‌که به‌شون بگی امل و دهاتی. این باعث می‌شه غالباً تلاش کنن که هم‌رنگ اون‌هایی بشن که امل و دهاتی نمی‌دونن‌شون.

حالا تو اگه بیای کارهایی که می‌خوای ازشون رو به‌عنوان معیار دهاتی‌نبودن ارائه کنی، بی‌هیچ مقاومتی انجامش می‌دن.

قهوه می‌خوای بفروشی؟ معیار شهری‌تر‌بودنش کن. لباس لختی می‌خوای بفروشی؟ معیار به‌روزبودنش کن. تسلیم می‌خوای بفروشی؟ نماد عقلانیتش کن.

این عقلانیت و بدویت و وحشی‌گری که تبلیغش رو می‌کنن، تقریباً معادل دهاتی و شهریه. گفت‌وگو -بخونین لاس برای هیچ‌کاری‌کردن- شهریه، مقاومت و جنگیدن بدوی. بخش بزرگی از جامعه هم افراد میانی هستن، کسانی که دوست دارن بیش‌تر بسرن سمت شهری‌بودن. طبیعتاً با این گفتمان همراه می‌شه.

شما می‌تونین این رو توی تصور قالبی، انگاره و حتی شوخی‌ها نسبت به اقوام و شهرها ببینین. رویکرد تاریخی هم داره و تقریباً بعداز مشروطه می‌شه توی اکثر مواضع دیدش.

این‌ها باز برمی‌گردن به بحث بزرگ‌تر تمدن و زنانگی. کلاً مدنیت می‌بره به سمت مغلوب‌شدن، موردفعل‌واقع‌شدن، دست‌پایین. تو همواره باید سعی کنی که یک‌جایی رو پیدا کنی که بتونی وجه مردانۀ خود -توی فرد، توی جمع، توی حکومت- رو بروز بدی؛ جنگ، استعمار، شکار، ورزش سنگین و... .