عاملی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به آزادسازی قره‌باغ اظهار کرد: از اینکه منطقه قره باغ بعد از نزدیک به ۳۰ سال به صاحب اصلی خود برگشت ما خوشحال هستیم و این موفقیت بزرگ را به ملت آذربایجان تبریک می‌گوییم قره باغ خاک آذربایجان است ایران هم بارها در مجامع بین المللی به تمامیت ارضی آذربایجان رای داده و رهبری نیز تصریح کرده‌اند تمام قره‌باغ خاک آذربایجان است و باید کل آن به آذربایجان برگردد و ما به شهدای قره باغ درود می‌فرستیم.
وی ادامه داد: هرچند برای ما حضور در سر خاک آنها مقدور نیست ولی از دور به آنها ادای احترام می‌کنیم این هفته در تهران مجلس تجلیل از شهدای قره‌باغ برگزار شد و بنده خطیب آن مجلس بودم در این جنگ حدود چهار هزار مسلمان با غیرت در ردّ اشغال و اعاده خاک آذربایجان شهید شدند.
وی گفت: البته کاملاً ممکن بود که این موفقیت زودتر از این صورت بگیرد و کاملاً ممکن بود که با شهدای کمتری قره باغ آزاد شود اما صد افسوس که یک واهمه بی‌جا و یک تفکر انحرافی ناسیونالیستی اجازه نداد و با کمال تعجب گفته شد ما حاضریم قره‌باغ را دو دستی به ارمنی‌ها تحویل دهیم ولی با دست ایران آزاد نکنیم همه اهالی آذربایجان می‌دانند که من چه می‌گویم.
وی افزود: همه توجه کنند که یک ادعای ارضی و به هم ریختن مرزهای بین المللی ۳۰ سال دو کشور را درگیر کرد و چه انسان‌های بی‌گناه زیادی خونشان ریخته شد و چقدر خانواده‌ها داغدار شدند امیدواریم از این به بعد هیچ جنگی و هیچ اشغالی و هیچ به هم زدن مرزهای بین‌المللی در منطقه رخ ندهد و تمام کشورهای منطقه در مسیر رشد، توسعه، پیشرفت‌های اقتصادی و ایجاد رفاه برای ملت خود با همدیگر تعاون، معاضدت کامل و همکاری مضاعف داشته باشند.
وی گفت: من افق ماجرا را خوب می‌بینم مخصوصاً اینکه دولت آذربایجان رسماً اعلام کرد که تمامیت ارضی کشورها را به رسمیت می‌شناسیم و طمعی به خاک هیچ کشوری نداریم.

یک سؤال: چرا ناسیونالیسم آغلی این‌همه مطلوب روشن‌فکر ایرانی است؟
چون منافع ایران را تأمین می‌کند؟ یا چون منافع غرب را به خطر نمی‌اندازد؟

مسئله فساد نیست، عُلُوّ فی الارض است
﴿تِلْکَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِینَ لَا یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا﴾؛ این آیه برتری‌طلبی را بر فساد مقدم می‌کند.
ماجرا این است که مدرن‌ها -به پشتوانۀ حمایت‌های غرب- برتری و غلبه می‌خواهند؛ نه آزادی فرهنگی که کودتا و غلبۀ سیاسی طلب می‌کنند.
می‌گویند می‌خواهیم مشروعیت این سبک زندگی را به دیگران تحمیل کنیم.
﴿وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ ۖ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ﴾؛ زورشان برسد می‌گویند هر کس را با فحشا مخالف است، محدود و محصور و تبعید کنید.
وگرنه الان غرب‌زده‌ها چه‌کار می‌خواهند بکنند که نمی‌توانند؟
بله فعلاً هنوز چادر‌کشیدن از سر زنان در خیابان‌ها برایشان میسر نیست، هنوز نمی‌توانند همۀ بسیجی‌ها را –مثل شهید آرمان علی‌وردی- به جرم استنکاف از توهین به رهبری آن‌طوری که می‌خواهند زجرکُش کنند؛ اما خیلی محدود است آن ناهنجاری‌های فرهنگی که بخواهند در این جامعه انجام بدهند و امکانش به لحاظ فردی و غیررسمی برایشان فراهم نباشد.
می‌گویند می‌خواهیم ایرانی‌ها را مجبور کنیم که این سبک زندگی را مثل غرب به رسمیت بشناسند و به آن احترام بگذارند و زمینه را برای ترویج و گسترشش -اگرچه با هزاران سال هویت ایرانی در تقابل باشد- بازتر کنند.
خودشان کلیپ منتشر می‌کنند و خیلی واضح هدفشان را «بی‌ناموسی» اعلام می‌کنند و اگر کسی در تجمعاتشان از ناموس حرف بزند طردش می‌کنند.
در چند هزار سال تاریخ ایران، کدام زنی را سراغ دارید که مثل پستانداران برلین رفتار کرده باشد؟
تقسیم کار کرده‌اند؛ بعضی پایان ایران جغرافیایی را اعلام می‌کنند، و عدۀ دیگرشان پایان ایران فرهنگی را. در‌حالی‌که همان‌هایی که ایران جغرافیایی را حفظ کردند، پای حفاظت از ایران فرهنگی و تاریخی و تمدنی ایستاده‌اند. شهدا برای یک میهن تاریخی و تمدنی جنگیدند و نه یک آغل بی‌هویت که برای غرب، گاو شیرده پروار کند.

قضیه از این قرار است که چون سیمین حقوق می‌گیرد و در اغلب اوقات حقوقش بیشتر از من است، ناچار زبانش دراز است. هر که پول بیشتری می‌دهد، ناچار سلطه‌ی بیشتری دارد. به این مسئله هم عادت نکرده است که زندگی زناشویی مدرن و همسان و الخ. دروغ می‌گوید، ادا در می‌آورد. آخرش را که ببینی زن است و دلش می‌خواهد مرد خرجش کند، تیتیش مامانی برایش بخرد، و بار مسئولیتش را بر عهده داشته باشد.

سیمین پریشب درآمده است که یک مَثَل شیرازی یادم آمده! همیشه خیال می‌کند که شیرازی‌ها مثل‌هایی دارند که در هیچ جای عالم نیست و وقتی برایش می‌گویم مثلاً در تهران و حتا به ترکی هم چنین مثلی هست خیال می‌کند حسودی می‌کنم. این‌قدر خر است.

سیمین چنان از حقایق زندگی دور است که یک بچه‌ی چهار ماهه؛ و بدتر از همه خیال می‌کند نویسنده است. اینش تحمل‌ناپذیر است.