در واقع انسانی که این سکینه را دارد، در این تشبیه، مثل اقیانوس پرعمقی می‌شود که هر نسیم و هر وزش بادی نمی‌تواند او را توفانی کند. در فقر و غنا، در تنهایی و در کثرت، «سکینه» به درد انسان می‌خورد. در قرآن مکرّر دربارۀ «سکینه» صحبت شده است. حوادثی داشتیم که در آن سکینۀ مسؤولان کارساز بود. کمیِ درآمدهای اقتصادی را داشتیم؛ مشکلات اقتصادی را داشتیم؛ مشکلات سیاسی را داشتیم؛ مشکلات امنیتی را داشتیم. انسان‌ها اگر از سکینه و آرامش و توکّل و اعتماد به خدا و اعتماد به آینده و اعتماد به آنچه که از مبانی حق در اختیار آن‌هاست، برخوردار نباشند، در مقابل این‌طور حوادث دست‌وپایشان را گم می‌کنند؛ به‌خصوص اگر انسان بداند که این حوادث را دشمن برنامه‌ریزی کرده است؛ که بعید هم نیست و قرائنی هم دارد.