آن‌چه پس از تحولات چند سال گذشته به‌روشنی می‌توان دریافت، این است که رسالت جریان اصول‌گرا –و به‌ویژه طیف موسوم به پایداری– بیش از آن‌که پیش‌برندگی انقلاب باشد، مهار نیروهای انقلابی و تحول‌خواه است؛ با القای این توهم آرام‌بخش که: نگران نباشید، کسانی هستند که به فکرند.

از سه گونه گناه باید استغفار كرد؛ این‌ها به درد ما می‌خورد؛ من و شما در كارهای مدیریتی هم به آن نیاز داریم. غفلت از این‌ها خسارت‌های بزرگی را بر ما وارد كرده است و می‌كند. سه جور گناه وجود دارد: ... نوع سوم، گناهان جمعی ملت‌هاست. بحث یک نفر آدم نیست كه خطایی انجام دهد و یك‌عده از آن متضرر شوند؛ گاهی یک ملت یا جماعت مؤثری از یک ملت مبتلا به گناهی می‌شوند. این گناه هم استغفار خودش را دارد. یک ملت گاهی سال‌های متمادی در مقابل منكر و ظلمی سكوت می‌كند و هیچ عكس‌العملی از خود نشان نمی‌دهد؛ این هم یك گناه است؛ شاید گناه دشوارتری هم باشد؛ این همان «انّ الله لا یغیّر ما بقوم حتّی یغیّروا ما بانفسهم» است؛ این همان گناهی است كه نعمت‌های بزرگ را زایل می‌كند؛ این همان گناهی است كه بلاهای سخت را بر سر جماعت‌ها و ملت‌های گنه‌كار مسلط می‌كند. ملتی كه در شهر تهران ایستادند و تماشا كردند كه‌ مجتهد بزرگی مثل شیخ فضل‌الله نوری را بالای دار بكشند و دم نزدند؛ دیدند كه او را با این‌كه جزو بانیان و بنیان‌گذاران و رهبران مشروطه بود، به جرم این كه با جریان انگلیسی و غرب‌گرای مشروطیت همراهی نكرد، ضدمشروطه قلمداد كردند -كه هنوز هم یک‌عده قلم‌زن‌ها و گوینده‌ها و نویسنده‌های ما همین حرف دروغ بی‌مبنای بی‌منطق را نشخوار و تكرار می‌كنند- پنجاه سال بعد چوبش را خوردند: در همین شهر تهران مجلس مؤسسانی تشكیل شد و در آنجا انتقال سلطنت و حكومت به رضا شاه را تصویب كردند. آن‌ها یک‌عده آدم خاص نبودند؛ این یک گناه ملی و عمومی بود. «و اتّقوا فتنة لا تصیبنّ الّذین ظلموا منكم خاصّة»؛ گاهی مجازات فقط شامل افرادی كه مرتكب گناهی شدند، نمی‌شود؛ مجازات عمومی است؛ چون حركت عمومی بوده؛ ولو همۀ افراد در آن شركت مستقیم نداشتند.