یک روایت از طرق عامّه نقل شده است، روایتی است که «تاریخ بلاذری» و کتاب «فضایل احمد» آن را نقل کرده‌اند و در انفاق امیرالمؤمنین علیه‌السّلام است که: «کانت غلَّة علىٍّ اربعین الف دینار.» ظاهراً مربوط به دوران بیست‌و‌پنج ساله است که آن بزرگوار فراغت بیشتری داشت و به آبادکردن ملک و حفر چاه و از این قبیل امور می‌پرداخت. زمین‌های زیادی را آن حضرت به دست خود آباد کرده بود. در یک روایت دارد: «بکدّ یَدِه و عرق جبینه.» چنین نبود که کارگر بگیرد و آن‌ها حفر چاه کنند؛ نه. خودش کلنگ برمی‌داشت، با بازوی خودش چاه می‌کَند و زمین آباد می‌کرد و درآمد زیادی هم داشت.
باری؛ آن روایت می‌گوید: در یک سال، چهل هزار دینار درآمد ملکی آن حضرت بود که گندم و خرما و از این قبیل، کاشته و برداشته بود. چهل هزار دینار درآمدِ یک سال! «فجعلها صدقة»؛ تمام این چهل هزار دینار درآمدِ یک سال خود را صدقه داد!
حرف را در ذهن خودتان مرور کنید! امیرالمؤمنین علیه‌السّلام، تمام درآمد سالش را صدقه داد! پول دیگری هم نداشت که خیال کنیم زندگی را از آن طریق خواهد گذراند.
دنبالۀ روایت این است: «وانّه باع سیفه»؛ همان روز که درآمدِ خود را صدقه داد، به بازار رفت و شمشیرش را در معرض بیع گذاشت که بفروشد. گفتند: یا امیرالمؤمنین! شما امروز چهل هزار دینار وجه نقد یا جنس داشتی و صدقه دادی! یعنی حالا شمشیرت را می‌فروشی؟
فرمود - طبق این روایت - : «قال لوکان عندی عشاء مابعته.» اگر برای شام، غذا داشتم، شمشیرم را نمی‌فروختم!
این‌ها افسانه نیست؛ واقعیّات است! برای این است که من و شما درس بگیریم که از دادن خمس مال‌مان، ربع مال‌مان، نصف مال‌مان، عشر مال‌مان، زکات واجب‌مان و انفاق برای مستحقّین، این قدر ابا داریم! این، آن نمونۀ عالی است. البته نه شما، نه بزرگ‌ترهای ما، نه انسان‌های عالی‌مقام و نه ما، به حدّ امیرالمؤمنین علیه‌السّلام نمی‌رسند و نمی‌رسیم. این، امر واضحی است.

آن‌چه پس از تحولات چند سال گذشته به‌روشنی می‌توان دریافت، این است که رسالت جریان اصول‌گرا –و به‌ویژه طیف موسوم به پایداری– بیش از آن‌که پیش‌برندگی انقلاب باشد، مهار نیروهای انقلابی و تحول‌خواه است؛ با القای این توهم آرام‌بخش که: نگران نباشید، کسانی هستند که به فکرند.