و خدا به جدعون گفت: "قومی که با تواند بسیارند و مدیان را به دست ایشان تسلیم نکنم، مبادا که اسرائیل بر من فخر گویند که دست ما است که ما را رهانیده. پس حال به گوش قوم خود ندا کرده، ایشان را بگو که هر کسی که هراسان و ترسان آمده، برگردد و از کوه جلعاد بشتابد". و از قوم بیست‌و‌دو هزار تن برگشتند و ده هزار تن ماندند.
و خداوند به جدعون گفت: "دیگر قوم تو بسیارند؛ ایشان را به این آب‌ها به زیرآور تا ایشان را در آن‌جا برای تو تجربه کنم و مقرر است هر کسی که به تو می‌گویم با تو خواهد رفت، که او با تو رفتنی است. و هر کسی را که به تو بگویم که این با تو نخواهد رفت، نباید برود".
پس قوم را به آن آب‌ها به زیر آورد و خداوند به جدعون گفت: "هر کسی که آب را به زبانش می‌لیسد، آن‌چنان که سگان می‌لیسند او را تنها بگذار. و آن کس را که به زانویش خم شده، از آب می‌نوشد، او را نیز تنها بگذار". و سیصد تن آب را دست به دهان می‌لیسیدند و باقی‌ماندگان قوم بر زانوی خویش خم شده از آب نوشیدند.
و خدا جدعون را گفت: "شما را با آن سیصدتن که آب را دست به دهان لیسدند، رها دهم و مدیان به دست شما تسلیم خواهد شد و تمامی قوم هر کس به جایش باید برود".