جا می‌خورد از تردی ساق تو پرنده
ایمان منی، سست و ظریف و شکننده

هم چون کف امواج «خزر» چشم‌گریزی
هم مثل شکوه «سبلان» خیره‌کننده

می‌خواست مرا مرگ دهد آن که نهاده‌ست
بر خوان لبان تو مربای کشنده

چون رشتۀ ابریشم قالیچۀ شرقی‌ست
بر پوست شفاف تو رگ‌های خزنده

غیر از تو که یک شاخۀ گل بین دو سیبی
چشم چه‌کسی دیده گل میوه‌دهنده؟

لب‌های تو اندوختۀ آب حیات است
اسراف نکن این همه در مصرف خنده

ای قصۀ موعود هزارویکمین شب
مشتاق تو هستند هزاران شنونده

افسوس که چون اشک توان گذرم نیست
از گونۀ سرخ تو -پل گریه و خنده-

عشق تو قماری است که بازنده ندارد
ای دست تو پیوسته پر از برگ برنده

اللّهُمَّ إنّا نَرغَبُ إلَيكَ في دَولَةٍ كَريمَةٍ تُعِزُّ بِهَا الإِسلامَ وأهلَهُ وتُذِلُّ بِهَا النِّفاقَ وأهلَهُ وتَجعَلُنا فيها مِنَ الدُّعاةِ إلى طاعَتِكَ وَالقادَةِ إلى سَبيلِكَ وتَرزُقُنا بِها كَرامَةَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ اللّهُمَّ ما عَرَّفتَنا مِنَ الحَقِّ فَحَمِّلناهُ وما قَصُرنا عَنهُ فَبَلِّغناهُ.

اللّهُمَّ إنّا نَشكو إلَيكَ فَقدَ نَبِيِّنا صَلَواتُكَ عَلَيهِ وآلِهِ وغَيبَةَ إمامِنا وكَثرَةَ عَدُوِّنا وشِدَّةَ الفِتَنِ بِنا وتَظاهُرَ الزَّمانِ عَلَينا فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ وأعِنّا عَلى ذلِكَ بِفَتحٍ تُعَجِّلُهُ وبِضُرٍّ تَكشِفُهُ ونَصرٍ تُعِزُّهُ وسُلطانِ حَقٍّ تُظهِرُهُ ورَحمَةٍ مِنكَ تُجَلِّلُناها وعافِيَةٍ تُلبِسُناها بِرَحمَتِكَ يا أرحَمَ الرّاحِمينَ.