مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

"چه كسى از خدا به عهد خويش وفادارتر است؟ پس به اين معامله‌اى كه با او كرده‌ايد شادمان باشيد، و اين همان كام‌يابى بزرگ است."
سورۀ مبارکۀ توبه/ آیۀ شریفۀ 111

مخاطب از به‌اندازه‌بودن بدش می‌آد؛ یا راحت‌الحلقوم و بگو‌چه‌کنم یا طویل و روده‌دراز.

حالا تکلیف این 1500 تریلیون دلاری که آمریکا آماده کرده بود که بیاد توی ایران سرمایه‌گذاری کنه چی می‌شه؟ این تندروهای خارج‌نشین سر یه خلیج عربی به فناش ندن یه‌وقت.

همین آدم با این کمالات، مع‌الأسف توی عرصۀ دین چرت‌وپرت می‌گه.

خدا رو شکر محدود به مرزها نیستن. گردش آزاد سرمایه. گردش آزاد نیروی کار. گردش آزاد کودن‌ها.

فاتحه و صلواتی بفرستیم نثار روح اموات و اهل قبور مسلمین، اجداد پدری و مادری، امام و شهدا علی‌الخصوص شهید عزیز و والامقام، خار چشم دشمنان اسلام، حاج‌حسین همدانی.

دو تا چیزش جالب بود. باید مغزشویی کنیم، تنها راه همینه. دوم این‌که به این‌ها که به‌تون می‌گن افراطی اهمیتی ندین. هیچ‌چیز افراطی نیست. هدف مهمه.

یکی از ریشه‌های این تلقیِ غلط که «غرب را در فرهنگ بپذیریم اما در سیاست نه»، یک بیماری اجتماعی است که من آن را «لبنان‌زدگی» می‌نامم. سال‌ها یک عده برای بخشی از حزب‌الهی‌ها تصویری از لبنان ساختند که انگار جامعه لبنان توانسته فرهنگ غربی را با ایده مقاومت جمع کند. چهارتا عکس از خانم‌های کم‌حجاب و سکولار با عکس سیدحسن هم ضمیمه‌ی حرف‌هایشان می‌کردند و مخاطبِ حزب‌الهی ناگهان به فکر فرو می‌رفت که «خب اگر اینطور می‌شود مقاومت را محبوب کرد، چرا نظام دروازه‌های فرهنگ را باز نمی‌کند؟ مرض دارد؟». لبنان به واسطه لبنان‌زده‌هایی که عمدتا شناخت‌شان از لبنان توریستی بود، شده بود پتکی بر سر نظام و هر که از لزومِ تبلورِ احکام اجتماعی در قانون سخن می‌گفت.

ویترین شیک و فریبنده‌ی لبنان اما سرانجام فروریخت و جالب این است که این اتفاق را خیلی کسی به روی خودش نمی‌آورد. آن جامعه‌ای که می‌گفتند «با هویت غربی، سردمدار مقاومت است»، آن جامعه که می‌گفتند «توانسته هم به نانسی عجرم آزادی بدهد هم به عماد مغنیه امکان مقاومت»، حالا چنان پا بر گلوی حزب‌الله گذاشته و اجازه کنش به او نمی‌دهد، که عملا وضعیت حزب‌الله روی زمین، حداقل به دو سه دهه قبل برگشته. حزب الله نمرده اما بسط ید ندارد. جامعه‌ی سکولار که سبک زندگی‌اش نسبتی با زیست یک جامعه مبارز ندارد، دیگر به قول خودش اجازه «ماجراجویی» به حزب‌الله نمی‌دهد. دیگر طاقت هزینه دادن ندارد. همان جامعه‌ی سکولارِ مقاوم، حالا چه در لایه احزاب سیاسی و چه در لایه اقشار اجتماعی، از حزب‌الله می‌خواهد پای لبنان را از جنگ بیرون بکشد. می‌بینید؟ ویترینِ «سبک زندگی غربی در کنار مقاومت ضداستعماری» حداقل در لبنان فروریخته. جامعه‌ لبنان حالا - پیش از هر دشمن خارجی - اسلحه‌ی مقاومت را خالی از فشنگ کرده. حزب‌الله راهی ندارد مگر محتاط شدن. باید همپای جامعه‌اش حرکت کند و این جامعه نه نای مقاومت دارد، نه انگیزه‌اش را و نه اصلا ارزش‌های زندگی‌اش نسبتی با مقاومت برقرار می‌کند.

ایده‌ی «فرهنگ ولنگار، مقاومت علیه امپریالیسم» البته اولین بار نیست که شکست خورده. در می ۶۸، جنبش دانشجویی می‌خواست مطالبه‌ی «سکس آزاد، مختلط شدن خوابگاه‌های دانشجویی» و مطالبات دیگری از این جنس را با «گفتارهای ضداستعماری و ضدامپریالیستی» پیوند بدهد. جواب نداد. جوانی که دراگ زده و در خوابگاه دختران توی بغل دو دختر ولو شده، سبک زندگی‌اش به او اجازه نمی‌دهد در عمل علیه استعمار ‌و استکبار کاری کند. تهش می‌شود یکی از چپ‌های رختخوابی که در حین معاشقه با دلبرهای متعدد، چهارتا لنین و استالین تفت می‌دهد و علیه امپریالیسم مقاله می‌نویسد. مبارزه‌ای که بیشتر شبیه خودارضایی است. در می ۶۸، جنبش دانشجویی مثل آب خوردن تار و مار شد چرا که اصلا زیست آن دانشجوی آوانگارد نسبتی با مبارزه نداشت. زور سبک زندگی، خیلی بیشتر از ایده‌های ضدامپریالیستی بود.

درباره امروز جامعه ایران هم ماجرا چنین است. اگر خیال کنیم با عبور از حجاب و باقی شرعیات و اجرای ایده تساهل اجتماعی، به ایده مقاومت بسط ید داده‌ایم، سخت در اشتباهیم. من به آندلس ارجاع ندادم دوستان. دو اتفاق ملموس در فاصله‌ی نهایتا ۶۰ سال از خودمان را گفتم. دو اتفاقی که در آن «وادادگی فرهنگی» اجازه‌ی به فعلیت درآمدنِ «انگیزه‌های مبارزاتی» را نمی‌دهد. دو اتفاق که در هر دوی آن‌ها، ولنگاری فرهنگی، خشابِ اسلحه مبارزان را خالی از فشنگ می‌کند.

🆔 https://ble.ir/naneveshteha

میانگین اطلاعات انسان ایرانی:

مذاکره؟ گفت‌وگو؟ طول تاریخ استعمار و کفر، چندتاشون با مذاکره شکست خوردن؟ آخرش هم برگرده بگه که "well better than dead". آره، خوردن مرغ‌وبرنج با سالاد از مردن باعزت بهتره.

احتمالاً واژه‌های هلی، هلو، آلو شکل‌های مختلف یک کلمه هستن.

همین مسئله نشون می‌ده کاربرد کلمهٔ گوجه سبز برای اون میوهٔ مورد مناقشه اشتباهه.

توی عربی برقوق و اجاص و عنجاص رو دیدم براش اما استفاده از کوجه و قوجه هم دارن که مشخص می‌کنه اون‌جا هم عده‌ای گم‌راه امام ضلالت شده‌اند.