فلسطین؟ دقیق خاطرم نیست. یادم نمی‌آد. یه چیز قدیمی بود؟ قبلاً بیش‌تر ازش می‌شنیدم. یه وزوز رو مخ همیشگی بود؛ مثل صدای کولر توی تابستون: هست، ولی دیگه نمی‌شنویش.

بچه‌حاجی با آی‌فون پونزده هزار و نهصد و نود و چهارش وسط حرم سلفی می‌گیره. پشت‌زمینه: گنبد و آسمون. فیلتر: ریودوژانیرو. کپشن: "دل‌تنگ حرمت بودم، بابا". برگشتنش؟ فرودگاه، بیزنس‌کلس و «هدیۀ معنوی». اربعین و حرم برای این‌ها مت‌گالا ست برای جی‌جی دست‌خر. ما؟ "پول نداریم بریم"؛ "تو معرفت نداری، ایمانت ضعیفه، نطلبیدت".

فستیوال کوچه، جشن هنر شیراز

طی ده سال جشنواره‌ای در شیراز برگزار کردند که بخش عمده‌اش موسیقی بود اما به هنرهای دیگر هم می‌پرداخت. از ابتدا نقد و اعتراضِ دینداران را برانگیخت چون ماهیتش رو به غرب داشت و سرانجام دو سه رخدادِ شرم‌آور در آن در شمار محرک‌های انقلاب درآمد. در توییتر نوشتم:

«اینکه در جشن هنر شیراز تعزیه هم برگزار می‌شد چیزی از سخیف بودن یا در نهایت فاجعه‌بار شدنش کم می‌کند؟ فستیوال کوچه هم چنان ماهیتی دارد. بخشی از آن برای بندرعباس عزادار شد و دمام زد اما بخشی دیگر تا دو سه شب بعد هم به رقص و پایکوبی ادامه دادند. ذاتش به سمت ضدایرانی و ابتذال گرایش دارد.»

این جشن‌ها گویی از ابتدا برای شکستن طراحی می‌شوند، برای تغییر. برای اینکه فرهنگ را تکان بدهند و با چیزهایی دیگر مخلوط کنند: درهم شدن و داشتنِ همه چیز با هم به نحوی که جهتِ کلی، به سمت آزادی و رهایی باشد. نوعی دلبخواهیِ فرهنگی که با وانمودهای بومی فریبکاری می‌کند.

چسباندنِ ادعای پست‌مدرن به این تقلاها همان ماهیت و سرانجام را به یاد می‌آورد. فستیوال کوچه البته خیلی زود به خواست عمومی در طیف آزادیخواه (بزن و برقص) سقوط کرد. به معنای آشکار، چماقی دیگر در دوگانه سیاست‌زده برای ضربه زدن به حساسیت‌های مذهبی شد.

@daneshtalab1

فاتحه و صلواتی بفرستیم نثار روح اموات و اهل قبور مسلمین، اجداد پدری و مادری، امام و شهدا علی‌الخصوص شهید عزیز و والامقام، خار چشم دشمنان اسلام، حاج‌حسین همدانی.

تو "قِسمی که مرا نیافریدند" هستی.

چرا خود مئیر جان رو دعوت نمی‌کنن آزاد؟ آقا، شما روادارتر و بی‌غیرت‌تر از این حرف‌هایید، دعوت کنین.

هر روز یک صفحه قرآن بخوانیم

امروز؛ صفحه هشت قرآن کریم
سوره مبارکه البقرة

توصیه مهم حضرت آیت‌الله خامنه‌ای:
هر روز حتماً قرآن بخوانید حتّی روزی نیم صفحه، روزی یک صفحه بخوانید، امّا ترک نشود. در دنیای اسلام هیچ کس نباید پیدا بشود که یک روز بر او بگذرد و آیاتی از قرآن را تلاوت نکند.

Farsi.Khamenei.ir

در حال پراکندن صلح و دوستی در تانک بود که حماسی‌ها ربودنش.

این یکی که انگار تجسم روح موش‌وارشونه.

وفاق کنید با قحبه‌ها.

عکسی از سربازهای اسرائیلی دیدم که برای خودم دردناک‌تر و نفرت‌انگیزتر از اونی بود که بخوام منتشرش کنم. روی خرابه‌های یک خونه تو غزه، یک نفرشون، به همون سبک تمسخرهای شیطانی خاص خودشون، لباس عروسی که تو خونه پیدا کرده بودن رو پوشیده بود. لباس عروس از اقلامی بود که اسرائیل برای غزه ممنوع کرده بود. در کنار پوشک بچه، شیشه شیر و هزاران اقلام مورد نیاز برای زندگی. پس اون لباس رو کسی داخل غزه با دست‌های خودش دوخته بود. یه عروس جوون با هزار امید و آرزو. قلب سنگی من که دیگه به دیدن تصاویر جنازه‌های سوخته و خانه‌های ویران‌شده عادت کرده. راحت اسکرول می‌کنم و می‌گذرم و می‌رم که به زندگی خودم برسم. گهگاهی دیدن همین ابداعات کثیف این حرومی‌ها تو ابراز خوی شیطانی خودشونه که باز یه تلنگری به روح بی‌حس‌شده‌ی آدم می‌زنه.

«تنها سه موجود قابل احترام در دنیا وجود دارد: آخوند، جنگجو، شاعر.
دانستن، کشتن، آفریدن.
دیگر انسان‌ها خراج‌گزار و فرودست‌اند، برای طویله ساخته شده‌اند، یعنی برای انجام کارهایی که به آنها شغل گفته می‌شود.
[...]
جز در میان شعرا، آخوندان و سربازان نمی‌توان انسانی بزرگ یافت.
انسانی که می‌سراید، قربانی می‌کند و قربانی می‌شود.
باقی برای شلاق‌خوردن ساخته شده‌اند.»