#بازخوانی_مواضع

💢دکتر حسن روحانی | ۲۰ خرداد ۱۴۰۰

🔻خدا نیامرزد آنهایی را که نگذاشتند روابط بین ایران و برخی همسایه‌ها به خوبی انجام بگیرد. کارهای کودکانه و احمقانه انجام دادند، به مراکز دیپلماتیک حمله کردند. اگر اینها نبود امروز شرایط بهتری داشتیم.

@rouhanioffice

🔹 The last "Term" of us

🔸 دانشگاه علوم و تحقیقات تهران

📌 از اینستاگرام علی حجازی

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮

✔️ خبر خوش برای بخش خصوصی ایران:

♦️ با انتشار نتایج انتخابات اتاق‌های بازرگانی کشور، بخش خصوصی قاطعانه بر خصولتی‌سازی اتاق‌های بازرگانی «که ظاهراً جزو برنامه‌های دولت آقای رییسی بود» پیروز شد.

#حمایت_از_بخش_خصوصی
#انجمن_علمی_اقتصاد

🆔 @anjoman_elmi_eqtesad

🗽 گاهنامه فلسفه سیاسی و مطالعات رنسانس شهریار
🎖 شماره ۴
🌻 لیبرالیسم

🗽 𝐒𝐇𝐀𝐇𝐑𝐘𝐀𝐑 𝐌𝐀𝐆𝐀𝐙𝐈𝐍𝐄

🗽 گاهنامه فلسفه سیاسی و مطالعات رنسانس شهریار
🎖 شماره ۴

🔹 لیبرالیسم مقدم بر دموکراسی
🔸 لیبرالیسم در برابر استبداد تکنولوژی
🔹 صلح ابدی کانت و تأثیر آن بر لیبرالیسم کلاسیک
🔸 برآمدی بر رابطه هژمونی و لیبرال‌- دموکراسی

🌻 تولید و انتشار توسط آکادمی بهارستان

🗽 𝐒𝐇𝐀𝐇𝐑𝐘𝐀𝐑 𝐌𝐀𝐆𝐀𝐙𝐈𝐍𝐄

🇺🇸‌ صفحه کارگروه مطالعات آمریکای آکادمی بهارستان رو در اینستاگرام دنبال کنید!

📌 https://instagram.com/united_states_studies

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮

🎉 فراخوان سراسری ثبت‌نام 🎉
در
🔹 پارلمان دانشجویی 🔹

⬅️ شرکت در مجلس شبیه‌سازی شده
و
دوره‌ها و کارگاه‌های مهارت‌های بین‌المللی حکم‌رانی ➡️

🔸ثبت‌نام:  ۱۷ تا ۲۹ اسفند‌

🔸برگزاری: اردیبهشت  ۱۴۰۲


✅ برای ثبت نام کلیک کنید: https://parlemanedaneshjoee.com
.
▫️کانال تلگرام:
t.me/parleman_javanan

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮

🇺🇸 مراسم جایزه اسکار ۲۰۲۳

🔹 ‌در اینستاگرام کارگروه مطالعات آمریکای آکادمی بهارستان بخوانید!

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮

📌 انتشار هشتمین شماره فصلنامه علمی تخصصی دیپلمات
(یاد بود یکمین سالگرد در گذشت استاد فقید علوم سیاسی دانشگاه اصفهان، فرزانه پارسا دکتر سید جواد امام جمعه زاده)

✅ به صاحب امتیازی انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه اصفهان

▫️سال پنجم/شماره ۸/ زمستان ۱۴۰۱


▫️دبیر انجمن:سیدمحمدعلی سیدحنایی

▫️مدیرمسئول:فاطمه سادات باطنی

▫️سردبیر: مهشاد خسروی


در این نسخه از دیپلمات می خوانیم✍

♦️مارکس جوان اوج شیفتگی فویرباخی
♦️روسیه از کشور های حوزه خلیج فارس چه می خواهد؟
♦️رویکرد های استراتژی پدیدار شناسی مبتنی  بر دیدگاه های هوسرل و هایدگر.
♦️بررسی دلایل گرایش به سازمان شانگهای از سوی  جمهوری اسلامی ایران:  تبیین فرصت های پیش رو
♦️بررسی آرا و اندیشه های محمدعلی همایون کاتوزیان
♦️عناصر و چالش های ژئوپلیتیک عربستان
♦️تغییر رویکرد ایران در قبال طالبان و پیامد های آن در افغانستان
♦️ نگاهی به سیر تاریخی مرزها و مصادیق امنیت ملّی آمریکا


✅ با یادداشت هایی از دانشجویان دانشگاه های اصفهان، تهران، شهیدبهشتی، علامه طباطبایی، خوارزمی، امام حسین (ع) و کابل افغانستان

🌐روابط عمومی انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
@psa_ui

🌐روابط عمومی انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه اصفهان
@psa_ui

«بشد چارشنبه، هم از بامداد؛
بدان باغ که امروز باشیم شاد

ببردند پرمایه گستردنی
مِی و رود و رامشگر و خوردنی

ز جیحون همی آتش افروختند
زمین و هوا را همی سوختند»
(فردوسی، شاهنامه، پادشاهی هرمز، بخش دو)

❈ جشن پرشکوه چهارشنبه سوری، بر ایرانیان گرامی باد.
➣ @Notes_On_Liberty

🔹 میهن دوستی و ناسیونالیسم
🔸 مهدی تدینی

📌 اینستاگرام

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮

«میهن‌دوستی و ناسیونالیسم»


بحث را از اینجا آغاز می‌کنم که تمایز میان «میهن‌دوستی» و «ناسیونالیسم» چیست تا اول به مغالطه‌ای رایج پاسخ دهم و بعد ببینیم نگاه لیبرال نسبت به اقوام و خرده‌فرهنگ‌های سازندۀ ایران چیست و اصلاً بهترین راه برای همزیستی چیست.

اگر کسی به هر دلیلی با مفهوم «ایران» مشکل داشته باشد، یا زمخت و بی‌‌پروا از «جغرافیای ساختگی ایران» و «کشور موسوم به ایران» سخن می‌گوید یا کمی حرفه‌ای‌تر عمل می‌کند و به جای حملۀ مستقیم به خود ایران به کسانی حمله می‌کند که «دم از ایران می‌زنند». در اینجا مغالطه‌ای می‌کنند: این مغالطه این است که هر ابراز علاقه و محبتی به ایران بکنید می‌گویند این «ناسیونالیسم» است. در واقع، هر گونه «ایران‌دوستی» را معادل «ناسیونالیسم‌» می‌گیرند و با همین «خلط مقولاتی» راه برای حمله به شما گشوده می‌شود: میهن‌دوستی می‌شود «ناسیونالیسم»، ناسیونالیسم می‌شود «ناسیونالیسم قومی»، ناسیونالیسم قومی می‌شود «شووینیسم» و شووینیسم می‌شود «فاشیسم»! در واقع، از «ناسیونالیسم» تا «فاشیسم» مسیری هموار است! اما تردستی اصلی آنجایی است که «میهن‌دوستی» را معادل «ناسیونالیسم» جا می‌زنند.

حال چرا چنین می‌کنند؟ دلیلش روشن است: اولاً که گفتم، حملۀ مستقیم به نفس ایران تاکتیک خوبی نیست و به گوینده بیشتر آسیب می‌زند تا شنونده. ثانیاً، برخی مفاهیم اساساً مثبت است و نمی‌توان به مفاهیم مثبت تاخت. مثلاً «آزادی» مفهوم مثبتی است و هیچ‌کس با هیچ‌ اندیشه‌ای به «آزادی» حمله نمی‌کند، زیرا به خودش آسیب می‌زند. حتی آزادی‌ستیزان برای کسب وجاهت خود را طرفدار آزادی جلوه می‌دهند. پس کسی که مخالف آزادی است چه باید بکند؟ آسان است؛ اول باید بگوید شما «لاقید» و «بی‌بندوبار»ید، بعد می‌تواند به آسانی به شما، به عنوان آدم «بی‌قید»، بتازد. اصلاً خاصیت «برچسب» همین است. چرا در جدل‌های سیاسی بازار برچسب‌زنی داغ است؟ چون برچسب زمینه را برای حملات بعدی آماده می‌کند. برچسب‌زنان به جای نقد گفتۀ شما، کار آسان‌تری می‌کنند: می‌گویند شما «فلان‌طلب» هستید، بعد می‌تواند از استدلال‌های معمول برای حمله به «فلان‌طلب‌ها» استفاده کند. برگردیم به «مغالطۀ ناسیونالیسم»: میهن‌دوستی نیز مانند مفهوم آزادی اساساً مفهوم مثبتی است و اصلاً فضیلت شمرده می‌شود. پس اول باید برچسبی به شما زد تا بعد بتوان این بار مثبت را از شما گرفت، بعد می‌توان شروع کرد به حمله.

اما نه! «میهن‌دوستی» هیچ ربطی به «ناسیونالیسم» ندارد! حتی همپوشانی ندارد! اصلاً این دو، دو چیز ماهیتاً متفاوتند! بگذارید توضیح دهم:

میهن‌دوستی «احساس» است، اما ناسیونالیسم «روش» است. یعنی اینها حتی در یک «دسته» یا «مقوله» هم جای ندارند. مثلاً «انسان‌دوستی»، «طبیعت‌دوستی»، «بیگانه‌ستیزی» و مانند آن را از یک «زمره» یا از یک «دسته» و «مقوله» است. از دیگر سو، «ناسیونالیسم»، «لیبرالیسم»، «سوسیالیسم»، «فاشیسم» و مانند آن نیز در یک مقولۀ دیگر قرار دارد. ماشین، کامیون، قطار، هواپیما، موتور، کشتی و... همگی در یک مقوله جای دارد: همگی «وسیلۀ نقلیه» است؛ اما «ویلا» جزء این مقوله نیست؛ جزء این دسته نیست. اگر کسی کامیون را با کشتی مقایسه کند، دو چیز از یک مقوله را با هم مقایسه کرده، اما اگر کسی کشتی را با ویلا مقایسه کند... خب بعید است چنین کند، زیرا می‌داند دیگران به عقل او شک می‌کنند.

«میهن‌دوستی» و «ناسیونالیسم» نیز دقیقاً همین‌قدر از همدیگر جدا هستند (مثل کشتی و ویلا). به همین دلیل می‌گویم در اینجا «خِلط مقولاتی» رخ داده است که یکی از بارزترین ایرادهای منطقی و مغالطه‌ای فاحش است. میهن‌دوستی ویژگی خاصِ هیچ جریان و حزب سیاسی نیست؛ همۀ جریان‌های سیاسی می‌توانند «میهن‌دوست» هم باشند. یک فرد محافظه‌کار، لیبرال، ناسیونالیست، سوسیالیست ــ و حتی کمونیستِ مستقل ــ همگی می‌توانند در عین حال «میهن‌دوست» هم باشند. ایسم‌های سیاسی در واقع «روش‌های ادارۀ یک واحد سیاسی» است. از دیگر سو، نقدی هم که نسبت به «ناسیونالیست‌ها» می‌توان داشت این است که برخی از آنها نیز دست به این مغالطه می‌برند و خود را تجلی میهن‌دوستی می‌دانند و همۀ جریان‌های غیرناسیونالیست را میهن‌ستیز معرفی می‌کنند. در حالی که ممکن است کسی لیبرالیست باشد، اما بیشتر از ناسیونالیست‌ها عاشق میهنش باشد. مسئله این است که روش‌های یک لیبرال برای عشق ورزیدن به میهنش با روش‌های یک ناسیونالیست فرق دارد. میهن‌پرستی در همۀ جریان‌ها می‌تواند ظهور کند (همان‌طور که ممکن است ظهور نکند؛ چنان‌که حقیقتاً در جریان چپ شخصیت‌هایی بوده‌اند که «رفقا و متحدان ایدئولوژیک بین‌المللی خود» را بر میهنشان اولویت می‌دادند).

این قضیه دربارۀ دوگانۀ «سکولار و دیندار» هم صادق است. سکولارها نمی‌توانند «میهن‌دوستی» را خاص خود بدانند.

(ادامه در پست بعد)

@tarikhandishi

🌻 𝘽𝙖𝙝𝙖𝙧𝙚𝙨𝙩𝙖𝙣 𝘼𝙘𝙖𝙙𝙚𝙢𝙮