امروز، نونزدهِ تیر، زمین دوباره سنگین بود، و آسمان نام‌هایی را آرام آرام بر شانه‌های باد می‌خواند.

ما گردِ خاطره‌ها ایستادیم، نه برای گریه‌ی تنها، نه برای خاموش ماندن، بلکه برای آنکه بگوییم:هیچ خونی در تقویم گم نمی‌شود.

آنان که رفتند، چراغ‌های خاموش‌شده نبودند؛ ستاره‌هایی بودند که از دل تاریکی راه را نشان دادند.

نامشان بر دیوارهای شهر ماند، در بغض مادران، در سکوت پدران، در چشم‌های نسلی که فراموشی را نپذیرفت.

نونزده تیر، فقط یک روز نیست؛ زخمی است که هنوز نفس می‌کشد، یادی است که هنوز می‌ایستد، صدایی است که می‌گوید: ما زنده‌ایم تا نام شما زنده بماند.

درود بر جان‌باختگان، بر آنان که بی‌صدا رفتند اما صدایشان از هزار فریاد بلندتر شد.

رفتم صبحونه بخورم یه نفر گفت من خانومم از شما خوشش اومده میشه شمارتون بدین؟ مگه چایی داری تعارف می‌کنی، زنته!