جنگ متوقف شد…
و هر طرف، خود را پیروز می‌داند.

این چیز تازه‌ای نیست؛
در تمام جنگ‌ها، این مردم‌اند که می‌بازند
و این حکومت‌ها هستند که پیروزی را اعلام می‌کنند.

اینترنت هنوز در بند و محدود است،
ارتباطات مختل شده،
و حتی رساندن یک خبر ساده هم با هزار مانع و محدودیت ممکن می‌شود.

اما در زندگی واقعی مردم چه اتفاقی افتاده است؟
اینترنت همچنان در محدودیت قرار دارد،
بازارها در رکود هستند،
و میلیون‌ها کسب‌وکار نابودشدند.

در حالی‌که انتظار می‌رفت با پایان درگیری‌ها بخشی از فشارها کاهش یابد،
واقعیت چیز دیگری است:
نه ارتباطات به حالت عادی بازگشته،
نه چرخه اقتصاد به حرکت افتاده است.

می‌دانید کشور آلمان سالانه چقدر برای اداره کشورش هزینه می‌کند؟
کشوری مانند آلمان با اقتصادی پیشرفته،
صنایع قدرتمند و نظام رفاه اجتماعی گسترده،
سالانه بین ۲۸ تا ۳۰ میلیارد یورو هزینه دارد.

اما در ایران، بر اساس برخی برآوردها،
حدود سه هزار میلیارد دلار تنها برای برنامه هسته‌ای هزینه شده است؛
نه موشکی، نه کمک به نیروهای نیابتی در کشورهای دیگر—
صرفاً هزینه برنامه هسته‌ای.

این رقم معادل مقیاسی در حدود صد برابر بودجه سالانه آلمان است.
عددی که می‌توانست زیرساخت یک کشور را متحول کند،
اقتصاد را نجات دهد،
و رفاه چند نسل را تأمین کند.

حالا این عدد را کنار واقعیت امروز قرار دهید:
اقتصادی فرسوده،
زیرساخت‌هایی که با یک بحران فرو می‌ریزند،
و مردمی که برای ساده‌ترین نیازهای خود نیز با مشکل روبه‌رو هستند.

در مقیاس جهانی، چنین منابعی می‌تواند کشورها را متحول کند؛
اما در اینجا، نتیجه آن نه توسعه بوده، نه رفاه—
بلکه فشار بیشتر بر زندگی مردم.

پس از آتش‌بس نیز:
نه اینترنت به‌طور کامل بازگشته،
نه کسب‌وکارها احیا شده‌اند،
و نه امیدی روشن برای بهبود شرایط دیده می‌شود.

آنچه باقی مانده،
فشار مضاعف بر مردمی است که
نه در تصمیم‌ها نقشی داشته‌اند،
و نه سهمی از «پیروزی» خواهند داشت.

این گزارش یک پرسش ساده را برجسته می‌کند:
وقتی منابع در چنین ابعادی هزینه شده،
چرا نتیجه آن برای مردم،
نه ثبات و رفاه،
بلکه بحران و فرسایش بوده است؟

آتش‌بس اعلام شده،
اما برای مردم،
بحران همچنان ادامه دارد.

افشاگری شهرام همایون درمورد دریافت مبالغ و حقوق‌های نجومی اینترنشنال

حکم انتصاب مهدی نصیری از طرف خامنه‌ای به عنوان مدیر کیهان

مهدی نصیری علاوه بر این عضو هیئتی بود که موارد تخطی مطبوعات از منویات رهبری را جمع آوری کرده و برای او ارسال می‌کرد تا آنها را تخته کند!

حالا او حامی تمام قد رضا پهلوی است؟ چرا و چطور؟

با گذشت بیش از یک هفته از اجرای حکم اعدام شش زندانی سیاسی در زندان قزلحصار کرج، پیکرهای آنان همچنان به خانواده‌ها تحویل داده نشده و محل نگهداری یا دفن آن‌ها نیز به‌طور رسمی اعلام نشده است.

این افراد شامل اکبر دانشورکار، محمد تقوی، بابک علی‌پور، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان هستند که در بازه زمانی ۱۰ تا ۱۵ فروردین‌ماه در زندان قزلحصار اعدام شدند. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی هز شش نفر را به سازمان مجاهدین خلق منتسب و به «اقدامات تروریستی» متهم کرده است.

هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در گزارشی آورده است که بر اساس اطلاعات منتشرشده، خانواده‌های این افراد در روزهای اخیر با ابراز نگرانی نسبت به وضعیت پیکر عزیزانشان، خواستار اطلاع‌رسانی شفاف، اعلام محل دفن و تحویل اجساد شده‌اند.