اما بد نیست مسوولیت خودمان را نیز بپذیریم و از خودمان بپرسیم: آیا ما مردم ایران، آری ما مردم ایران، آری ما مردم ایران، محمدرضا پهلوی را شاه و ظلالله نکردیم، خمینی را امام نکردیم و در ماه جستجو نکردیم؟ و خامنهای را، خاتمی را، هاشمی را، احمدینژاد را، روحانی را...؟
بنا بر این، آگاهی نسبت به «موقعیتهای نقشی» و تمرکز بخشیدن انتقادها به حاکمیت دین و ساختار دیکتاتوری دینی جمهوری اسلامی و تاکید بر ضرورت جدایی دین از سیاست (سکولاریسم) که هم نجاتبخش دین است و هم به سود سیاست، بسیار راهگشاست.
باید دانست نظامهای توتالیتر و استبدادی، یک کل و شاکله تمامعیار هستند و نمیتوان اجزاء آنها را از هم منفک کرد؛ استقلال قوا در این نظامها، بیشتر به شوخی شبیه است و دموکراسی، چیزی جز بازی، بزک و نمایش نیست.
متاسفانه بسیاری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و اجتماعی ایران، کمتر مسائل را به صورت سیستماتیک، ساختاری، نهادمند، استراتژیک و پروژهای میبینند، و تمام مسئولیت را بر دوش افراد خاصی میگذارند؛ ساختار را تبرئه میکنند و در همان ساختار، به دنبال فردی میگردند که منجی ایران و ایرانیان شود و البته از سوی دیگر، مسئولیت خود را نیز نمیپذیرند و برای گریز از مسئولیت آزادی («گریز از آزادی»؛ اریک فروم) سادهترین راه را انتخاب میکنیم.
اما باید توجه داشت که شخص خمینی، خامنهای، هاشمی یا هر کس دیگر نیز اگر از اصول ساختاری جمهوری اسلامی تخطی کنند، حذف و طرد خواهند شد و هستی، هویت و حیات آنها، مادامی معتبر و محترم است که «در چهارچوب نظام» و «مصلحت» آن قرار داشته باشند و در خدمت ایدئولوژی حاکم قرار داشته باشند و البته هستی و هویت آنان نیز با نظام جمهوری اسلامی تعریف شده است.
اما با نگاه به ساختار و نظام، جمهوری اسلامی، ساختاری فاسد است که اصلاحپذیر نیست؛ ساختار نظری و کارنامه عملی این نظام، استبداد مذهبی تمامعیاری است که چونان یک میوه گندیده یا توده سرطانی است که هیچ بخشی از آن قابل استفاده نیست و تنها چاره آن، دور انداختن و برداشتن آن است.
بنا بر این، آگاهی نسبت به «موقعیتهای نقشی» و تمرکز بخشیدن انتقادها به حاکمیت دین و ساختار دیکتاتوری دینی جمهوری اسلامی و تاکید بر ضرورت جدایی دین از سیاست (سکولاریسم) که هم نجاتبخش دین است و هم به سود سیاست، بسیار راهگشاست.
باید دانست نظامهای توتالیتر و استبدادی، یک کل و شاکله تمامعیار هستند و نمیتوان اجزاء آنها را از هم منفک کرد؛ استقلال قوا در این نظامها، بیشتر به شوخی شبیه است و دموکراسی، چیزی جز بازی، بزک و نمایش نیست.
متاسفانه بسیاری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و اجتماعی ایران، کمتر مسائل را به صورت سیستماتیک، ساختاری، نهادمند، استراتژیک و پروژهای میبینند، و تمام مسئولیت را بر دوش افراد خاصی میگذارند؛ ساختار را تبرئه میکنند و در همان ساختار، به دنبال فردی میگردند که منجی ایران و ایرانیان شود و البته از سوی دیگر، مسئولیت خود را نیز نمیپذیرند و برای گریز از مسئولیت آزادی («گریز از آزادی»؛ اریک فروم) سادهترین راه را انتخاب میکنیم.
اما باید توجه داشت که شخص خمینی، خامنهای، هاشمی یا هر کس دیگر نیز اگر از اصول ساختاری جمهوری اسلامی تخطی کنند، حذف و طرد خواهند شد و هستی، هویت و حیات آنها، مادامی معتبر و محترم است که «در چهارچوب نظام» و «مصلحت» آن قرار داشته باشند و در خدمت ایدئولوژی حاکم قرار داشته باشند و البته هستی و هویت آنان نیز با نظام جمهوری اسلامی تعریف شده است.
اما با نگاه به ساختار و نظام، جمهوری اسلامی، ساختاری فاسد است که اصلاحپذیر نیست؛ ساختار نظری و کارنامه عملی این نظام، استبداد مذهبی تمامعیاری است که چونان یک میوه گندیده یا توده سرطانی است که هیچ بخشی از آن قابل استفاده نیست و تنها چاره آن، دور انداختن و برداشتن آن است.
نتیجه
به نظر میرسد در حالی که مردم و مخالفان جمهوری اسلامی به مرگ خامنهای برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر امید بستهاند، جمهوری اسلامی در پروژهای درازمدت و چندجانبه با مدیریت هاشمی رفسنجانی و با دستیاری و اجرای بسیاری عوامل نظام در داخل و خارج از کشور، از سالها پیش در تلاش برای «تدبیری» دیگر و ناامید کردن این «امید» و در کار آوردن «نیرنگی بزرگ» است؛ هر چند موفقیت یا عدم موفقیت آنان، بستگی به هوشیاری / عدم هوشیاری، آگاهی / ناآگاهی و فریب خوردن / فریب نخوردن ایرانیان و جهانیان دارد.
هدف این نوشتار، نه توهم توطئه که تببین واقعیت بر اساس شواهد بود؛ اما نفی توهم توطئه به معنای ندیدن پروژهها، استراتژیها و تاکتیکها نیست. هاشمی رفسنجانی سابقهدارترین و تاثیرگذارترین چهره اکنون و گذشته جمهوری اسلامی است؛ او رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام است و چه مصلحتی بالاتر از حفظ نظام که «از اوجب واجبات است»؟ هاشمی در دوران جوانی و میانسالی به فکر تاسیس، استقرار و ثبات جمهوری اسلامی بود و اکنون که خود در پیرانهسر و قریب به مرگ است، با کولهباری انباشته از تجربه، چرا نباید به فکر دوام و استمرار نظامی باشد که خود بیشترین نقش را در ایجاد آن داشته است؟
«گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای»، پروژه تمامیت نظام جمهوری اسلامی است و البته اجرای همه اجزای آن، مشروط و منوط به هماهنگ شدن همه عوامل داخلی و بینالمللی است؛ بسیاری عوامل پیشبینینشده نیز در این میان پیش خواهد آمد که باعث انعطافها، جرح و تعدیلها و چرخشهایی در آن خواهد شد و محصول نهایی این پروژه، نتیجه مجموع این عوامل خواهد بود.
ممکن است گفته شود اگر چنین پروژهای در جریان است، چه چیزی بهتر از این؟! مگر مردم چه میخواهند؟ آیا این یک نوزایی (رنسانس) در جمهوری اسلامی نیست؟ اما باید بدانیم که به لحاظ ماهیت و ساختار این نظام، «جمهوری اسلامی، رنسانسپذیر نیست»؛ نظامهای استبدادی و توتالیتر، ساختارها و بافتارهایی «همه یا هیچ» هستند؛ گشایشی اندک، برابر است با سرنگونی تمامیت آنها؛ بنا بر این، این پروژه، حتی اگر تمامی اجزاء و ابعاد آن جاری شود، چیزی جز نیرنگ بزرگ، بزک و بازی نیست؛ فریبی بزرگتر از آن که منجر به انتخاب ظاهری حسن روحانی («نماد نیرنگ نظام») به ریاست جمهوری شد. نیرنگی بزرگ که با مدیریت تجسم و تجسد تمامنمای نیرنگ نظام، اکبر هاشمی رفسنجانی در حال اجراست.
آری، به نظر نگارنده این نوشتار، دوران پساخامنهای، بهشتی آباد و آزاد نخواهد بود؛ فریبی بزرگتر از انتخاب روحانی و انتخابات جمهوری اسلامی است.
به هر روی، چنانچه پیشتر در نامه سرگشاده به علی خامنهای و نیز در آغاز کتاب «نجواهای نجیبانه» گفتهام:
«راه رهایی ایران و ایرانیان، سرنگونی «جمهوری اسلامی» و تشکیل حکومتی مدافع آگاهی، آزادی، دموکراسی و حقوق بشر است. تا کنون تمام راهها و تلاشها برای اصلاح این رژیم، به شکست انجامیده است و از این پس نیز هر تلاشی در راستای اصلاح این نظام بینظام و گندیده و تزئین و مشاطهگری نقش ایوان این خانه از پایبست ویرانگشته، «آزموده را آزمودن» و خطایی محکوم به هزیمتی محتوم و «آب در هاون و مشت بر سندان کوفتن و باد درو کردن» است؛ چرا که این رژیم، از لحاظ بنیانهای نظری، کارنامه و ظرفیت عملی و نیز ساختار قانونی، اصلاحپذیر نیست...».
در پایان باید گفت اجرای تمام اجزای این پروژه میتواند سالها به طول انجامد و تکمیل آن به بعد از مرگ خامنهای بینجامد؛ چنانکه عباس امیرانتظام در فیلم «داغ» محمد نوریزاد خطاب به مادر داغدار سعید زینالی میگوید:
«امیدوارم نتایج خوب را شما و فرزندان شما و دوستان شما ببینید، خواهید دید، باید تحمل بفرمایید، این دوران ۴۰ ساله، یا ۴۲-۴۳ ساله هم تمام میشه، این دوران بیشتر از ۴۵ سال طول نخواهد کشید و تمام خواهد شد، هیچ نگران نباشید، جانشینانشان امیدوارند...»؛
و محمد نوریزاد نیز پاسخ میدهد: «حتما»؛
اما آیا «نتایج خوب» در چشمانداز است و ما «حتما» آنها را خواهیم دید؟ گذشت زمان همه چیز را روشن خواهد کرد؛ اما من که نتایج بد، شوم و تاریکی را در چشمانداز میبینم...؛ هم در سیاست و هم در جامعه...؛ ای کاش من اشتباه کنم! ای کاش من اشتباه کنم! ای کاش من اشتباه کنم...!
اما به آگاهی مردم بسیار امیدارم و آگاهی، سرانجام رهاییبخش خواهد شد...
به نظر میرسد در حالی که مردم و مخالفان جمهوری اسلامی به مرگ خامنهای برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر امید بستهاند، جمهوری اسلامی در پروژهای درازمدت و چندجانبه با مدیریت هاشمی رفسنجانی و با دستیاری و اجرای بسیاری عوامل نظام در داخل و خارج از کشور، از سالها پیش در تلاش برای «تدبیری» دیگر و ناامید کردن این «امید» و در کار آوردن «نیرنگی بزرگ» است؛ هر چند موفقیت یا عدم موفقیت آنان، بستگی به هوشیاری / عدم هوشیاری، آگاهی / ناآگاهی و فریب خوردن / فریب نخوردن ایرانیان و جهانیان دارد.
هدف این نوشتار، نه توهم توطئه که تببین واقعیت بر اساس شواهد بود؛ اما نفی توهم توطئه به معنای ندیدن پروژهها، استراتژیها و تاکتیکها نیست. هاشمی رفسنجانی سابقهدارترین و تاثیرگذارترین چهره اکنون و گذشته جمهوری اسلامی است؛ او رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام است و چه مصلحتی بالاتر از حفظ نظام که «از اوجب واجبات است»؟ هاشمی در دوران جوانی و میانسالی به فکر تاسیس، استقرار و ثبات جمهوری اسلامی بود و اکنون که خود در پیرانهسر و قریب به مرگ است، با کولهباری انباشته از تجربه، چرا نباید به فکر دوام و استمرار نظامی باشد که خود بیشترین نقش را در ایجاد آن داشته است؟
«گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای»، پروژه تمامیت نظام جمهوری اسلامی است و البته اجرای همه اجزای آن، مشروط و منوط به هماهنگ شدن همه عوامل داخلی و بینالمللی است؛ بسیاری عوامل پیشبینینشده نیز در این میان پیش خواهد آمد که باعث انعطافها، جرح و تعدیلها و چرخشهایی در آن خواهد شد و محصول نهایی این پروژه، نتیجه مجموع این عوامل خواهد بود.
ممکن است گفته شود اگر چنین پروژهای در جریان است، چه چیزی بهتر از این؟! مگر مردم چه میخواهند؟ آیا این یک نوزایی (رنسانس) در جمهوری اسلامی نیست؟ اما باید بدانیم که به لحاظ ماهیت و ساختار این نظام، «جمهوری اسلامی، رنسانسپذیر نیست»؛ نظامهای استبدادی و توتالیتر، ساختارها و بافتارهایی «همه یا هیچ» هستند؛ گشایشی اندک، برابر است با سرنگونی تمامیت آنها؛ بنا بر این، این پروژه، حتی اگر تمامی اجزاء و ابعاد آن جاری شود، چیزی جز نیرنگ بزرگ، بزک و بازی نیست؛ فریبی بزرگتر از آن که منجر به انتخاب ظاهری حسن روحانی («نماد نیرنگ نظام») به ریاست جمهوری شد. نیرنگی بزرگ که با مدیریت تجسم و تجسد تمامنمای نیرنگ نظام، اکبر هاشمی رفسنجانی در حال اجراست.
آری، به نظر نگارنده این نوشتار، دوران پساخامنهای، بهشتی آباد و آزاد نخواهد بود؛ فریبی بزرگتر از انتخاب روحانی و انتخابات جمهوری اسلامی است.
به هر روی، چنانچه پیشتر در نامه سرگشاده به علی خامنهای و نیز در آغاز کتاب «نجواهای نجیبانه» گفتهام:
«راه رهایی ایران و ایرانیان، سرنگونی «جمهوری اسلامی» و تشکیل حکومتی مدافع آگاهی، آزادی، دموکراسی و حقوق بشر است. تا کنون تمام راهها و تلاشها برای اصلاح این رژیم، به شکست انجامیده است و از این پس نیز هر تلاشی در راستای اصلاح این نظام بینظام و گندیده و تزئین و مشاطهگری نقش ایوان این خانه از پایبست ویرانگشته، «آزموده را آزمودن» و خطایی محکوم به هزیمتی محتوم و «آب در هاون و مشت بر سندان کوفتن و باد درو کردن» است؛ چرا که این رژیم، از لحاظ بنیانهای نظری، کارنامه و ظرفیت عملی و نیز ساختار قانونی، اصلاحپذیر نیست...».
در پایان باید گفت اجرای تمام اجزای این پروژه میتواند سالها به طول انجامد و تکمیل آن به بعد از مرگ خامنهای بینجامد؛ چنانکه عباس امیرانتظام در فیلم «داغ» محمد نوریزاد خطاب به مادر داغدار سعید زینالی میگوید:
«امیدوارم نتایج خوب را شما و فرزندان شما و دوستان شما ببینید، خواهید دید، باید تحمل بفرمایید، این دوران ۴۰ ساله، یا ۴۲-۴۳ ساله هم تمام میشه، این دوران بیشتر از ۴۵ سال طول نخواهد کشید و تمام خواهد شد، هیچ نگران نباشید، جانشینانشان امیدوارند...»؛
و محمد نوریزاد نیز پاسخ میدهد: «حتما»؛
اما آیا «نتایج خوب» در چشمانداز است و ما «حتما» آنها را خواهیم دید؟ گذشت زمان همه چیز را روشن خواهد کرد؛ اما من که نتایج بد، شوم و تاریکی را در چشمانداز میبینم...؛ هم در سیاست و هم در جامعه...؛ ای کاش من اشتباه کنم! ای کاش من اشتباه کنم! ای کاش من اشتباه کنم...!
اما به آگاهی مردم بسیار امیدارم و آگاهی، سرانجام رهاییبخش خواهد شد...
عکس نوشتار: «ماتریکس» نظام جمهوری اسلامی
اشخاص: اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنهای، حسن روحانی، محمد خاتمی، علیاکبر ناطق نوری، صادق لاریجانی، علی لاریجانی، سید حسن خمینی، جواد ظریف، علی جنتی، علی مطهری، موسوی خوئینیها، میرحسین موسوی، مهدی کروبی، سعید حجاریان، عبدالله نوری، صادق زیباکلام، مهدی هاشمی رفسنجانی، محمد نوریزاد، علیرضا نوریزاده، مسعود بهنود، مهدی خزعلی، حسین موسویان، اکبر گنجی، عطاءالله مهاجرانی، محسن کدیور، مصطفی تاجزاده، صادق صبا و...
رسانهها و نهادها: بیبیسی فارسی، صدای آمریکا، شبکه من و تو، صدا و سیما، سپاه پاسداران، وزارت اطلاعات و وبسایتهایی چون «کلمه» و...
اینها فقط شاخصترین افراد، رسانهها و نهادهایی هستند که همگی خواسته و ناخواسته و آگاهانه و ناآگاهانه در راستای پروژه گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای گام برمیدارند، البته همگی در یک چیز اشتراک دارند: خواستار بقای نظام جمهوری اسلامی هستند . هر چند باید توجه داشت که اختاپوس جمهوری اسلامی، دستها و دستیاران بسیار، از هر شاخه و در هر رسته، دارد:
زندانی سیاسی، فیلسوف، روشنفکر، آیتالله و مرجع تقلید، کارگردان، نویسنده، شاعر و هنرمند و بازیگر، فعال حقوق بشر، خبرنگار و تحلیلگر در حوزههای مختلف، شبکههای تلویزیونی ماهوارهای، طنزپرداز و کارتونیست، وبسایت و روزنامه و...؛
و البته این به معنای مشارکت همه آنها در یک توطئه آگاهانه نیست، بلکه بسیاری ناخواسته و ناآگاهانه، و بسیاری با نیت و خواسته نیک، بازیگر این بازی شدهاند و صرفا در راستای پروژه، موانع از سر آنها برداشته میشود یا مسیرشان بسط مییابد و تسهیل میشود.
از روشهای «ماتریکس» نظام، میتوان به سرکوب صداها و رسانههای مختلف توسط اختاپوس ستبر و انحصار رسانهای و تزریق تکصدایی با نمایش چندصدایی اشاره کرد، به صورتی که یک صدا از چند مرکز قوی با بسامدهای متفاوت به گوش میرسد.
نوشتارهای مرتبط:
محمد نوریزاد یکی از مجریان پروژه «گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای»؟
آقای نوریزاد! چرا دروغ گفتید؟ آیا رهبر بعدی محمد خاتمی است؟
بترس از مردم نترس! نامه سرگشاده عباس خسروی فارسانی به خامنهای (+لینکهای دانلود ویرایش جدید کتاب «نجواهای نجیبانه»)
اختاپوس جمهوری اسلامی و هیاهوی بسیار برای هیچ
تاکتیکهای نظام برای گرم کردن تنور انتخابات
از این ستون به آن ستون جمهوری اسلامی هیچ فرجی نیست
مردم چهارمحال و بختیاری: «روحانی گلابی، مُردیم از این بی آبی»؛ حصر نظام در ۳ بحران و ۳ لشگر
اشخاص: اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنهای، حسن روحانی، محمد خاتمی، علیاکبر ناطق نوری، صادق لاریجانی، علی لاریجانی، سید حسن خمینی، جواد ظریف، علی جنتی، علی مطهری، موسوی خوئینیها، میرحسین موسوی، مهدی کروبی، سعید حجاریان، عبدالله نوری، صادق زیباکلام، مهدی هاشمی رفسنجانی، محمد نوریزاد، علیرضا نوریزاده، مسعود بهنود، مهدی خزعلی، حسین موسویان، اکبر گنجی، عطاءالله مهاجرانی، محسن کدیور، مصطفی تاجزاده، صادق صبا و...
رسانهها و نهادها: بیبیسی فارسی، صدای آمریکا، شبکه من و تو، صدا و سیما، سپاه پاسداران، وزارت اطلاعات و وبسایتهایی چون «کلمه» و...
اینها فقط شاخصترین افراد، رسانهها و نهادهایی هستند که همگی خواسته و ناخواسته و آگاهانه و ناآگاهانه در راستای پروژه گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای گام برمیدارند، البته همگی در یک چیز اشتراک دارند: خواستار بقای نظام جمهوری اسلامی هستند . هر چند باید توجه داشت که اختاپوس جمهوری اسلامی، دستها و دستیاران بسیار، از هر شاخه و در هر رسته، دارد:
زندانی سیاسی، فیلسوف، روشنفکر، آیتالله و مرجع تقلید، کارگردان، نویسنده، شاعر و هنرمند و بازیگر، فعال حقوق بشر، خبرنگار و تحلیلگر در حوزههای مختلف، شبکههای تلویزیونی ماهوارهای، طنزپرداز و کارتونیست، وبسایت و روزنامه و...؛
و البته این به معنای مشارکت همه آنها در یک توطئه آگاهانه نیست، بلکه بسیاری ناخواسته و ناآگاهانه، و بسیاری با نیت و خواسته نیک، بازیگر این بازی شدهاند و صرفا در راستای پروژه، موانع از سر آنها برداشته میشود یا مسیرشان بسط مییابد و تسهیل میشود.
از روشهای «ماتریکس» نظام، میتوان به سرکوب صداها و رسانههای مختلف توسط اختاپوس ستبر و انحصار رسانهای و تزریق تکصدایی با نمایش چندصدایی اشاره کرد، به صورتی که یک صدا از چند مرکز قوی با بسامدهای متفاوت به گوش میرسد.
نوشتارهای مرتبط:
محمد نوریزاد یکی از مجریان پروژه «گذار به جمهوری اسلامی پساخامنهای»؟
آقای نوریزاد! چرا دروغ گفتید؟ آیا رهبر بعدی محمد خاتمی است؟
بترس از مردم نترس! نامه سرگشاده عباس خسروی فارسانی به خامنهای (+لینکهای دانلود ویرایش جدید کتاب «نجواهای نجیبانه»)
اختاپوس جمهوری اسلامی و هیاهوی بسیار برای هیچ
تاکتیکهای نظام برای گرم کردن تنور انتخابات
از این ستون به آن ستون جمهوری اسلامی هیچ فرجی نیست
مردم چهارمحال و بختیاری: «روحانی گلابی، مُردیم از این بی آبی»؛ حصر نظام در ۳ بحران و ۳ لشگر
«به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را؟!»
#بهمن_ورمزيار #اعدام #نه_به_مجازات_اعدام #براندازم #من_مرتد_هستم
#بهمن_ورمزيار #اعدام #نه_به_مجازات_اعدام #براندازم #من_مرتد_هستم
Forwarded from 🌐 بهزاد مهرانی
مملکتی که «سند نقشه جامع علمی كشور»اش این باشد اگر سرنوشتش چیزی جز این باشد که امروز شاهدش هستیم تعجببرانگیز است. باور بفرمایید با این سند و با ادامه جمهریاسلامی، ایران به چنان نابودیای بیفتد که قابل وصف نباشد. رهایی از دستان این فرقهی تبهکار هر روز که زودتر اتفاق بیفتد یه نفع ایران عزیز است.
http://www.iranculture.org/fa/simpleView.aspx?provID=1735
@behzadmehrani
http://www.iranculture.org/fa/simpleView.aspx?provID=1735
@behzadmehrani