چه می خواهم از دنیا؟!
گوشه ی دنجی که عایقِ دغدغه باشد
و دیوارهایش در مقابل ناامنی غم ها
و خاطرات آدم ها، حفاظ داشته باشد
جایی که من باشم و موسیقی و کاغذ
و مداد و کتاب هایم
من باشم و بی خیالی ها، من باشم و آرامش،
من باشم و تنهایی و جهانی که با من کاری ندارد
و آدم هایی که سراغم را نمی گیرند
چه می خواهم از دنیا؟
مدتی به دور از شلوغی و دغدغه ها زیستن،
کمی به حال خود بودن، کمی خلوت، کمی رفتن،
وَ بی خبر بودن
و بی خبر بودن
و بی خبر بودن !

"ناشناس"

@AxoCaption

آدم وقتی لبریز است از یاد کسی، هر روز هر جا که میرود یادش را با خودش میبرد. در عصرهای بارانی یا غروب‌های پاییزی یا شب‌های دلتنگی با یادش قدم میزند. در کافه‌ها، در عطر قهوه‌ها، در شعرها و آوازها، دست یادش را میگیرد، با یادش غمگین یا خوشحال میشود، میخندد یا گریه میکند. آدم وقتی با یاد یک نفر در مغزش یا در کنج سینه‌اش زندگی میکند، دیگر تنها نیست. هرکسی یاد خودش را دارد، و با آن عاشقانه زندگی می‌کند …

"ناشناس"

@AxoCaption