ولی خب اگه انسان کمی پری فرنتال لب مغزش رشد کرده باشه، به نظرم میتونه درک کنه که بازیکن فوتبال موقع بازی توانایی این رو نداره که مکان پاش رو نسبت به بازیکن حریف در این دقت بسنجه که بخواد عامدانه قوانین رو رعایت کنه

یعنی در واقع مسئله این نیست شما داری قانون رو میشکنی پس باید جریمه بشی. مسئله اینه من میخوام قانون رو نشکنم، چه جوری تشخیص بدم دارم قانون رو میشکنم یا نه؟ ابزار سنجش من بعد اتفاق افتادن خطا تازه به من داده میشه

به نظر من اصلا مشکل جای دیگه ایه. و اصلا بحث من فقط آفساید نیست. همه قوانینه. ولی بیاید با همین مثال جلو بریم

چرا قانون آفساید به وجود اومد؟

قانون آفساید برای جلوگیری از «کمین کردن کنار دروازه» و حفظ ماهیت تاکتیکی فوتبال به وجود اومد.

برای این که مهاجم نره کمین کنه دم دروازه حریف، یکی از اون عقب بکشه زیرش اینم شوت کنه گل شه.
چون دیگه اون وقت هافبک و تیم دفاعی معنی نداشتن

خب پس ما قانون آفساید رو گذاشتیم که از یک مزیت ناعدلانه جلوگیری کنیم.

حالا سوال اینه:
آیا این چند میلی متر پا جلوتر بودن مزیت ناعدلانه است؟

تقریباً خیر.

در نتیجه، VAR ممکنه به جای اجرای روح قانون، صرفاً متن قانون را با دقت بسیار بالا اجرا کنه

این پدیده ایه که در سیستم حقوقی که هئیت منصفه نداره و صرفا قاضی بر اساس متن قانون جلو میره همیشه، رخ میده.

برابری شاید، عدالت؟ نه احتمالا

با توجه به وضعیت هوا مناسب دیدم در مورد جهنم صحبت کنیم

یه چیز جالب اینه که تعریف جهنم از نظر آب هوایی خیلی وابسته به محیط زندگی خود آدما بوده

مثلا تو محیط‌های صحرایی جهنم گرم و سوزان و پر آتیشه
اما تو محیط هایی مثل اسکاندیناوی که هوا خودش سرد عه، جهنم پر سرما طاقت فرسا و زمستون طولانی و تاریکی عه

علتش هم از این میاد که جهنم همیشه نماد بزرگ‌ترین ترس انسان ها بوده. و خب ترس ها به تجربه آدما خیلی مربوط میشن

نکته خیلی جالب دیگه هم اینه که اگه برگردیم به ادیان خیلی قدیمی تر، جهنم و بهشت خیلی معنا نداشته. بیشتر یک جایی بوده که همه میرفتن تا ابد. این ایده آدم خوب آدم بد تو تکامل و صنعتی شدن بیشتر شده

کلا کانسپت خدا همینه. هرچی حکومت ها پیشرفته تر شدن و امپراطور و حاکم بیشتر معنا پیدا کرد، کانسپت خدا قضاوت کننده تر شد. قبلش صرفا یک نیرو طبیعی بود

قبل تصور جهنم به معنای امروزی، که بیشتر حاصل کمدی الهی دانته است تا کتاب های مقدس، بزرگترین درد برای انسان ها ابدیت بود تا مجازات

تقریباً همه فرهنگ‌ها «بازگشت‌ناپذیری» رو مهم‌تر از درد می‌دونن.

اگر اسطوره‌ها رو بررسی کنیم، متوجه می‌شیم که وحشتناک‌ترین بخش جهنم، همیشه خود آتش نیست.

بلکه اینه که:

دیگر راه برگشتی وجود ندارد.

چون انسان‌ها معمولاً از از دست دادن فرصت‌ها بیشتر از خودِ رنج می‌ترسن.

بعد اگه بیایم نگاه کنیم به نوع مجازات ها هم خیلی جالبه. بسته به مشکلات اون موقع مجازات ها تغییر میکردن.

فرض کنید جامعه‌ای کشاورزی عه.

اگر همه دزدی کنن یا محصول همدیگر را نابود کنن، جامعه از هم می‌پاشه.

پس دین تأکید می‌کنه:

دزدی نکن.
حق همسایه را نخور.
پیمان نشکن.

حالا جامعه‌ای جنگجو رو تصور کنید.

بزرگ‌ترین تهدیدش:

فرار از جنگ
خیانت
ترس

پس فضیلت‌ها و مجازات‌ها هم حول همین محور شکل می‌گیرن.

واقعا دین ابزار جذابیه برای کنترل نظم اجتماعی:)))

اواخر قرن ۱۸ ام میلادی توی فرانسه، قبل انقلاب فرانسه یه آدمی به نام نیکولا دو کوندورسه تصمیم گرفت با عدد و رقم به سوالی که توی جامعه داشت مطرح میشد جواب بده.
سوال این بود:
چه کسی برای سرنوشت ما باید تصمیم بگیره؟