بعد مرگ ممتاز دستور میده تاج محل رو بسازن که حدود ۲۰ سال طول میکشه

اما قبل این که ساختش تموم میشه، پسرش علیه اش کودتا میکنه و شاه رو توی اتاقش برای هشت سال زندانی میکنه تا زمانی که جهان شاه به علت کهولت سن میمیره

هیچ وقت فرصت نکرد خودش تاج محل رو ببینه. فقط میگن از پنجره اتاقش میتونسته نگاش کنه

بعد مرگش کنار ممتاز تو تاج محل دفنش میکنن

واسه همین تاج محل رو نماد سوگواری میدونن. تنها دلیلی که جهان شاه تونست بعد مرگ همسرش به زندگی ادامه بده ساخت اون بود. و بعد تموم شدنش دیگه دلیلی برای زنده موندن انگار نداشت

البته خیلی ها به عنوان یک نماد عاشقانه میبیننش. این دیگه بستگی به سلیقه اتون داره

این قضیه خیلی تو طول تاریخ تکرار شد. پروژه هایی که هدفشون صرفا کنار اومدن با سوگ بوده و بعد تبدیل به یک شاهکار جهانی شدن

جورج آر تالکین دوست صمیمیش رو توی جنگ از دست داد و بعد شروع کرد به نوشتن ارباب حلقه ها

والت دیزنی به خاطر مرگ مادرش دیزنی لند رو ساخت تا جایی باشه ادما بتونن با خانواده اشون وقت بگذرونن و خاطرات کودکی از دست رفته اش رو بازسازی کنه

اریک کلپتون بعد از این پسر چهار ساله اش از پنجره یک ساختمون سقوط کرد البوم tears in heaven رو ساخت.
بعدها خودش گفت نوشتن این آلبوم تنها راهی بوده که از هم نپاشه

یه مورخ هنر که متاسفانه اسمش رو یادم نیست میگفت
«تمدن رد پای چیزهایی عه که انسان نتونسته تحمل کنه»

پ.ن: متین به یاری این حافظه شتابید و گفت این جمله از T.s.eliot عه

ناتوانی ما در تحمل سوگ، خشم، ترس ما رو وادار میکنه چیزی رو بسازیم، کار بکنیم، سنگی رو بالا کوه ببریم، پاشیم حتی یه جنبش بی ربط راه بندازیم تا زندگی قابل تحمل بمونه
شاید عجیب ترین ویژگی انسان همین باشه که درد رو مستقیم مصرف نمیکنه

خلاصه درود بر تبدیل غم بزرگ به کار بزرگ

بچه ها من بعد این ماجراها یه چالشی دارم که انگار دغدغه‌هام تموم شدن:)
واسه همین خوشحال میشم شما بگید در مورد چی کنجکاوید معمولا که بهم ایده بده مطالعه کنم بیام باهاتون شیر کنم

با این که پایان جنگ جهانی دوم رو بیشتر دوست دارم، اما میخوام در مورد بعد جنگ جهانی اول امشب صحبت کنم

وضعیت اون موقع آلمان خیلی ساده است. یک کشور بازنده، با پول بی ارزش شده، دولت ضعیف و بی ثبات، هویت تحقیر شده و آینده نامعلوم

نمیشد کسی آینده رو پیشبینی کنه، و از هزار تاثیر عدم پیشبینی پذیری آینده، یکیش اینه که آدم به شدت دنبال اینه که پیش بینی کنه

به هر صراطی مستقیم میشه. نیاز به قطعیت انقدر زیاد میشه که دیگه دنبال جواب درست نیستی. دنبال جواب قطعی هستی. حتی اگه غلط باشه

تو همچین شرایطی مغز میره روی حالت «تهدید بقا» و یکی از مکانیسم های بقاش اینه که هویتش رو از فردی به گروهی تبدیل کنه تا شانس بقاش رو افزایش بده. در نتیجه آدما تلاش بیشتری میکنن عضوی از چیزی بشن. فارغ از این که اون چیز چیه

وقتی حالا تو عضوی از یک گروه میشی و این عدم اطمینان و امکان مرگ انقدر نزدیکته، ناخوداگاه به «ما-آنها» حساس تر میشی. مخالفان رو غیر انسانی میبینی و دو قطبی شدن و تعصب بیشتر میشه