ایزیس نمیتونه بشینه یه گوشه غصه بخوره و با مرگ شوهرش کنار بیاد. نمیتونست بپذیره کسی هر شب کنار گوشش نفس میکشیده حالا تبدیل به یک یادگاری بشه. یک اسم

کل مصر رو میگرده. تمام بیابون ها. در حالی که پاهاش تاول زده و نفس کشیدن براش سخت شده تک تک قطعه ها رو پیدا میکنه. دونه به دونه. هر تکه رو که پیدا میکرد باید با خودش حمل میکرد تا تکه های بعدی رو پیدا کنه. نمیتونست بزاره تکه ای از اویزیرس عزیزش گم بشه

شب ها با باد حرف میزد
می‌گفت:
«برگرد… حتی اگر پادشاه نباشی. حتی اگر فقط مردی باشی که دستم را بگیرد.»

بالاخره همه قطعه‌ها رو پیدا میکنه و وقتی آخرین قطعه رو کنار بقیه قرار داد، دستش رو روی سینه‌ی بی‌حرکت اوزیریس گذاشت.

صبر کرد.
صبر کرد.
صبر کرد.

سینه بالا نیومد

اونجا بود که فهمید دیگه نمیتونه اونو به زندگی برگردونه

برای آخرین تلاش با جادو برای لحظاتی اوزیریس رو زنده کرد. اوزیریسی که دیگه اونی نبود که ایزیس میشناخت. فقط اون قدر زنده بود که فرزندی به اون بده به اسم هوروس که بعدها انتقام پدرش رو بگیره

تو برداشت ها و خوانش های مختلف این روایت، اکثرا به این میپردازن که چه طور میشه سوگ تو رو به حرکت در بیاره و مرگ فقط یک پایان نباشه. معنا داشته باشه اگر تو بلند شی و تکه های پاشیده شده روانت رو از سراسر مصر جمع کنی

که میتونی غم رو به حرکت در بیاری. حتی اگه معشوقت رو برنگردونی میتونی دنیا و زندگی جدیدی بسازی

ولی حقیقتا این مزخرفات از حوصله فعلی نویسنده این کانال خارجه. برداشت شخصی من از این داستان اینه که حتی اگه کل مصر رو پیاده بدوی، تیکه های بدن عزیزت رو جمع کنی، زور بزنی، خودت رو جر بدی، حتی اگه جادو بلد باشی، بازم نمیتونی اونی که از دست رفته رو برگردونی. حتی اگه بتونی زنده اش کنی، اونی نیست که یه زمان دوستش داشتی.

خوبه که هوروس انتقام پدرش رو گرفت
اما اوزیریس همچنان مرده

« It is only shallow people who do not judge by appearance. »

میخوام کتاب جدیدی رو شروع کنم که برام انقدر هیجان انگیزه که قبل شروع دوست دارم اینجا معرفیش کنم

رمان the picture of Dorian Gray از اسکار وایلد

این کتاب رو دوستی تو صحبت هاش به صورت غیر مستقیم معرفی کرد. توی صحبتش میخواست به این برسه که ظاهر هم عمقی داره. و این که همه ظاهر رو قضاوت میکنن، فقط بعضیا تظاهر میکنن که نمیکنن.

بعد این جمله از مقدمه کتاب گفت که منو وسوسه کرد برم ببینم این چه کتابیه

خلاصه داستان در مورد دوریان گری عه. مردیه که بسیار چهره خوبی داشته و یه پرتره ازش وجود داره. دوریان پیر نمیشه، اما اون پرتره چرا. با هر تصمیم و گناه و فساد دوریان چهره اش ثابت میمونه اما پرتره چرک میشه

وایلد با این کتاب این سوال رو مطرح می‌کنه: آیا ظاهر آدم واقعاً می‌تونه حقیقتش رو پنهان کنه؟ یا برعکس، ظاهر خودش نوعی حقیقته

و البته به روحیه ویکتوریایی اون زمان که اخلاق گرایی عجیبی و پر از تظاهری داشت طعنه میزنه

محسن پیشنهاد داد در مورد رابطه عشق و مرگ بیشتر حرف بزنیم. پس میزنیم.

تقریباً هیچ سنت ادبی یا فلسفی‌ای نیست که این مرگ و عشق رو به هم وصل نکرده باشه. چرا؟ چون هر دو تجربه‌هایی هستن که «منِ» معمولی رو فرو می‌ریزن

چندتا نمونه معروفش چیه؟
مثلا افلاطون تو ضیافت پلاتو میگه عشق از میل ما به جاودانگی میاد. انسان عاشق میشه چون میخواد از طریق یک «دیگری» جاودانه بشه.
در واقع ما میدونیم فانی هستیم پس میخوایم در چیزی بزرگتر ادامه پیدا کنیم