شکوه بدی
چه ترکیب زیبا و هیجان انگیزیه. جایی که حالا هیبت بد بودن برای انسان جالب میشه

یادتونه در مورد the glob صحبت کرده بودم؟
این تئاتر همچنان وجود داره و نمایش های شکسپیر هر سال به همون نحو توش برگزار میشه
و بازیگرای خفنی اونجا اجرا دارن و خیلی ها هم از اونجا وارد دنیای درام میشن

پیج اینستاش رو پیدا کردم و به عنوان نمونه براتون تیکه ای از اجرای جولیس سزار رو میزارم. این تیکه اجرای لوک تامپسون عزیزمه که در نقش یکی از دوستان سزار بعد مرگش داره ازش دفاع میکنه. خیلی دلم میخواست به کل اجراش دسترسی داشتم ولی متاسفانه پیدا نکردم

https://instagram.com/p/DUGp8H6DTOd/

البته خیلی بیشتر دلم میخواست این اجرا رو زنده میدیدم ولی خب :)

فکر کردید میام همچین شاهکاری رو میزارم و در موردش صحبت نمیکنم؟

این بار میخوام از آخر به اول برم. پیام اصلی این نمایش چی بود؟

«اخلاق بدون درک قدرت، خطرناک است.
قدرت بدون اخلاق، فاجعه.»

داستان خیلی طولانیه و با خلاصه کردنش شهیدش میکنم. فقط به این بخشش میپردازم که عده ای با سزار مخالف بودن، آدم‌هایی که میترسیدن استبداد سزار کشور رو به آتش بکشه و در نهایت سزار رو توی سِنا به همین خاطر میکشن. نمونه پر رنگی از این آدما بروتوس عه که تو این تیکه اجرا اسمش زیاد میاد

بروتوس اتفاقا آدمیه با نیک پاک، با هدف جمهوری و واقعا فکر میکنه داره کار درست رو میکنه

قبل این سخرانی در واقع اون میاد و با دلیل منطق مردم رو قانع میکنه که چرا مرگ سزار به نفعمون بوده

و بعد آنتونی (لوک تامپسون عزیزم:)) میاد و با تکنیک های فوق العاده اش جمع رو دست میگیره

قبل از این که در مورد تکنیک های صحبت های آنتونی بگم، آخر داستان رو لو بدم. بعد این سخرانی (و تیکه بعدش که آنتونی میاد زخم های سزار رو نشون میده و میگه این آدما قاتلش هستن) مردم چنان احساساتی میشن که منجر به شورش و جنگ داخلی میشه، و اون چیزی که بروتوس از ترسش سزار رو کشت، با مرگ سزار اتفاق میافته

اما چرا صحبت های آنتونی تاثیر گذار تر بود، با این که بروتوس حرف منطقی درستی زد؟

در واقع آنتونی یک pr manager فوق العاده بود. میدونست وقتی میخوای یه صدای جمعی راه بندازی به جای منطق با احساسات آدما باید بازی کنی.

رقیبش رو تخریب نکرد. اتفاقا گفت آدم شرفاتمندیه. و انقدر این جمله رو به کار برد تا معنیش رو از دست داد

«قوی‌ترین اقناع‌ها، آن‌هایی‌اند که انکار می‌کنند در حال اقناع‌اند.»

اول صحبتش میگه من نیومدم از سزار تعریف کنم، اومدم خاکش کنم.
جایگاه خودش رو میزاره آدم عزادار. حالا همدردی باهاش راحت تره

و جمله آخرش، وقتی میخواد بگه مردم احمق به حرف این بروتوس گوش ندید، به زیبا ترین شکل ممکن میگه
O judgment! thou art fled to brutish beasts,
And men have lost their reason.
ای داوری! تو به سوی جانوران وحشی گریخته‌ای،
و انسان‌ها خرد خود را از دست داده‌اند

خیلی بامزه نیست؟ شکسپیر نمیگه چه موجودات احمق و نادانی هستید. میگه قضاوت از آدم ها گریخته به سمت حیوانات وحشی:)))

این تیکه اش هم به نظرم خیلی زیباست

You all did love him once, not without cause:
What cause withholds you then, to mourn for him?

شما روزی او را دوست می‌داشتید، نه بی‌دلیل؛
پس اکنون چه دلیلی شما را از سوگواری بازمی‌دارد؟

خلاصه آنتونی اون آدم کاریزماتیک بی اخلاقی بود که برای بردن میتونست رم رو به آتیش بکشه. و کشید.

پونیت نهایی شکسپیر هم که اون اول گفتم همینه:
دنیا را نه آدم‌های بد،
بلکه آدم‌های خوبِ ساده‌لوح
و آدم‌های باهوشِ بی‌مهار
به آتش می‌کشن

من اصلا عشق میکنم چه طور شکسپیر گند میزنه به اخلاق مداری صرف. به به