در عشق باید پرتحمل بود و دوراندیش ؛
پروانه گشتن، چاره‌اش جز پیله کردن نیست …


@abd_irr 🌓

+ یعنی بهشت فقط حوری و میوه و ایناست!؟
- بحثِ نعمت‌های بهشت فقط خوردن حوری و گلابی نیست. این نعمت‌ها رو چه بسا الان تو کانادا و سوییس کفار از ما بیشتر دارن! اگه سطح بهشت و نعمت‌هاش رو تا این موارد پایین ببینی اشتباه کردی. بزرگترین نعمتِ بهشت نزدیک بودن به خداست! و دردناکترین عذابِ جهنم دوریِ از خداست! بخوام مثال بزنم - نعوذباالله بدون مقایسه- شما عاشق یکی هستی تو این دنیا و ازش دوری، این فراق چقدر دردناکه؟ و وقتی دستِ او رو میگیری و به قلبِ خودت میذاری انگار که بهشت رو به تو دادن..

#استفتائات_خیابانی
@ir_tavabin

پنهان اگر چه داری چون من هزار مونس
من جز تو ؛ کس ندارم پنهان و آشکارا …

- اوحدی مراغه‌ای

@abd_irr 🎈

..
..
توی یک ساعت مشخص ،
توی خیلی روزها و اوقات ،
چشم ها خیره میشن به جایی و چیزی!
.
به رسم عادت همیشگی ، که اون اتفاق
می افتاد ، منتظر افتادن اون اتفاقن !
.
سخت است باور اون چیزی که نیست ،
ولی چشم ها ، به عادتشون وفادارن !
.
چشم ها باید ببینند ، ولی به ندیده ها ،
هنوز وفادارند ، چون روز دیدن میرسه!
.
آره ، بازم میرسه !
.
خوش آن ساعت که یار از در آیو
شو هجران و روز غم سر آیو

زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق
همی واجم که جایش دلبر آیو

.
#باباطاهر
#دوبیتی_ها
.
__
@pouriavalii

اول راهنمایی یه رفیق داشتم که با هم مدرسه می‌رفتیم.
خونه‌شون دو تا کوچه با ما فاصله داشت.من هر روز ساعت هفت صبح،صبحونه خورده یا نخورده از خونه می‌زدم بیرون...
زنگ مدرسه ساعت هفت و نیم می‌خورد.
از خونه‌مون تا مدرسه بیست دقیقه راه بود.
می‌رفتم دَم در خونهٔ رفیقم دنبالش،در خونه‌شون رو می‌زدم آقا تازه از خواب بیدار می‌شد.همین طور که خمیازه می‌کشید،می‌گفت:الان میام.
با خونسردی لباس می‌پوشید،صبحونه می‌خورد،به موهای وزوزیش ژل می‌زد.
هر بار صداش می‌زدم و می‌گفتم‌:کجایی؟! دیر شد...
فقط یه کلمه رو تکرار می‌کرد:اومدم ... اومدم.
ساعت هفت و نیم تازه تشریف فرما می‌شد.تا وقتی به مدرسه برسیم از استرس سکته می‌کردم چون می‌دونستم اگه ناظم مدرسه ما رو ببینه و نتونیم یواشکی بریم تو صف،یه تو گوشی مهمونش هستیم.هفته‌ای دو سه تا تو گوشی رو می‌خوردیم.
به من و رفیقم می‌گفت:کنار هم وایسیم،خودش رو به رومون بود.با دست راستش می‌زد تو گوش چپ من،با دست چپش می‌زد تو گوش راست اون.
هر بار تو گوشی می‌خوردیم رو می‌کرد بهم و می‌گفت:به جون هر چی مَرده از فردا زودتر بیدار میشم.
نمی‌دونم چرا با این قسم‌های دروغش نسل ما مردا منقرض نشد.
این داستان چند ماه تکرار شد و من برای اشتباه یکی دیگه بارها و بارها تنبیه شدم.
دوست نداشتم تنها برم مدرسه،تو عالم رفاقت درست نبود به خاطر یه تو‌ گوشی قرار هر روزمون رو بی‌خیال بشم.یه روز که داشتیم می‌رفتیم مدرسه،صد متر مونده بود به مدرسه بهش گفتم:صبر کن من یه خودکار بخرم‌ بیام،خودکار رو که خریدم‌ دیدم نیست.از دور دیدم وارد مدرسه شد.
چند دقیقه هم برام صبر نکرد.صبر نکرد چون نمی‌خواست به خاطر من چند دقیقه دیر برسه مدرسه،نمی‌خواست به خاطر من حتی یه تو گوشی بخوره!
اون از چشم ناظم در رفت و من نه!
اون روز تنها تو گوشی خوردم.نوش جونم مهم نبود دیگه درد نداشت
ولی یه چی رو فهمیدم؛اینکه تو‌ زندگی برای همهٔ ما حداقل یک‌بار اتفاق افتاده که به خاطر اشتباه دیگران تنبیه بشیم اما باور کنید این تنبیه شدن نیست که درد داره،اون چیزی که درد داره این هست که بفهمی کسی که به خاطر اشتباهاتش مدت‌ها زجر کشیدی حاضر نیست یه بار،فقط یه بار جای تو باشه...
برای همین درد هست که خیلی از آدم‌ها تنها زندگی میکنن،تنها مدرسه میرن !