همانطور که یک نظامی وظیفه دارد در مقابل هر نوع تهدید و تجاوز، با تمام توان و تا پای جان از کشور دفاع کند، یک شهروند وطن‌پرست هم باید با تمام توانش و با هر ابزار و روشی از نیروی نظامی مدافع کشورش دفاع و حمایت کند؛ نظامی موظف است اگر تمام توانش شلیک تنها یک گلوله باشد، آن را به سمت دشمن شلیک کند، ما هم موظفیم از همان یک گلوله حمایت کنیم.
گفتنِ "نمی‌شود" و "نمی‌توانید" و اظهار شک و ترس نسبت به نیروی نظامی کشور، کامل‌کننده هجمه و جنگ روانی دشمن علیه نیروی نظامی خودی است.
پیش از اینکه دشمن حمله کند یا بعد از آن به هیچ وجه نباید از حمایت و پشتیبانی مردمی نیروی نظامی دست برداشت.
خدا پشت و پناه همه نیروهای مسلح ایران باشد؛
"و یدالله فوق ایدیهم"

این رو یک پیج بوسنیایی زمان جنگ ۱۲ روزه توییت کرده.

سمت چپ: بمب اسرائیلی که در سال ۱۹۹۲ در تجاوز صربستان به بوسنی در سارایوو استفاده شد.
سمت راست: سرباز بوسنیایی با سلاحی که از ایران برای کمک نظامی به بوسنی ارسال شده.

یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ
یا او سر ما به دار سازد آونگ

القصّه درین زمانه‌ی پُر نیرنگ
یک کشته به نام، بِه که صد زنده به ننگ!

فرخی سیستانی

آن زمانی که آمریکا در ویتنام و کره خون به پا کرده بود و جنگ طولانی به راه انداخته بود و هنوز سایه شوک و وحشت حمله اتمی به ژاپن پشت سرش بود و شوروی هسته‌ای هم با ترس و احتیاط با او مقابله می‌کرد و جنگ سرد ادامه دار شده بود و ترس از آمریکا ذره ذره در حال استحاله و شکست دادن شوروی بود؛
سید روح‌الله خمینی در راس حاکمیت ایران به آن‌ها گفت:
"ما را نترسانید از اینکه ما نظامی می‌آوریم، ما نظامی‌های شما را اینجا دفنشان می‌کنیم!"
ورق برگشت، خمینی آمریکایی‌ها را ترسانده بود، با احتیاط نزدیک می‌شدند، ضربه می‌خوردند و می‌رفتند و طعم شن‌های طبس را هم چشیدند، تا آنکه در سال ۲۰۲۶ رئیس جمهور نجسشان طبس را به یاد بیاورد و بگوید: "یک فاجعه بود"
او باور قلبی داشت به "ان معی ربی سهیدین"، او توحیدش قوی بود و خدا را خوب می‌شناخت و می‌دانست کار از دست انسان‌ها خارج است و همه چیز به دست قادر مطلق است، خمینی تجسم حرف حاج قاسم بود: "هر کس از خدا ترسید، خدا همه چیز را از او می‌ترساند."

سعدیا گر بِکَند سیلِ فنا خانه‌ی عمر
دل قوی دار، که بنیاد بقا محکم از اوست

نشان "شیر و خورشید" یک نماد ملی ایرانی‌‌ست که هیچکدام از خاندان‌هایی که پیش‌تر بر ایران حکومت کرده‌اند حق مصادره آن را ندارند، به خصوص خانواده‌ای که نامی جعلی دارد و تمام طول حیات ذلت‌بارش را صرف ضربه زدن به ایران کرده و حالا در کنار متجاوزان به وطن ایستاده و دستش به خون بیش از سه‌هزار ایرانی آلوده است.
نمادهای ملی متعلق به ملت و حکومت مرکزی ایران‌اند.

سلیم از دامن هرکس کشیده دستِ خود اکنون
ز شاهان جهان، امّید بر شاه نجف دارد

سلیم طهرانی

الله اکبر*

تصنیف زیبا و دوست‌داشتنی "از خون جوانان وطن لاله دمیده" را عارف قزوینی نوشت؛
به دستور رضاخان، دیوان اشعارش توقیف شد و از برگزاری کنسرت و آوازخوانی و حتی نوشتن اشعار سیاسی منع شد.
عارف بعدها به همدان تبعید(احتمالا خودخواسته) شد و در ۱۳۱۲ در همدان با فقر و بیماری درگذشت.
امروز تصنیف‌ "از خون جوانان وطن لاله دمیده" را برای طرفداری از پهلوی می‌خوانند در حالیکه این شعر دقیقا در ضدیت با پهلوی نوشته شده بود.
در سال ۱۳۵۸ استاد محمدرضا شجریان آن را برای شهدای انقلاب بازخوانی کرد.

میرزاده عشقی، شاعر و روزنامه‌نگاری بود که به دلیل نوشتن اشعار سیاسی علیه سلطنت رضاخان، در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ به دستور شخص وی در حیاط خانه‌اش با شلیک گلوله دو فرد که اصطلاحا مامور مخفی دولت بودند زخمی شد، همسایه‌های او با صدای فریاد میرزاده به حیاط خانه‌اش آمدند اما او از خونریزی مُرد.
برای شناخت میرزاده کتاب "ماه غمگین، ماه سرخ" نوشته رضا جولایی را بخوانید.