در قرن نخست پس از میلاد، استرابون، جغرافی‌دان یونانی، خلیجی کم‌عرض و دایره‌وار را توصیف می‌کند که «دریای پارس» نام دارد؛ دریایی که از کرمان تا بابل امتداد دارد و سواحل آن در اختیار پارسیان، شوشیان و بابِلیان است—نامی که قرن‌هاست بر نقشه مانده است: ⁧ #خلیج_فارس⁩
‏در فصل شانزدهم کتاب جغرافیا، استرابون به خلیج فارس می‌پردازد و با ارجاع به گفته‌های اراتوستن (Eratosthenes)، جغرافی‌دان نام‌دار قرن سوم پیش از میلاد، چنین می‌نویسد:

‏"اکنون خلیج فارس را همچنین دریای پارس می‌نامند؛ و اراتوستن آن را چنین توصیف می‌کند: دهانهٔ آن چنان باریک است که از 'هارموزی' (هرمز؟)، دماغه‌ای در کرمان، می‌توان دماغه‌ای را در عربستان مشاهده کرد.
‏از دهانه، ساحلِ سمت راست شکلی دایره‌وار دارد که نخست اندکی به سوی شرق می‌رود، سپس به سوی شمال و پس از آن به سوی غرب، تا تردون و محل پیوستن رود فرات به دریا. این مسیر، کرانه‌های کرمانیان، بخشی از پارسیان، سوسیان (اهالی شوش) و بابِلیان را در بر می‌گیرد، و در مجموع، ده هزار استادیون (stadia) امتداد دارد. من پیش‌تر دربارهٔ این مردمان سخن گفته‌ام."

https://t.me/HosseinGhatib

مسند آرای خراسان، بوالحسن، شاهی که هست
خشتی از فرش حریم درگه او آفتاب

در ثنایش بس که خیزد معنی از معنی، بُود
از سواد مدح او هر نقطه‌ای امّ‌الکتاب!

هر کتابی را که نبوَد مدح او دیباچه‌اش
چون پر پروانه می‌باید بسوزد آن کتاب

ای شهنشاهی که نطق از وصف ذاتت می‌کشد
شرمساری همچو از پیراهن یوسف گلاب

طاق ایوان تو را خاصیت بال هُماست
سربلندی می‌کند در سایه‌ی او آفتاب

سلیم طهرانی

شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد
کنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد

ز رعد آسمان بشنو تو آواز دُهل یعنی
عروسی دارد این عالم که بستان پر جهیز آمد

بیا و بزم سلطان بین ز جرعه خاک خندان بین
که یاغی رفت و از نصرت نسیم مشک بیز آمد

بیا ای پاک مغز من ببو گلزار نغز من
به رغم هر خری کاهل که مشک او کمیز آمد

زمین بشکفت و بیرون شد از آن رو خنجرش خواندم
به یک دم از عدم لشکر به اقلیم حجیز آمد

سپاه گلشن و ریحان بحمدالله مظفر شد
که تیغ و خنجر سوسن در این پیکار تیز آمد

چو حلواهای بی‌آتش رسید از دیگ چوبین خوش
سر هر شاخ پرحلوا به سان کفچلیز آمد

به گوش غنچه نیلوفر همی‌گوید که یا عبهر
باستیز عدو می خور که هنگام ستیز آمد

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
مکن با او تو همراهی که او بس سست و حیز آمد

خمش باش و بجو عصمت سفر کن جانب حضرت
که نبود خواب را لذت چو بانگ خیز خیز آمد

مولانا

چو این نامور‌نامه آمد به بُن
ز من روی کشور شود پر سخُن

نَمیرم از این پس که من زنده‌ام
که تخم سَخن را پراکنده‌ام

هر آنکس که دارد هُش و رای و دین
پس از مرگ بر من کند آفرین

۲۵ اردیبهشت‌ماه؛ روز بزرگداشت حکیم خردمند توس، حکیم ابوالقاسم فردوسی

عزیزدلم
زندگی شبیه "طعم گیلاس" نیست. اصلاً به‌ کجای این زندگی پرهیاهو می‌آید که کارگردان باحوصله‌ای مثل کیارستمی داشته باشد؟ جوری که اتفاق‌ها همه نرم‌ و ملایم جلو بروند، روزها مثل جاده‌ای خاکی، خلوت باشد و آدم‌ها شبیه پیرمرد ساده‌دلی که تأثیرگذارترین قصه‌ها را بلد است؟ خودمان هم شبیه مردی نیستیم که با فکر مرگ به جاده زده و قلبش هنوز هم پذیرای عشق و زندگی است. پس نه، احتمالاً یک توت ما را نجات نمی‌دهد. آدم اول خیال می‌کند هر کسی که وارد زندگی‌اش می‌شود، درس پندآموزی با خودش آورده و می‌تواند با یکی‌دو جمله درونش‌ را متحول کند. آدم خیال می‌کند که در جاده‌های خاکی زندگی می‌راند و جلو می‌رود و یک‌جایی دنیا با درختی پر از توت‌های شیرین از او قدردانی می‌کند. آدمیزاد خیال‌های زیادی دارد، از بچگی تا بزرگسالی. از وقتی که فاصله‌ی واقعیت و تخیل را تشخیص می‌دهد و می‌فهمد که برخلاف زندگی، برای نمردن باید بیشتر از یک دلیل داشت.

رهایی نیابم سرانجام ازین
خوشا بادِ نوشینِ ایران‌زمین

حکیم فردوسی

خُرمّا شهری که با خون شهیدانش عجین
خاک فردوس معلاّ را مخمر دیده اند
باش چون کوه استوار،ای باره آزادگی!
کز بلندای تو رایات مظفر دیده اند

مشفق کاشانی

کدام قُلّه؟ که از یاد رفته پروازم
کدام پرده به ساز شکسته بنوازم؟
که نوحه خوان غم غربت است آوازم
«نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه های غریبانه قصه پردازم»

کسیکه رسم سفر می نهاد اول بار
چگونه ریشه بُرید از دیار و رشتۀ یار
بر آن سرم که گر اشکم مدد کند، ناچار
«به یاد یار و دیار، آنچنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم»

شبی به چهره و چنگالِ خون چکان و مهیب
به قصد جان من از راه می رسد به نهیب
دلیل راه توئی، همچنان به رغم رقیب
«من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا، به رفیقان خود رسان بازم»

چه شد که دور شدیم آن من و تو، زین تو و من
حریف شعر، حریف شب و شراب کهن
خوشا دوباره، خوشا با تو، با تو جام زدن
«خدای را مددی ای رفیقِ ره، تا من
به کوی میکده دیگر عَلَم برافرازم»

خیال دوست، که از حال من خبر گیرد
دلم، که بال زنان تا ستاره پَرگیرد
چگونه ام نفس سردِ مرگ در گیرد
«خرد ز پیری من کی حساب برگیرد
که باز، با صنمی طفل، عشق می‌بازم»

نه بی‌قرار تو اَم تا حدود زمزمه رس؟
که باز با تو کنم ماجرا، نفس به نفس؟
نه بی تو می‌شکنم سر به میله‌های قفس؟
«بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس
عزیز من که بجز باد نیست دمسازم»

گریختم ز حریفان شهر کویاکوی
سواد را ز تو شستم به آب، جویاجوی
دریغ، کان همه آسوده بود سویاسوی
«سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی
شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غمّازم»

اگر چه شهر من اینجا و یار من اینجاست
بنام خواجه که شعرش صدای سبز خداست
بیاد شاخ نباتی که همچنان زیباست
«هوای منزل یار آب زندگانی ماست
صبا، بیار نسیمی ز خاک شیرازم»

همین، نه از طرف«منزوی»قلم می‌گفت؟
نه هر تپیدن دیوانۀ دلم می‌گفت؟
که چون ترانۀ خود را به زیر و بم می‌گفت
«زچنگ زُهره شنیدم که صبحدم می‌گفت:
غلام حافظ خوش لهجۀ خوش آوازم»

حسین منزوی

در هر سیستمی که تعداد "نه"ها بیشتر از "بله"ها باشد، خشم، عصبانیت، لجبازی و بدخلقی تقویت می‌شود. خواه این سیستم یک خانواده باشد یا یک جامعه.