اجرای آرامی از سرود «پدر ما»
اجرا در حضور پاپ‌فرانسیس و برای اکتبر ۲۰۱۶ است. در توضیحات ویدئو آمده، دختر آشوری و کشیش همراهش، با اجرایی خاص، تفسیری عمیق از این قطعه ارائه میدن. تفسیری که منعکس کننده درد مردم عراق و سوریه‌ست...
اما بنظرم این اجرا، روایت‌گر درد و رنج همه آدم‌هاست... آدم‌هایی که در جهان امروز شدیدا تنها، بی‌کس و شکننده‌ن.
#دیده_های_دیو_ایرانی
@dive_irani

جهان چون من و چون تو بسیار دید
نخواهد همی با کسی آرمید

حکیم فردوسی

یوسف پزشکیان گفته «من روانشناس نیستم، ولی…»
‏دقیقاً به همین دلیل نباید نظر بدهی. نه تخصص داری، نه مسئولیت، فقط نسبت خانوادگی با رئیس‌جمهوری که سوگند خورده حافظ تمامیت ارضی کشور باشد. مراقب باش با حرف نسنجیده، او را ناچار به واکنش قانونی علیه بی‌مسئولیتی نزدیکانش نکنی.

‏در ورزشگاه پرچم ترکیه و آذربایجان بالا رفته، شعارهای قوم‌گرایانه سر داده شده و تو از «هیجان جمعی» حرف می‌زنی؟ این دیگر تخلیه انرژی نیست، نمایش علنی تمایل به تجزیه‌ است، ولو نمادین.

‏پدرت عضو شورای عالی امنیت ملی است. اگر دغدغه‌ات اصلاح است، از او بخواه با این تحرکات با قاطعیت برخورد کند. وزیر اطلاعات را فرابخواند، مرز میان هویت قومی و تحریکات بیگانه را روشن و محفوظ نگه دارد.
‏سکوت یا توجیه در چنین لحظه‌ای، هم‌دستی‌ است

https://t.me/HosseinGhatib

هر متاعی ز معدنی خیزد
شِکر از مصر و "سعدی" از شیراز

سعدی

‏"عذاب نمرود در دوزخ دانته"

به توصیفِ دانته آلیگیری، شاعر مشهور ایتالیایی در کتاب "کمدی الهی"، نمرود(پادشاه باستانی بابل) در بخشی به‌نام"چاه غول‌ها" به سر می‌بره، جایی بین طبقه هشتم و نهم جهنم؛ نمرود به‌خاطر گناه بزرگش در ساخت برج بابل و ایجاد تفرقه زبانی بین انسان‌ها، محکوم به عذابی خاصه:
او به شکل غولی عظیم توصیف شده که با زنجیرهای سنگین به زمین بسته شده، و از حرکت ناتوانه و عذاب اصلیش زبان گُنگ و بی‌معناشه!
نمرود مدام عبارتی بی‌مفهوم رو با فریاد تکرار می‌کنه، جمله‌ای که هیچ‌کس معنا و مفهومش رو نمی‌فهمه، و خودش هم حرف دیگران رو درک نمی‌کنه!
اما چرا؟
در دوزخ دانته هر گناهکاری متناسب با گناهش عذاب خاص خودش رو داره و نمرود محکوم به این حالتِ سردرگمی زبانی و انزوای ارتباطیه که نتیجه عملش در برابر اراده الهیه.
در باورهای یهودی و مسیحی نمرود مسئول ساخت برج بابل بود، برجی که برای مبارزه با خدا ساخته شد؛ مردم به رهبری نمرود تصمیم گرفتن برجی بلند بسازن که به آسمان برسه، خدا از غرور و اتحادِ باطلشون خشمگین شد، زبان‌شون رو دگرگون کرد تا حرف هم رو نفهمن و اونا رو در سراسر زمین پراکنده کرد. این داستان، پایه باور دینی درباره منشأ گوناگونی زبان‌هاست که منبعش در این بخش از عهد عتیقه:
سفر پیدایش، فصل ۱۱ (برج بابل)
در آغاز این فصل اومده:
«و تمام زمین یک زبان و یک لغت داشت.»

در قرن نخست پس از میلاد، استرابون، جغرافی‌دان یونانی، خلیجی کم‌عرض و دایره‌وار را توصیف می‌کند که «دریای پارس» نام دارد؛ دریایی که از کرمان تا بابل امتداد دارد و سواحل آن در اختیار پارسیان، شوشیان و بابِلیان است—نامی که قرن‌هاست بر نقشه مانده است: ⁧ #خلیج_فارس⁩
‏در فصل شانزدهم کتاب جغرافیا، استرابون به خلیج فارس می‌پردازد و با ارجاع به گفته‌های اراتوستن (Eratosthenes)، جغرافی‌دان نام‌دار قرن سوم پیش از میلاد، چنین می‌نویسد:

‏"اکنون خلیج فارس را همچنین دریای پارس می‌نامند؛ و اراتوستن آن را چنین توصیف می‌کند: دهانهٔ آن چنان باریک است که از 'هارموزی' (هرمز؟)، دماغه‌ای در کرمان، می‌توان دماغه‌ای را در عربستان مشاهده کرد.
‏از دهانه، ساحلِ سمت راست شکلی دایره‌وار دارد که نخست اندکی به سوی شرق می‌رود، سپس به سوی شمال و پس از آن به سوی غرب، تا تردون و محل پیوستن رود فرات به دریا. این مسیر، کرانه‌های کرمانیان، بخشی از پارسیان، سوسیان (اهالی شوش) و بابِلیان را در بر می‌گیرد، و در مجموع، ده هزار استادیون (stadia) امتداد دارد. من پیش‌تر دربارهٔ این مردمان سخن گفته‌ام."

https://t.me/HosseinGhatib

مسند آرای خراسان، بوالحسن، شاهی که هست
خشتی از فرش حریم درگه او آفتاب

در ثنایش بس که خیزد معنی از معنی، بُود
از سواد مدح او هر نقطه‌ای امّ‌الکتاب!

هر کتابی را که نبوَد مدح او دیباچه‌اش
چون پر پروانه می‌باید بسوزد آن کتاب

ای شهنشاهی که نطق از وصف ذاتت می‌کشد
شرمساری همچو از پیراهن یوسف گلاب

طاق ایوان تو را خاصیت بال هُماست
سربلندی می‌کند در سایه‌ی او آفتاب

سلیم طهرانی

شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد
کنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد

ز رعد آسمان بشنو تو آواز دُهل یعنی
عروسی دارد این عالم که بستان پر جهیز آمد

بیا و بزم سلطان بین ز جرعه خاک خندان بین
که یاغی رفت و از نصرت نسیم مشک بیز آمد

بیا ای پاک مغز من ببو گلزار نغز من
به رغم هر خری کاهل که مشک او کمیز آمد

زمین بشکفت و بیرون شد از آن رو خنجرش خواندم
به یک دم از عدم لشکر به اقلیم حجیز آمد

سپاه گلشن و ریحان بحمدالله مظفر شد
که تیغ و خنجر سوسن در این پیکار تیز آمد

چو حلواهای بی‌آتش رسید از دیگ چوبین خوش
سر هر شاخ پرحلوا به سان کفچلیز آمد

به گوش غنچه نیلوفر همی‌گوید که یا عبهر
باستیز عدو می خور که هنگام ستیز آمد

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
مکن با او تو همراهی که او بس سست و حیز آمد

خمش باش و بجو عصمت سفر کن جانب حضرت
که نبود خواب را لذت چو بانگ خیز خیز آمد

مولانا

چو این نامور‌نامه آمد به بُن
ز من روی کشور شود پر سخُن

نَمیرم از این پس که من زنده‌ام
که تخم سَخن را پراکنده‌ام

هر آنکس که دارد هُش و رای و دین
پس از مرگ بر من کند آفرین

۲۵ اردیبهشت‌ماه؛ روز بزرگداشت حکیم خردمند توس، حکیم ابوالقاسم فردوسی

عزیزدلم
زندگی شبیه "طعم گیلاس" نیست. اصلاً به‌ کجای این زندگی پرهیاهو می‌آید که کارگردان باحوصله‌ای مثل کیارستمی داشته باشد؟ جوری که اتفاق‌ها همه نرم‌ و ملایم جلو بروند، روزها مثل جاده‌ای خاکی، خلوت باشد و آدم‌ها شبیه پیرمرد ساده‌دلی که تأثیرگذارترین قصه‌ها را بلد است؟ خودمان هم شبیه مردی نیستیم که با فکر مرگ به جاده زده و قلبش هنوز هم پذیرای عشق و زندگی است. پس نه، احتمالاً یک توت ما را نجات نمی‌دهد. آدم اول خیال می‌کند هر کسی که وارد زندگی‌اش می‌شود، درس پندآموزی با خودش آورده و می‌تواند با یکی‌دو جمله درونش‌ را متحول کند. آدم خیال می‌کند که در جاده‌های خاکی زندگی می‌راند و جلو می‌رود و یک‌جایی دنیا با درختی پر از توت‌های شیرین از او قدردانی می‌کند. آدمیزاد خیال‌های زیادی دارد، از بچگی تا بزرگسالی. از وقتی که فاصله‌ی واقعیت و تخیل را تشخیص می‌دهد و می‌فهمد که برخلاف زندگی، برای نمردن باید بیشتر از یک دلیل داشت.

رهایی نیابم سرانجام ازین
خوشا بادِ نوشینِ ایران‌زمین

حکیم فردوسی

خُرمّا شهری که با خون شهیدانش عجین
خاک فردوس معلاّ را مخمر دیده اند
باش چون کوه استوار،ای باره آزادگی!
کز بلندای تو رایات مظفر دیده اند

مشفق کاشانی