"سنجیدم، اندازه کردم، و بخشیدم به مادها و پارس‌ها قلمروی تو را"

بلشاصر، ولیعهد آخرین پادشاه بابِل، شبی جشنی بزرگ برپا کرد. در میانه‌ی باده‌گساری، ظروف مقدس معبد اورشلیم را که نبوکدنصر(پادشاه قبلی بابل) هنگام فتح اورشلیم (۵۸۷ ق.م) به غنیمت آورده بود، برای نوشیدن شراب به کار برد که مصداق توهین به مقدسات بود!

هنگام شراب‌خواری همه دیدند دستی نورانی روی دیوار کاخ نوشت:

"מְנֵא מְנֵא תְקֵל וּפַרְסִין"
"مِنِه، مِنِه، تِقِل، اوُفارسین"

هیچ‌کس معنای آن را نفهمید تا اینکه دانیال نبی(ع) احضار شد؛ او که خود از اسیران قوم یهود در بابِل بود و پس از فتح اورشلیم در سختی و تبعید زندگی می‌کرد، متن روی دیوار را برای بابِلی‌ها ترجمه کرد:

مِنِه (Mene): خداوند سلطنتت را شمرد و به پایان رساند.
تِقِل (Tekel): در ترازو سنجیده شدی و سبک‌وزن (ناشایسته) بودی.
فارس (Peres) / اوفارسین (Upharsin): پادشاهی‌ات تقسیم شده و به مادها و پارس‌ها داده خواهد شد.

همان شب، سپاهیان کورش وارد بابل شدند، بلشاصر کشته شد و حکومت بابل سقوط کرد.

عهد عتیق؛ کتاب دانیال نبی، باب پنجم