در پیله تا به کی، بر خویشتن تنی؟
"پرسید کرم را، مرغ از فروتنی"

تا چند منزوی، در کنج خلوتی؟
در بسته تا به کی، در محبس تنی؟

در فکر رَستنم. پاسخ بداد کرم
خلوت نشسته‌ام، زین‌روی منحنی

فرسوده جان من، از بس به یک مدار
بر جای مانده‌ام، چون فطرت دنی

هم‌سال‌های من، پروانگان شدند
جَستند از این قفس، گشتند دیدنی

یا سوخت جانشان، دهقان به دیگران
جز من که زنده‌ام، در حال جان‌کنی

در حبس و خلوتم، تا وا رهم به مرگ
یا پر برآورم، بهر پریدنی

اینک تو را چه شد، کای مرغ خانگی!
کوشش نمی‌کنی، پرّی نمی‌زنی؟

پایندهٔ چه‌ای؟ وابستهٔ که‌ای؟
تا کی اسیری و در حبس دشمنی؟

نیما یوشیج

هم‌سال های من، پروانگان شدند
جستند از این قفس، گشتند دیدنی :)))

شعر: روزبه بمانی، آهنگساز: علیرضا افکاری، خوانش: داریوش اقبالی. تبدیل میشه به اثری شبیه به زیبایی لحظه پیچیدن بوی نارنگی، زنگِ آخر، آخر کلاس./ ندانستم؛

رفعَ الله رایة الحسین؛
📍خونه.

تمام دنیا باید برای یک اسرائیلی ناامن باشه، به هر شکل و روشی، روانی و فیزیکی.

مبادا چنین هرگز آیین من
سزا نیست این کار در دین من

که ایرانیان را به کشتن دهم
خود اندر جهان تاج بر سر نهم!

حکیم فردوسی

رونوشت به لجنزاده‌ی پهلوی توسط فرامرز دادرس، افسر سابق گارد شاهنشاهی

ماجرای تصرف مکه در سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷ شمسی)

گزارشی از ABC استرالیا
این ماجرا رو شاید تا به حال نمی‌دونسید.

🩸@Asfall

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر
زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر
زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر
زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر

که قبل از قصۀ ‌«قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست
نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست

ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه
به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه
شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه
از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه

نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد
زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد

زنی آن‌سان که خورشید است سرگرم مصابیحش
که باران نام او را می‌ستاید در تواشیحش
جهان آرایه دارد از شگفتی‌های تلمیحش
جهان این شاه‌مقصودی که روشن شد ز تسبیحش

ابد حیران فردایش، ازل مبهوت دیروزش
ندانم‌های عالم ثبت شد در لوح محفوظش

چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا
ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا
شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا
چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا!

مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم
رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم

مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر
که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر
ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر
تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر

همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست
کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست

غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار
صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار
تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار
که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار

برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران
که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان

خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند
که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند
صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند
ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند

صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران
برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران

وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید
حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید!
تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید
جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید

زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را
کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را

بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته
به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته
صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته
زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته

بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده...

- سید حمیدرضا برقعی

🩸 @Asfall

وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید
حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید

می‌گفت من توی کشور خودم خم نمی‌شم، دشمن باید خم بشه!

به مناسبت سالروز آزادسازی سوسنگرد بشنوید روایت جالب امیر دریادار سیاری از غرور و شهامت سرلشکر فلاحی

🩸@Asfall

اسرائیل، شکست‌ناپذیر نیست.