در مدح حماقت سیستماتیک همین رو بگم که یه تیم یه ماهه دارن به معنای واقعی کلمه «شبانه روزی» برای بهتر برگزار شدن یه اتفاق وقت میذارن و از کار و زندگیشون زدن بعد اون‌وقت تمام دغدغه‌ و همکاری مجموعه‌ی مربوطه چی باشه خوبه؟
این‌که امکانات حداقلی آدما رو فراهم کنه؟ یا مثلاً بهشون کمک کنه تا گیر نیازهای اولیه‌ی یک کار شبانه-روزی نباشن؟ یا مثلاً امنیت روانیشون رو تامین کنن؟ هه! نه بابا!
تمام دغدغه‌ و نگرانی اون آدمایی که دارن وقت میذارن باید این باشه که چهارتا آدمی که پایین ساختمون به عنوان «حراست» حضور دارن، باهاشون سر ساعت ورود و خروج برای خریدن دوتا بیسکوییت و یه قرار کاری دعوا نکنن.
بعد شما بگو چرا مجموعه‌های فرهنگی انقدر فشلن.
چون اساسا نگاهشون به کار، فعالیت «کارمندیه»
کارمند کسیه که ساعت ۸ صبح میاد و ساعت ۱۶ می‌ره. خیلی بخواد حال بده تا پنج میمونه دو تا لیوان چایی بیشتر میخوره و بعد می‌ره.
بعد خب معلومه با این نگاه، تو نمیفهمی که وقتی یه اتفاقی قراره در سطح ملی رقم بخوره رفتار مجموعه‌ات هم باید حرفه‌ای باشه نه بدوی‌.

ماجرای نهم ربیع الاول هم جالبه.
در حالی که علمای بزرگی مثل علامه حلی، شیخ کفعمی و سید بن طاووس و بسیاری از تاریخ‌نگاران معتقدند که مرگ عمر بن خطّاب در ۲۶ ذی‌الحجه اتفاق افتاده، شیخ صدوق در روایتی که بقول اهل فن، خبر واحد هست، نقل مرگ عمر رو در نهم ربیع مطرح کرده.

این نظریه طرفداران بزرگی نداره الا علامه مجلسی، ولی در عوض مخالفان زیادی داره که هم به حدیث «رُفع القلم» و هم به سایر روایات فضیلت این روز ایراد گرفتن؛ الا اینکه بقول ابن طاووس معتقد باشیم بزرگداشت این روز برای آغاز امامت و ولایت حضرت حجت بوده باشه.

نکته دیگه هم در خصوص نیت این اقدامه که هیچکس نیت الهی برای کار ابولولو ذکر نکرده. پس هر چند که نتیجه‌ی کار باعث خوشحالی شیعیان هست ولی بزرگداشت فردی که نه خودش مسلمان بوده و نه نیتش الهی، با منطق همخوانی نداره.

القصه که جشن گرفتن نهم ربیع الان محل اختلاف بین عمومی شده که اغلب هم بدون بررسی و صرفا جهت پیروی از آن چیزی که دوست دارن و میل‌شون می‌کشه هر کدوم به سمتی متمایل هستند.

و خداوند بهترین هدایت کننده است...