- مرا به می‌کده بر، در خمِ شراب انداز

ندانمت ز کجا آن سپر به دست آید
که تیر آه من از آسمان بگردانی!

- سعدی

از خاطرِ عزیزان گردون سِتُرد ما را
هر کس به یادِ ما بود، از یاد بُرد ما را

خوبان گنه ندارند گر یادِ ما نکردند
چون شعرِ بد به خاطر نتوان سپرد ما را

با اصلِ کهنه‌ی خویش دلبستگی نداریم
آسان توان شکستن چون شاخِ تُرد ما را

ما برگ‌های زردیم، افتاده بر سرِ هم
در قتلگاه پاییز نتوان شمرد ما را

سرجوشِ عمرِ خود را چون گل به باد دادیم
در جامِ زندگانی مانده‌ست دُرد ما را

کودک‌مزاجیِ ما کمتر نشد ز پیری
بازیچه می‌فریبد چون طفلِ خُرد ما را

گردون چو دایه‌ی پیر، بی‌مِهر بود و بی‌شیر
شد زهرِ خردسالی زین سالخورد ما را

باقی نماند از ما جز مشت استخوانی
از بس که رنجِ پیری در هم فشرد ما را

چون شاخه‌های سرسَبز از سردمِهریِ دهر
آبی که خورده بودیم در رگ فِسُرد ما را

خونِ شهیدِ عشقیم بر خاکِ ره چکیده
پامال اگر توان کرد، نتوان ستُرد ما را

ما قطره‌های اشکیم بر چهره‌ی یتیمان
چون دانه‌های باران نتوان شمرد ما را

با این دغل‌حریفان بازی به دستخون است
وز نقشِ کم نمانده‌ست امّیدِ بُرد ما را

گو جانِ خسته‌ی ما با یک نفس برآید
اکنون که آتشِ عشق در سینه مُرد ما را

چون سایه در سفر ها پابندِ دیگرانیم
هر کس به راه افتاد با خویش بُرد ما را

- محمد قهرمان

- چون شعرِ بد به خاطر نتوان سپرد ما را!

قایق شما هم از زیر پل مرگ عبور می‌کند.

به خنده گفت: ولي هيچ خوب، مطلق نيست!
زني كه آمدنش خوب و رفتنش بد بود

- حسین منزوی

ای شب، تو به روزگار من می‌مانی!

🩸@Asfall

صبحِ علی‌الطلوع، گدا بر تو می‌گذشت
نزدیک ظهر بود که عالیجناب شد!