از ایده های اصلی آدولف هیتلر آن بود که در هر زمینه ممکن حتی هنر (موسیقی، نقاشی و…) برتری نژادی آنها باید به رخ مردم جهان کشیده شود.
باخ، بتهوون، برامز، واگنر و هندل به عنوان سمبولهای برتری نژاد آریا در موسیقی از دید نازیها بودند.
از میان آهنگسازان مشهور آلمانی؛ ریچارد واگنر، موسیقیدان بزرگ تاریخ، آهنگساز محبوب رژیم نازی (۱۹۳۳ – ۱۹۴۵) بود.
آدولف هیتلر و سران رژیم نازی به موسیقی او عشق میورزیدند.
با این حال عقاید یهودستیزانهای که او در برخی نوشتههای خود ابراز کرده، موجب شده اجرای بسیاری از آثار او با حاشیههای فراوان همراه شود.
🩸@Asfall
باخ، بتهوون، برامز، واگنر و هندل به عنوان سمبولهای برتری نژاد آریا در موسیقی از دید نازیها بودند.
از میان آهنگسازان مشهور آلمانی؛ ریچارد واگنر، موسیقیدان بزرگ تاریخ، آهنگساز محبوب رژیم نازی (۱۹۳۳ – ۱۹۴۵) بود.
آدولف هیتلر و سران رژیم نازی به موسیقی او عشق میورزیدند.
با این حال عقاید یهودستیزانهای که او در برخی نوشتههای خود ابراز کرده، موجب شده اجرای بسیاری از آثار او با حاشیههای فراوان همراه شود.
🩸@Asfall
Ride of the Valkyries
Richard Wagner
قطعه ride of the valkyries که بخشی از افسانه ها را روایت میکند از جمله آثار مورد علاقه هیتلر بود؛
نقل است که هیتلر گفته بود: "کسی که این قطعه را درک کند، نازیسم را درک کرده!"
گوش دادن به آثار واگنر تا سالها پس از پایان جنگ جهانی در اروپا ممنوع بود و امروزه این ممنوعیت در سرزمین های اشغالی وجود دارد.
🩸@Asfall
نقل است که هیتلر گفته بود: "کسی که این قطعه را درک کند، نازیسم را درک کرده!"
گوش دادن به آثار واگنر تا سالها پس از پایان جنگ جهانی در اروپا ممنوع بود و امروزه این ممنوعیت در سرزمین های اشغالی وجود دارد.
🩸@Asfall
Forwarded from Saved Messages
میدانم که رنج خواهم کشید و میدانم که نباید برگشت و میدانم که حتی یک نگاه، شلیک به جمجهی خستهام خواهد بود.
اما دردهایی که با تو میکشم، عزيزدلم، خوشبختی من است.
اما دردهایی که با تو میکشم، عزيزدلم، خوشبختی من است.
و زخمهایی که از پا نهادن در تلهی امید نصیب آدمی می شود، دردناکترین زخم هاست.
سقوط هم میتواند اتفاق خوشایندی باشد، اگر پایان آن به تو ختم شود و در آغوشت بیفتم.
تا تو گسستهای ز من، تاب نمانده در تنم
کیست به یاد چشم تو، مست؟ منم، منم، منم!
دور از آن نگاه تو، وز رخ همچو ماه تو
روز در آه و زاریام، شب به فغان و شیونم
ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان، عیان
خون دل است در وطن، جای شراب خوردنم
دل ز وطن بریدهای، راه سفر گزیدهای
نیست مرا دلی چو تو، دل نبود از آهنم!
گرچه در آب و آتشم، سوزم و گریم و خوشم
گر بوَدم هزارجان، جمله فدای میهنم
چند تو خوانیام که: «ها! خانه رها کن و بیا!»
نیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنم
غرب، وطن نمیشود، خانه من نمیشود
شرق کهن نمیشود، خانه چرا دگر کنم؟
مهر وطن سرشت من، دوزخ آن بهشت من
روز و شبان و دم به دم، دم ز وطن، وطن زنم
- حمید مصدق
🩸@Asfall
کیست به یاد چشم تو، مست؟ منم، منم، منم!
دور از آن نگاه تو، وز رخ همچو ماه تو
روز در آه و زاریام، شب به فغان و شیونم
ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان، عیان
خون دل است در وطن، جای شراب خوردنم
دل ز وطن بریدهای، راه سفر گزیدهای
نیست مرا دلی چو تو، دل نبود از آهنم!
گرچه در آب و آتشم، سوزم و گریم و خوشم
گر بوَدم هزارجان، جمله فدای میهنم
چند تو خوانیام که: «ها! خانه رها کن و بیا!»
نیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنم
غرب، وطن نمیشود، خانه من نمیشود
شرق کهن نمیشود، خانه چرا دگر کنم؟
مهر وطن سرشت من، دوزخ آن بهشت من
روز و شبان و دم به دم، دم ز وطن، وطن زنم
- حمید مصدق
🩸@Asfall
اَسفَل 🇮🇷
تا تو گسستهای ز من، تاب نمانده در تنم کیست به یاد چشم تو، مست؟ منم، منم، منم! دور از آن نگاه تو، وز رخ همچو ماه تو روز در آه و زاریام، شب به فغان و شیونم ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان، عیان خون دل است در وطن، جای شراب خوردنم دل ز وطن بریدهای،…
چند تو خوانیام که: «ها! خانه رها کن و بیا!»
نیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنم...
نیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنم...
آن یار نکــــوی مــــــــن، بگرفت گلوی مـــــــــن
گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم!
گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم!
دنیای غریبِ گروه «Dead can dance»
داستان گروهِ «مردهها میتوانند برقصند» سال ۱۹۸۱ از ملبورن شروع شد، این گروه که توسط چهار عضو پایهگذاری شده بود در استرالیا مورد استقبال قرار نگرفت و به همین خاطر دو عضو اصلی، یعنی لیسا جرارد و برندن پِری به لندن مهاجرت کردند، آن ها توانستند از طریق کتابخانههای لندن به منابع مختلف فرهنگی دسترسی پیدا کنند.
خوانندۀ گروه، به خاطر داشتن صدای کنترآلتو به شهرت رسید، معروفترین آوازش، مربوط به فیلم گلادیاتور، قطعۀ «اکنون ما آزاد هستیم» ساختۀ هانس زیمر است، لیسا جرارد، به صورت بداهه و بر اساس صورتبندی موسیقی و شرایط لحظهای کلمهها را خلق میکند و آن را "حرف زدن با خدا" مینامد، زبانی که از دوازده سالگی برای خود ابداع کرده!
در پروژۀ دونفره Dead Can Dance، با نواهایی برخورد میکنیم که کمتر جایی میتوان شنید، ترکیب سازهای شرقی و ملودیهایی که لیسا در کودکی و در محلۀ یونانینشینشان آموخته و تلفیق همۀ اینها با اتمسفری نئوکلاسیک، نوایی سودازده را به وجود میآورد. نوعی از موسیقی که ملغمهایست از احساسات مختلف که در آن غم و امید توأمان شنیده میشود.
🩸@Asfall
داستان گروهِ «مردهها میتوانند برقصند» سال ۱۹۸۱ از ملبورن شروع شد، این گروه که توسط چهار عضو پایهگذاری شده بود در استرالیا مورد استقبال قرار نگرفت و به همین خاطر دو عضو اصلی، یعنی لیسا جرارد و برندن پِری به لندن مهاجرت کردند، آن ها توانستند از طریق کتابخانههای لندن به منابع مختلف فرهنگی دسترسی پیدا کنند.
خوانندۀ گروه، به خاطر داشتن صدای کنترآلتو به شهرت رسید، معروفترین آوازش، مربوط به فیلم گلادیاتور، قطعۀ «اکنون ما آزاد هستیم» ساختۀ هانس زیمر است، لیسا جرارد، به صورت بداهه و بر اساس صورتبندی موسیقی و شرایط لحظهای کلمهها را خلق میکند و آن را "حرف زدن با خدا" مینامد، زبانی که از دوازده سالگی برای خود ابداع کرده!
در پروژۀ دونفره Dead Can Dance، با نواهایی برخورد میکنیم که کمتر جایی میتوان شنید، ترکیب سازهای شرقی و ملودیهایی که لیسا در کودکی و در محلۀ یونانینشینشان آموخته و تلفیق همۀ اینها با اتمسفری نئوکلاسیک، نوایی سودازده را به وجود میآورد. نوعی از موسیقی که ملغمهایست از احساسات مختلف که در آن غم و امید توأمان شنیده میشود.
🩸@Asfall