چقدر جنگلا خوسّی، ملت وَسّی، خسته نُبُسّی؟ می‌جان جانانا...
.
چقدر در جنگل‌ها می‌خوابی، برای مردم، خسته نشدی؟ ای جان جانانم...

پ.ن: این ترانه فولکلور سالها توسط مردم گیلان ترنم می‌شد.

🩸@Asfall

چرا زودتر نایی؟
تندتر نایی؟
تنها بنایی؛ گیلان ویرانا...

چرا زودتر نمیای؟
تندتر نمیای؟
تنها گذاشتی گیلانِ ویران را...

دیروز درست شد ۱۰۰ سال؛ به تاریخ ۱۱ آذر یک قرن پیش، روزی که چاقو سر میرزا را بیخ تا بیخ برید، اما خون آن‌طور که تفنگچی‌ها دل‌شان می‌خواست فواره نزد. خون، فقط چند قطره سیاه و لزج شد روی پوست روشن میرزا که از سرما، تاول زده بود. چاقو سر میرزا را بیخ تا بیخ برید، اما ترس آن‌طور که تفنگچی‌ها می‌خواستند به چهره میرزا نیامد، حتی تبسم کمرنگ و همیشگی‌اش از روی لب‌هایش پاک نشد، آه نکشید، التماس نکرد، نگریست. پیش‌تر در برف یخ زده بود اما اگر سرش را نبریده بودند و می‌دیدی‌اش ، خیال می‌کردی آسوده خاطر، با همان چشم‌های سبز تیرهٔ گیلکی‌اش، خیره شده به آسمان گرفته و آن‌قدر محو تماشای ابرها شده که یادش رفته برف را از روی موها و ریش‌هایش بتکاند و به همین خاطر برف، روی محاسنش یخ زده و قندیل بسته است.
حالا از مرگ میرزا یونس معروف به میرزا کوچک‌خان ۱۰۰ سال می‌گذرد و سردار جنگل با سر و تنی از هم جدا در محله سلیمان داراب رشت، خواب قیام جنگل را می‌بیند. خواب رفقایش را، خواب جنگ با روس‌هایی که میرزا می‌دانست به مردم ستم می‌کنند و خاک عزیزش را اشغال کرده‌اند. خواب جنگ با قزاق‌ها، خواب ۱۱ آذر ۱۳۰۰ هجری خورشیدی را که او، رفیق قدیمی‌اش میرزا هوشنگ را روی کول انداخته  و در کوه‌های خلخال، در غوغای برف و طوفان، سخت و سنگین گام بر می‌دارد به سمت پناهگاهی که می‌داند نرسیده به آن، سرما او را از پای در می‌آورد اما دلش خوش است که مرگش، به دست دشمن قزاق نیست و بدخواهان وقتی به او می‌رسند که مدت‌ها قبل، به رفقای شهیدش پیوسته است. به عکسی از سر بریده میرزا نگاه می‌کنم و می‌دانی اولین چیزی که از قهرمان ملی کشورم به یاد می‌آورم، چیست؟ لالایی محزون گیلکی که مردی غمگین با بغض می‌خواند «خسته نشوی ای جان جانانم، با تو هستم میرزا کوچک‌خان! دل‌نگرانت هستم؛ چرا زودتر نمی‌آیی؟» و این تنها میراث ما از جناب میرزاست؛ متأسفیم سردار جنگل که این‌جا، همان‌جایی که تو برای استقلالش صد سال پیش یخ زدی؛ جای افسانه‌هایی چون جومونگ است نه واقعیت‌هایی مثل تو؛ شرمنده‌ایم که حتی یک خط برای دفاع از تو و قیامت بلد نیستیم اما تا دلت بخواهد خزعبلات و قهرمان‌های تخیلی هالیوودی را از حفظیم. راستی چرا این روزها این همه سرد و دل‌گیر شده؟ شاید چون ۱۰۰ سال پیش تو در کوه‌های خلخال، با رفیقی خسته روی کولت، در برف یخ زدی؛ اما ای کاش مرام و مسلک تو در خاطرمان یخ نمی‌زد.

- #سجاد_عبدی

🩸@Asfall

اونجاش که میگه: چشمای تو تهرونو به آشوب کشیدن؟
داره از یه "شهرآشوب" حرف می‌زنه :))
به نظرم همین صفت برای معشوق بسه...

چشمای منتظر به پیچِ جاده
دلهره های دلِ پاک و ساده
پنجره‌ی باز و غروبِ پاییز
نم‌نمِ بارون تو خیابونِ خیس...

🩸@Asfall

- تو چی؟ تو دوست داری چطوری بمیری آرتور؟!

+این چیزا اصلا برای من مهم نیست، فقط دلم می‌خواد لحظه‌ی آخر صورتم سمت شرق باشه و در حالی که طلوع آفتاب رو نگاه می‌کنم، به تمام زمانی که با هم داشتیم فکر کنم...

🕹🎞 Red dead redemption 2

🩸@Asfall

از دستِ تو، تو سینه‌ی من هلهله برپاست!
انگار درختی رو پر از سار کشیدن...

- رنج، آن بود که بر مردمِ هُشیار گذشت

سعی کن نجنگی
ولی اگر مجبور شدی
حتما پیروز شو!

🎞 Game of thrones

🩸@Asfall

صبح بخیر...

🩸@Asfall

کم محلی نکن انقدر؛ دلم می‌شکند...

🩸@Asfall

- ز آبِ خشک ملولم، بگو شراب کجاست؟!

دردها را سر به سر انباشتند
انتظارِ سینه‌ی ما داشتند!

آدم بعضی وقتا فکر می‌کنه اصلا جایی هم توی این دنیا داره؟!

گویند ز مرگ، در جهان نیست بَتَر
ولله فراق! ثمُّ بالله فراق..!

پ.ن: البته که فراق فقط دور بودن جسم‌ها نیست :)))

یا برو ای زندگانی، یا کمی با ما صفا کن
ترشرویی را که مُردن، از تو بهتر می‌شناسد!

انتظار دارید دنیایی که با امیرالمومنین اونطور رفتار کرد، با ما چطور رفتار کنه؟!

ظرفیتِ ما به اندازه یک کلمه شده است!