:)

احساس می‌کنم ذات کانال داشتن، وابسته به مخاطب داشتنه.

من کانال‌های پرایوت زیادی داشته‌م و دارم اما همشون تو یه برهه زمانی رها شدن و انگیزه‌ای برای ادامه دادنشون نداشتم.

یکی از اون کانال‌ها هم کانالیه که قسمت‌هایی از کتاب‌هایی که در حال خوندنشم رو میذارم و فقط خودم عضوشم
ولی بدون مخاطب بودنش حس خوبی بهم نمیده🥲

از طرفی هم می‌دونم که یه کانال سوت و کور که هر از گاهی فقط یه تیکه کتاب در اون قرار داده میشه خیلی جذاب نیست برای مخاطب.

این دنیا علاوه بر کنسرت قربانی، یه کنسرت آرمان گرشاسبی و یه کنسرت سامی بیگی هم به من بدهکاره.

می‌دونم یکم غیرمرتبطه ولی خب😂

دیگه رسیدم به اون قسمتی از اکسپلور که دارم وصیت دختر مردمو میخونم و اشک میریزم
پس
وقت خاموش کردن نت و خوابه

یکم. دوستم چهارشنبه اجرا داشت. سنتور. تو جشن ورودی جدیدهای دانشگاه. من بیمارستان بودم و نتونستم برم:)

دوم. صبح عکس و فیلماشو برام فرستاد، دویست بار زدم دانلود شه و هر بار یه طوری قطع میشد و خلاصه نتونستم کامل ببینم. از پروکسی، فیلترشکن و وضعیت اینترنت متنفرم.

سوم. بغض دارم و چیدن کلمات برای نشون دادن بغضم کار سختیه.

چهارم. استادمون ویدیو اجراشونو استوری کرده بود و به حضور نوازنده خانم افتخار کرده بود. ریپلای کردم و گفتم دوست قشنگ منه و آیدیشم نوشتم برای استاد😂 بعدشم سر درددلمون باز شد و یکم از شرایط و وضعیت غر زدیم. استاد نوشته: "خلاصه منو حلال کنید اگه یهو‌ناپدید شدم😂😂😂"
ناپدید شدن همینقدر ساده و بیخ گوشمونه. هر لحظه. هر جا. هر کسی.

پنجم. امروز تو دلم خیلی قربون صدقه این بچه رفتم. مطمئنم که مسیرش خیلی روشنه و خیلی جا داره تا خودشو پیدا کنه و روزبه‌روز خفن‌تر بشه. شک ندارم.

و طبق معمول همیشه، همین دیگه.
صحبتم تموم شد.

خودش آنلاین نیست تا ازش اجازه بگیرم ویدیوشو بذارم کانال
ولی چون هزار جا استوری شده پس منم بی اجازه میذارم😂

دفعه قبلی که قرار بود اجرا داشته باشن بعد کلی تمرین و با فاصله کوتاهی قبل شروع اجرا، گفته بودن خانما حق اجرا ندارن:)

از لحاظ روحی نیاز دارم برای اولین بار در حال دیدن گات باشم

اینکه این موقع شب چرا بیدارم و چرا نیاز روحی دارم هم خودش جای بحث داره