روزایی که تو جلسه مورنینگ راجع به بیمار فوت شده بحث میشه، یه جور دیگه اعصاب آدم به هم میریزه...

- یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴، برق گرفتگی و فوت پسر ۱۴ ساله -

بدترین بخشش اونجاست که خودمو جای رزیدنت‌ها و اینترن‌ها و کل کادر پزشکی که در اون فرایند نقش داشتن می‌ذارم و فکر می‌کنم من اگه جای اونا بودم چیکار می‌کردم و آیا اساسا علم و توان انجام کار درست رو می‌داشتم؟
از طرفی هم ذهنم درگیر خانواده بیمار و داستان‌های اون میشه و خودمو جای اونا هم می‌ذارم و همین دوتا مسئله کافیه که به جنون برسم.😂

حالا علی‌الحساب وقتی کار با سیم برق و ... دارین قبلش فیوز رو قطع کنین ببینیم چی پیش میاد.

دارم به اون پدری فکر می‌کنم که تا آخر عمرش می‌دونه یه دختر داره که تو این دنیا تک و تنها رهاش کرده و به مادرش گفته که دخترمون فوت شده...

این عکس متعلق به همون دختریه که تو بیمارستان رها شده🥺

استرس امتحان داریم چیکار کنیم؟
خودمونو با تک تک دراماهای این ۳ ماه روتیشن کودکان خفه کنیم.✅

دلم میخواست به جای ۷، ۱۷ باشه ولی خب همینم جای شکر داره

خوبی درس خوندن تو کتابخونه و محیط‌های جمعی اینه که حتی اگه دلت نخواد بازم تا حدی خودتو مجبور می‌کنی که درس بخونی چون همه دارن میخونن😂 و ۹۰ درصد اوقات این اجبار به نتیجه ختم میشه و میبینی به جای گشتن تو اکسپلور و گیم و ... درس خوندی.
حالا ده درصد اوقاتم استثناست که حالت بده یا تمرکز نداری و اجبار جواب نیست و نمیتونی بخونی.

چون که این عکسو خیلی دوس داشتم ولی در نهایت برای پروفایل انتخاب نشد🥲

از پنجشنبه، ۲۷ آذر ۱۴۰۴.

این ۳ روز کلا دو بار گوشیمو به شارژ زدم و این یعنی زندگی✨

در حال درس خوندن بودم یهو خواهرم اومد گفت داری عین زمان کنکورت درس میخونی دقیقا تو همون سیس و استایل و استرس و آشفتگی=)😂
و ادامه داد اون زمان درس میخوندی که دکتر بشی الانم بعد ۴ سال همچنان داری درس میخونی که دکتر واقعی بشی😂😂
سلطان امید و انگیزه دادنه این بشر😂
هیچی دیگه بماند به یادگار از شب امتحان پایان بخش کودکان.

- ۲۸ آذر ۱۴۰۴-

از افکار فلسفی-وجودی که شب امتحان کل وجودتو از هم می‌درن و له و لورده‌ات می‌کنن متنفرم.

از این صدای ذهنی که هی یادت میاره شاید نباید به خودت سخت می‌گرفتی
شاید بهتر بود ۴ تا امتحان بیفتی ولی عوضش سر هر امتحان تو این لوپ بی‌انتها و فزاینده‌ی استرس گیر نیفتی...
با تک تک سلولای وجودم از دوره‌ی فیزیوپات و سختی‌ای که بهم گذشت متنفرم🥲

تا اینجا بین جنگ درس، خواب، استرس و معده‌درد، معده‌درد پیروز میدان بوده.

این امتحانم با همه سختیاش گذشت و تموم شد.
خیییییییلی امتحان استرس‌زایی بود و یه بخشیشم تقصیر خودم بود که خودم رو تو موقعیت سختی قرار دادم ولی خب در نهایت از عملکردم نسبتا راضی بودم.
نتیجه اون چیزی نشد که ماه‌ها قبل تصورشو داشتم ولی بازم به همین راضی‌ام.
درسی که از این امتحان گرفتم این بود که برای بخش‌ها و کورس‌‌های بعدی خودم رو تو همچین موقعیتی قرار ندم و کارایی که فکر می‌کنم درسته رو قبل از اینکه دیر بشه انجام بدم.

و باز هم سوال همیشگی من ذهنم رو درگیر کرده:
چرا در روزهای عادی سال اندازه‌ی روزهای قبل از امتحان بازدهی و راندمان نداریم؟
۱ روز قبل امتحان من از لحاظ راندمان عملا مساویه با یک هفته عادی.
جدی چجوریه که یهو مغز اینقدر حساب‌شده و منظم و سریع همه چیز رو آنالیز می‌کنه و جلو می‌بره؟

این امتحان یه درس دیگه هم داشت و اونم اینه که هرررررر جور شده خلاصه‌های خودم رو سازماندهی و دسته‌بندی کنم و یه جا داشته باشمشون.
من سلطان خلاصه نوشتن و بی‌توجهی به خلاصه‌هامم. هزاران هزار خلاصه نوشتم و از منابع مختلف همه نکات رو یکجا و مرتب جمع کردم و الان هیییییچ اثری از اون خلاصه‌ها نیست.
باید بیشتر قدر بدونم و حتما خلاصه‌های خودم رو جمع‌آوری و دسته‌بندی کنم چون اگه این کار رو نکنم مطمئنم بعدها حسرتش رو خواهم خورد.

میگم جایی نیست بتونیم پول بدیم و بریم بشینیم فقط حرف بزنیم؟ تحلیل نشیم تراپی نشیم قضاوت نشیم فقط حرف بزنیم و تعریف کنیم و شنیده بشیم؟

البته حالا که بیشتر فکر می‌کنم یکم با این قضیه پول دادنشم مشکل دارم ولی خب