از در درآمدی و من از خود به در شدم
گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
ساکن شود بدیدم و مشتاق‌ تر شدم

سعدی

@Ariya

پشه ای در استکان آمد فرود
تا بنوشد آنچه وا پس مانده بود

کودکی ، از شیطنت، بازی کنان
بست با دستش دهان استکان!

پشه دیگر طعمه اش را لب نزد
جست تا از دام کودک وا رهد

خشک لب، میگشت، حیران، راه جو
زیر و بالا ، بسته هر سو راه او

روزنی میجست در دیوار و در
تا به آزادی رسد بار دگر

هر چه بر جست تکاپو می فزود
راه بیرون رفتن از چاهش نبود

آنقدر کوبید بر دیوار سر
تا فرو افتاد خونین بال و پر

جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ
لیک آزادی گرامی تر ، عزیز

فریدون مشیری

@Ariya

ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا
چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا؟

ابر و باران و من و یار ستاده به وداع
من جدا گریه‌کنان، ابر جدا، یار جدا

ای مرا در ته هر موی به زلفت بندی
چه کنی بند ز بندم همه یکبار جدا

دیده از بهر تو خونبار شد، ای مردم چشم
مردمی کن، مشو از دیده خونبار جدا

نعمت دیده نخواهم که بماند پس از این
مانده چون دیده از آن نعمت دیدار جدا

دیده صد رخنه شد از بهر تو، خاکی ز رهت
زود برگیر و بکن رخنه دیوار جدا

می‌دهم جان مرو از من، وگرت باور نیست
پیش از آن خواهی، بستان و نگهدار جدا

حسن تو دیر نپاید چو ز خسرو رفتی
گل بسی دیر نماند چو شد از خار جدا

امیرخسرو دهلوی

@Ariya

آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
وان کس که مرا گفت نکو ، خود نیکوست

حال متکلم از کلامش پیداست
از کوزه همان برون تراود که در اوست

شیخ بهایی

@Ariya

آن درخت کهن منم که زمان
بر سرم راند بس بهار و خزان

دست و دامن تهی و پا در بند
سر کشیدم به آسمان بلند

شبم از بی ستارگی ، شب گور
در دلم گرمی ستاره ی دور

آذرخشم گهی نشانه گرفت
که تگرگم به تازیانه گرفت

بر سرم آشیانه بست کلاغ
آسمان تیره گشت چون پر زاغ

مرغ شب خوان که با دلم می خواند
رفت و این آشیانه خالی ماند

آهوان گم شدند در شب دشت
آه از آن رفتگان بی برگشت

گر نه گل دادم و بر آوردم
بر سری چند سایه گستردم ...

هوشنگ ابتهاج ( سایه )

@Ariya

نصیحت همه عالم چو باد در قفس است
به گوش مردم نادان چو آب در غربال

من آنچه شرط بلاغست با تو می‌گویم
تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال

سعدی

@Ariya

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد
ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد

صائب تبریزی

@Ariya

چنان که ابر گره خورده با گریستنش
چنان که گل، همه عمرش مسخّر شادی است

چنان که هستیِ آتش اسیرِ سوختن است
تمامِ پویه ی انسان به سوی آزادی است

شفیعی کدکنی

@Ariya

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی‌ابزار بنیان‌کن
ندارم جز زبانِ دل 
دلی لبریزِ از مهر تو ای با دوستی دشمن
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خون‌ریزی است
زبان قهر چنگیزی است
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.
برادر! گر که می‌خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان‌کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده است
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلتانی؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با تو ست
ولی حق را ـ برادر جان ـ
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست...
اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...

فریدون مشیری

@Ariya

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی، لب پنجره
پُر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم
اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه ی دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گرده ایم!

گواهی بخواهید، اینک گواه:
همین زخم هایی که نشمرده ایم!

دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر برده ایم

قیصر امین پور

@Ariya

در دياري که در آن نيست کسي يار کسی
کاش يارب که نيفتد به کسي کار کسی

هر کس آزار من زار پسنديد ولی
نپسنديد دل زار من آزار کسی

شهریار

@Ariya

شِکر به شُکر نَهم در دهان مژده دِهان
اگر تو باز برآری حدیث من به دَهان

تو آن نه‌ای که چو غایب شوی ز دل بروی
تفاوتی نکند قُرب دل به بُعد مکان

سعدی

@Ariya

از باغ می ‌برند چراغانی ‌ات کنند
تا کاج جشن های زمستانی ‌ات کنند

پوشانده ‌اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی ‌ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می ‌برند که زندانی ‌ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می ‌روی
شاید به خاک مرده ‌ای ارزانی ‌ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ‌ای بترس که شیطانی ‌ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ‌ای است که قربانی ‌ات کنند

فاضل نظری

@Ariya

به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم

ز غرور و ناز گفتی، که مگر هنوز هستی؟

فروغی بسطامی

@Ariya

بندی به پای دارم و باری گران به دوش
در حيرتم كه شهره به بی بند و باری ام

غلامرضا شکوهی

@Ariya

گره به باد مزن، گرچه بر مراد وزد

#حافظ

@Ariya

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد 
گیرم که زمان خاطره ها را به فنا داد

گیرم نه تو گفتی، نه شنیدی، نه تو بودی
آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد 

با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی 
یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد 

یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی 
یک ذره دلت تنگ نشد خانه ات آباد

این بود جواب من دل خسته ی عاشق 
شیرین رقیبان شده ای از لج فرهاد

باشد گله ای نیست خدا پشت و پناهت 
احوال خودت خوب دمت گرم دلت شاد

#نظری

@Ariya

غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود
عجب فتادن مرد است در کمند غزال

#سعدی

@Ariya

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
‏چندان که نگه می‌کنمت خوب‌ تری

‏گفتم که به قاضی برمت تا دل خویش
بستانم و ترسم دل قاضی ببری

‏#سعدى ⁩

@Ariya

سِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت
در حیرتم که باده‌ فروش از کجا شنید

حافظ وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس
در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید

#حافظ
@Ariya

بلندی یافت کوه از پای در دامن کشیدن‌ها
به سنگ آمد سر سیلاب، از بی‌جا دویدن‌ها

من از روییدن خار لب دیوار دانستم
که ناکس، کس نمی‌گردد از این بالا نشینی ها

#افسرکرمانی

@Ariya